Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. znak ILPB1/415-208/07-2/IM działając na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 lutego 2008 r., w dniu 12 lutego 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca - Spółka Cywilna, ustala wynik finansowy, na podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca podaje, że zawarł umowę rezerwacyjną na zakup 57 lokali mieszkalnych, do dalszej ich odsprzedaży, po nastaniu w przyszłości dobrej koniunktury.

Na powyższy zakup Wnioskodawca zaciągnął kredyt. W momencie jego uruchomienia zapłacono prowizję, Spółka będzie co miesiąc spłacać raty kredytu wraz z odsetkami. Wpłacona do firmy developerskiej gotówka, uzyskana z otrzymanego kredytu, traktowana jest jako zaliczka na zakup lokali, które mają być wybudowane i przekazane Wnioskodawcy aktem notarialnym, co nastąpi najwcześniej pod koniec 2008 roku.

Jeśli nie znajdą się od razu nabywcy na wszystkie lokale, a byliby chętni do ich wynajęcia, niektóre z nich Wnioskodawca ma zamiar na pewien okres przeznaczyć na wynajem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka ma prawo, lokale przeznaczone w momencie zakupu do dalszej sprzedaży, nie wprowadzone do ewidencji środków trwałych, do momentu znalezienia nabywcy przeznaczyć na pewien okres na wynajem?

Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na ilość zakupionych lokali mieszkalnych, prawdopodobnie Spółka nie znajdzie w odpowiednio krótkim czasie chętnych do ich nabycia. Wnioskodawca uważa, że w pewnym okresie może przeznaczyć ww. lokale na wynajem. Pozwoli to na zniwelowanie kosztów poniesionych przy ich zakupie, jak i kosztów bieżącej eksploatacji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz 176 ze zm.) przychodem z działalności gospodarczej są przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z przedstawionych informacji, lokale mieszkalne zakupione zostały do celów handlowych, tj. z przeznaczeniem do dalszej sprzedaży po ich wybudowaniu, zatem niewątpliwie są towarem handlowym.

W związku z powyższym, do momentu znalezienia nabywcy, lokale mogą być przeznaczone na wynajem, zaś uzyskany przychód będzie - w myśl ww. przepisu - przychodem z działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie zawartego we wniosku drugiego pytania, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie kosztów uzyskania przychodów, został rozstrzygnięty odrębną interpretacją z dnia 22 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-208/07-4/IM.

Jednocześnie mając na uwadze, iż wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla poszczególnych wspólników Spółki. Uregulowania tej ustawy dotyczą bowiem podatników, którymi są osoby fizyczne. Wniosek natomiast złożyła spółka cywilna, która w świetle zawartych w niej przepisów nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikami zaś są poszczególni wspólnicy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje