W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W lipcu 2005 r. wnioskodawca wpłacił na konto funduszu inwestycyjnego XX E... D... i spółka z siedzibą w W... przy ulicy B...kwotę 150.000,00 zł. Od uzyskanego przychodu wnioskodawca zapłacił podatek w wysokości 3.154,00 zł za rok 2005 oraz kwotę podatku za rok 2006 w wysokości 7.239,00 zł. W kwietniu 2007 r. właściciele firmy XX zostali zatrzymani przez Centralne Biuro ... pod zarzutem przywłaszczenia środków finansowych powierzonych im jako przedstawicielom firmy do obrotu. Obecnie postępowanie upadłościowe prowadzi Sąd Rejonowy Wydział X Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych. Postępowanie upadłościowe toczy się pod sygnaturą Y . Postępowanie karne prowadzi Prokuratura Okręgowa, pod sygnaturą ZX. Z Informacji uzyskanych od syndyka wynika, że firma XX prowadziła podwójną księgowość, a odsetki, które wypłacała swoim wierzycielom były wkładem (środkami wpłaconymi jako kapitał).

Wynika z tego, że pieniądze wpłacone przez wnioskodawcę były dwa razy opodatkowane, a kwota podana na PIT-8 przez firmę XX została sfałszowana.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy słusznie został zapłacony przez wnioskodawcę podatek od przychodu za lata 2005-2006?

Zdaniem wnioskodawcy został on wprowadzony w błąd i niesłusznie zapłacił podatek od przychodu za lata 2005-2006.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jednym ze źródeł przychodów są m.in. kapitały pieniężne.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających. Przychód określony powyżej powstaje w momencie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, o czym stanowi art. 17 ust. 1b ustawy.

Przepis art. 5a pkt 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję pochodnych instrumentów finansowych stwierdzając, że wyrażenie to oznacza instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005r. Nr 183, poz. 1538 ze zm.).

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są:

1) papiery wartościowe

2) niebędące papierami wartościowymi:

1. tytuły uczestnictwa w instytucjach zbiorowego inwestowania,
2. instrumenty rynku pieniężnego,
3. finansowe kontrakty terminowe oraz inne równoważne instrumenty finansowe rozliczane pieniężnie, umowy forward dotyczące stóp procentowych, swapy akcyjne, swapy na stopy procentowe, swapy walutowe,
4. opcje kupna lub sprzedaży instrumentów finansowych, opcje na stopy procentowe, opcje walutowe, opcje na takie opcje, oraz inne równoważne instrumenty finansowe rozliczane pieniężnie,
5. prawa majątkowe, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od wartości oznaczonych co do gatunku rzeczy, określonych rodzajów energii, mierników i limitów wielkości produkcji lub emisji zanieczyszczeń (pochodne instrumenty towarowe),
6. inne instrumenty, jeżeli zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym na terytorium państwa członkowskiego lub są przedmiotem ubiegania się o takie dopuszczenie.
   
   

Sposób opodatkowania tychże przychodów jest regulowany przez art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia m.in. pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających podatek dochodowy wynosi 19 % uzyskanego dochodu.

Zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt 3 tej ustawy dochód ten ustala się jako różnicę między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a ustawy.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 38a ustawy stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych - do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia - o ile wydatki te, stosownie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Stosownie do art. 30b ust. 6 ustawy rozliczenie dochodów z powyższego tytułu następuje na zasadzie samoopodatkowania, t.j. po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, składanym do końca kwietnia roku następnego po roku podatkowym (PIT-38), wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym m. in. z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, a także dochody z realizacji praw z nich wynikających i obliczyć należny podatek dochodowy

Aby móc zrealizować ten obowiązek, podatnik winien dysponować stosownymi informacjami dotyczącymi uzyskanych przychodów i poniesionych tytułem ich uzyskania kosztów. Zgromadzenie tych danych powinno następować w oparciu o informacje roczne sporządzane i wysyłane podatnikowi przez podmioty, za pośrednictwem których uzyskuje on te dochody. Obowiązek sporządzania takich informacji został przewidziany w art. 39 ust. 3 wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej są obowiązane w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2 (m.in. dochody z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających), sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-8C).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że spółka, której wnioskodawca powierzył prowadzenie operacji finansowych wykazała w informacji PIT-8C nieprawdziwe dane. W związku z tym wnioskodawca uważa, iż zwalnia go to z obowiązku zapłaty podatku.

Z dokonania rozliczenia nie zwalnia wnioskodawcy nawet fakt złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Zarówno przychód jak i koszty wnioskodawca powinien zatem ustalić zgodnie z regulującymi te zasady przepisami powołanymi w niniejszej interpretacji w rzeczywistej wysokości, w każdym przypadku, kiedy na podstawie istniejącej dokumentacji ustalenie takie jest możliwe. Odstąpienie od tej zasady jest możliwe jedynie wówczas, gdy zarówno przychód jak i koszty w rzeczywistości nie wystąpiły, co oznacza, że zarówno przychód jak i koszty są równe zeru. W każdym innym przypadku, bez względu na to czy podatnik osiąga dochód czy ponosi stratę winien jest złożyć zeznanie roczne PIT-38.

Jednocześnie organ podatkowy zaznacza, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z powyższego warunkiem rozpoznania u podatnika przychodu jest jego otrzymanie lub pozostawienie do dyspozycji. Chodzi zatem o każdy moment, od którego podatnik może sam rozporządzać świadczeniem, gdyż zostało mu ono wypłacone lub pozostawione do dyspozycji.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego.

Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację księgową.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w zaistniałej sytuacji stwierdza, iż aby uznać, że w sprawie doszło do powstania nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego podatku należałoby dokonać analizy oraz weryfikacji dowodów w sprawie zgodnie z uregulowaniami zawartymi w Dziale III rozdział 9 Ordynacji podatkowej (nadpłata).

Zgodnie z art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa - jeżeli podatnik wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne i wpłacił zadeklarowany podatek, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Stosownie do art. 272 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, mających na celu m.in. sprawdzenie formalnej poprawności dokumentów oraz ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie pragnie zaznaczyć, że tut. Organ nie jest uprawniony do analizy i oceny dowodów w sprawie. Takiej weryfikacji, analizy i oceny dokumentów dokonuje wyłącznie naczelnik właściwego urzędu skarbowego w ramach postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 17§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa - jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika (...).

Zatem zasadność zapłaty podatku dochodowego za lata 2005-2006 może być wyłącznie przedmiotem wniosku o stwierdzenie nadpłaty, który winien być złożony do organu właściwego w sprawie zgodnie z przepisami art. 72 - 80 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 14h ww. ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 1 i la, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.

Cytowana dyspozycja art. 14h ww. ustawy nie przewiduje stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepisów art. 72 do 80 zawartych w rozdziale 9 Działu III Ordynacja podatkowa dotyczących unormowań w zakresie nadpłaty.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Z uwagi na to, iż wniosek z dnia 15 lutego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczy 1 stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie rozliczenia przychodu z kapitałów pieniężnych, natomiast opłata została uiszczona w kwocie 150,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 2 stanom faktycznym dodatkowa opłata dokonana w dniu 11 lutego w wysokości 75,00 zł zostanie zwrócona zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształceniu w inną formę organizacyjno-prawną (Dz. U. Nr 116, poz. 783) na wskazany przez wnioskodawcę adres zamieszkania podany we wniosku ORD-IN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.