Pytanie:

Czy opłaty za media przekazywane przez najemców na rzecz wynajmującego wraz z czynszem zaliczane są do przychodu z najmu?

• uznając, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie zmienia się postanowienie organu pierwszej instancji.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Podatniczka jest właścicielem wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym, w którym zarząd nieruchomością sprawuje wspólnota mieszkaniowa. Lokale te są przedmiotem najmu. Najemcy oprócz czynszu pokrywają koszty tzw. mediów. Otrzymane wpłaty (czynsz oraz opłaty za media) wykazywane są w całości jako przychody z najmu.

W związku z powyższym powstała wątpliwość, czy prawidłowo dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych wykazuje w przychodach z najmu opłaty przekazywane przez najemców z tytułu zużycia wody, energii cieplnej, wywozu nieczystości itp.

Zdaniem Podatniczki otrzymane opłaty z tytułu mediów nie powinny być zaliczane do przychodów.

Postanowieniem z dnia 22 maja 2007r. nr DG/4111-14/415-18/07/DO/JT/2007 Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku nie jest prawidłowe. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia - powołując się na art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wskazał, że opłaty za tzw. media regulowane są przez właściciela lokali, a nie bezpośrednio przez najemców. Zatem kwoty przekazywane na konto Podatniczki zawierające czynsz wraz z pozostałymi opłatami - do ponoszenia których zobowiązują najemców zawarte umowy najmu - należy traktować jako przychód z najmu.

Podatniczka korzystając z przysługującego prawa, wniosła zażalenie, w którym podniosła, że opłaty za media nie generują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego. Jej zdaniem trudno zgodzić się opinią organu podatkowego, że jeżeli najemca nie reguluje opłat za media bezpośrednio do wspólnoty mieszkaniowej, a przekazuje je poprzez wynajmującego (członka wspólnoty), to kwoty te stanowią podstawę opodatkowania wynikającą z umowy najmu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia stwierdza, co następuje:

W myśl art. 659 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

W ramach umowy najmu strony mogą się umówić inaczej i oddzielić czynsz od innych opłat.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, najemcy zgodnie z zawartymi umowami zobowiązani są do ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją lokalu w wysokościach refakturowanych w wystawianych przez podatnika fakturach (zgodnie z fakturami obciążającymi wynajmującego wystawionymi przez wspólnotę mieszkaniową). W związku z powyższym - skoro najemca pokrywa koszty związane z eksploatacją przedmiotu najmu - opłaty te nie powodują przysporzenia majątkowego i nie stanowią przychodu wynajmującego.

Podstawą uzyskiwania przychodów z najmu jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Strony określają w niej wysokość czynszu. Czynsz ten stanowi przysporzenie majątkowe, natomiast wydatki (opłaty) ponoszone przez najemcę, a związane z przedmiotem najmu nie są składnikami przychodu osiąganego z najmu jeżeli z umowy wynika, że najemca jest obowiązany do ich ponoszenia. Opłaty te nie mieszczą się bowiem w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego.

Reasumując, stanowisko Podatniczki zawarte w zażaleniu jest prawidłowe w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Stąd - zgodnie z art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej- w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2007r. - organ odwoławczy uznając, iż zażalenie Podatnika zasługuje na uwzględnienie, postanowił jak w sentencji.