Istota interpretacji:

Czy osoby uprawnione do renty rodzinnej (współmałżonek, dzieci), które dziedziczą prawa majątkowe po zmarłym pracowniku (wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop, odprawy, premie), uzyskują przychód również z tego tytułu? Czy zakład pracy powinien pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od tego przychodu? Czy po zakończeniu roku podatkowego (2008) zakład pracy ma obowiązek wystawić informację PIT-8C o wysokości umorzonej kwoty pożyczki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych?

W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, pismem z dnia 13 sierpnia 2008 r. nr ILPB1/415-432/08-2/AK, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.

Wezwanie prawidłowo doręczono w dniu 19 sierpnia 2008 r., wniosek uzupełniono w dniu 25 sierpnia 2008 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W związku ze śmiercią pracownika w dniu 16 stycznia 2008 r. pożyczka z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych niespłacona do dnia śmierci w kwocie 1375,00 zł. została przez pracodawcę w całości umorzona.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy osoby uprawnione do renty rodzinnej (współmałżonek, dzieci), które dziedziczą prawa majątkowe po zmarłym pracowniku (wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop, odprawy, premie), uzyskują przychód również z tego tytułu...

Czy zakład pracy powinien pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od tego przychodu...

Czy po zakończeniu roku podatkowego (2008) zakład pracy ma obowiązek wystawić informację PIT-8C o wysokości umorzonej kwoty pożyczki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych...

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę stan prawny i argumenty wyrażone w stanowiskach organów podatkowych należy uznać, że prawidłowe są interpretacje, które nie stwierdzają przychodu u spadkobierców z tytułu umorzenia pożyczki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w razie śmierci pracownika. Po śmierci pracownika, kiedy stosunek pracy wygasa, prawa majątkowe ze stosunku pracy przechodzą w równych częściach na małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tak miało to miejsce w przypadku Wnioskodawcy (współmałżonek i dzieci niepełnoletnie). Ze względu na fakt, że nieuregulowana pożyczka z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych stanowi zobowiązanie, nie jest ona prawem majątkowym ze stosunku pracy. W konsekwencji umorzona pożyczka powiększa jedynie masę spadkową, nie podlegając tym samym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dlatego zarówno przed umorzeniem pożyczki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, jak i wyniku jej umorzenia przez pracodawcę zmarłego pracownika, nie powstaje żaden stosunek prawny. Wnioskodawca uważa, że nie ma obowiązku sporządzania informacji PIT-8C.

Uzupełniając o własne stanowisko w sprawie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, że w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i w umowie pożyczki żadne zapisy nie precyzują obowiązku uregulowania niespłaconych rat pożyczki przez spadkobierców (w tym współmałżonka) po śmierci pożyczkobiorcy.

Pracownikowi uprawnionemu do korzystania ze świadczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udzielona została pożyczka mieszkaniowa, którą po jego śmierci pracodawca umorzył do wysokości niespłaconej kwoty (1375,00 zł).

Pożyczka udzielona pracownikowi, a nie spłacona do dnia śmierci, z chwilą w której wygasa stosunek pracy pracownika (pożyczkobiorcy), stanowi zobowiązanie cywilnoprawne, a nie prawo ze stosunku pracy. Wówczas nie ma mowy o powstaniu obowiązku podatkowego.

Kwota umorzonej pożyczki po śmierci pracownika nie jest dziedzicznym prawem majątkowym wynikającym ze stosunku pracy i nie przechodzi na małżonka ani innych spadkobierców zmarłego pracownika .

Zgodnie z art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego do spadku nie należą prawa i obowiązki zmarłego ściśle związanego z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.

Dlatego też z chwilą umorzenia pożyczki po śmierci pracownika (pożyczkobiorcy) doszło do wygaśnięcia zobowiązania. Nie można zatem uznać, że po stronie spadkobierców (w tym współmałżonka) powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), prawa i obowiązki zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na spadkobierców.

Z kolei w myśl art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tą samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w momencie, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki lub jej części. Przy czym w przypadku umorzenia pożyczki za życia pracownika wartość umorzonej pożyczki stanowi przychód pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeśli umorzenie pożyczki następuje po śmierci pożyczkobiorcy (pracownika), a w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub w umowie o udzielenie pożyczki zawarto zapis o obowiązku uregulowania niespłaconych rat pożyczki przez spadkobierców (w tym współmałżonka) po śmierci pożyczkobiorcy, to udzielona pożyczka umorzona zostaje spadkobiercy, a nie pracownikowi. W tej sytuacji przychód w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskuje spadkobierca, przejmujący obowiązki dłużnika. Zatem w przypadku, gdy po śmierci pożyczkobiorcy, dochodzi do umorzenia pożyczki spadkobiercy, który przejął obowiązki dłużnika, u tego spadkobiercy powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten odpowiada wartości umorzonej pożyczki.

W sytuacji, gdy żadne zapisy regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie precyzują obowiązku uregulowania niespłaconych rat pożyczki przez spadkobiercę (w tym współmałżonka), a udzielona pożyczka umarzana jest zmarłemu pracownikowi, pracodawca nie jest zobowiązany do wystawienia PIT-8C spadkobiercom.

Z uzupełnienia wniosku wynika, że pracownikowi uprawnionemu do korzystania ze świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udzielono pożyczki, którą po jego śmierci umorzono do wysokości niespłaconej kwoty. W regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i w umowie pożyczki, żadne zapisy nie precyzują obowiązku uregulowania niespłaconych rat pożyczki przez spadkobierców (w tym współmałżonka) po śmierci pożyczkobiorcy. Dlatego też, z chwilą umorzenia pożyczki po śmierci pożyczkobiorcy doszło do wygaśnięcia zobowiązania. Nie można zatem uznać, że po stronie spadkobierców powstał przychód, a tym samym po stronie Wnioskodawcy obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy i wystawienia informacji PIT-8C.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.