W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W latach 1988-1989 z inicjatywy Klubu Motorowego "M" przy H W Wydział Architektury, wydał decyzję o pozwoleniu na budowę garaży, gdzie właścicielem gruntów był Skarb Państwa. Garaże te zostały wybudowane przez członków klubu we własnym zakresie, z własnych środków materialnych przy organizacyjnej pomocy klubu. Po wybudowaniu garaży jej użytkownicy na mocy umowy najmu z dnia 25 lutego 1991 r. stali się najemcami powyższych garaży od klubu. Jeden z najemców budujących garaże na podstawie aneksu z dnia 25 lutego 1996 r. podpisał z Wnioskodawcą umowę przeniesienia posiadania umowy najmu garażu za sumę pokrywającą tylko koszty materiałów i nakładów poniesionych przy budowie garażu, a nie ceny wolnorynkowej. Suma odstępnego została ustalona na kwotę 8.000 zł. W wyniku prywatyzacji H użytkownikiem wieczystym gruntów, na którym stoi garaż Wnioskodawcy stała się pewna firma. Firma ta chcąc oczyścić teren pod inne cele inwestycyjne zaproponowała Wnioskodawcy zrzeczenie się prawa najmu garażu i opuszczenie go na mocy ugody z dnia 28 sierpnia 2007 r. W oparciu o wycenę rzeczoznawcy biorącego tylko pod uwagę wartość materiałów budowlanych i wartość siły nabywczej i nakładczej przy wybudowaniu tego garażu w obecnym czasie firma, tytułem zwrotu nakładów wypłaciła Wnioskodawcy sumę 17.600 zł rekompensaty. Wnioskodawca wskazuje, że suma wypłacona nie jest absolutnie wartością wolnorynkową tylko pokrywająca koszty.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty podatku od sumy 17.600 zł, czyli zwrotu kosztów i nakładów poniesionych przy budowie garażu, które wypłaciła M firma na mocy ugody z dnia 28 sierpnia 2007 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy nie powinien On płacić podatku, ponieważ nie wystąpił u Niego dochód. Wartość 17.600 zł nie jest wartością wolnorynkową. Została ona określona przez rzeczoznawcę, porównującego wartość materiałów i środków nakładczych zużytych w latach budowy garażu z wartością cen materiałów i środków nakładczych w obecnym czasie. Jest to tylko zwrot kosztów poniesionych przy budowie, a nie zarobek.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c, art. 30e oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów - zgodnie z ust. 1a cyt. art. 9.

Dochodem ze źródła przychodów, stosownie do ust. 2 cyt. art. 9 ustawy, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

Koszty uzyskania przychodów reguluje art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia źródła przychodów, m. in. w pkt 9 inne źródła. Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, zgodnie z art. 20 ust. 1, uważa się w szczególności kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Jednocześnie stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Powyższa definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w przepisach szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. O przychodzie podatkowym możemy mówić wtedy, gdy ma on charakter trwałego przysporzenia majątkowego. Z tego względu do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się pieniędzy uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot. Jakkolwiek bowiem w takich przypadkach podatnik otrzymuje do swojej dyspozycji określoną kwotę pieniędzy, to jednak wcześniej był zobligowany do jej wyłożenia.

Zgodnie z treścią art. 662 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93, ze zm.) wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu. Drobne nakłady połączone ze zwykłym używaniem rzeczy obciążają najemcę.

Jak stanowi art. 681 Kodeksu cywilnego do drobnych nakładów, które obciążają najemcę lokalu należą w szczególności drobne naprawy podłóg, drzwi i okien, malowanie ścian, podłóg oraz wewnętrznej strony drzwi wejściowych, jak również drobne naprawy instalacji i urządzeń technicznych, zapewniających korzystanie ze światła, ogrzewania lokalu, dopływu i odpływu wody. W myśl powyższego w przypadku umowy najmu najemcę obciążają jedynie drobne nakłady związane ze zwykłym używaniem rzeczy, natomiast do pokrywania wszelkich kosztów remontu i większych napraw zobowiązany jest wynajmujący rzecz.

Treść art. 663 Kodeksu cywilnego wskazuje, że jeżeli w czasie trwania najmu rzecz wymaga napraw, które obciążają wynajmującego, a bez których rzecz nie jest przydatna do umówionego użytku, najemca może wyznaczyć wynajmującemu odpowiedni termin do wykonania napraw. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu najemca może dokonać koniecznych napraw na koszt wynajmującego.

Zgodnie z art. 676 ww. ustawy, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca stał się najemcą garażu wybudowanego na gruncie Skarbu Państwa wskutek zawarcia umowy przeniesienia posiadania umowy najmu garażu z poprzednim najemcą i zwrocie poniesionych nakładów przy budowie. Grunt ten w wyniku prywatyzacji został oddany w użytkowanie wieczyste pewnej firmie. Firma chcąc inwestować na tym terenie zaproponowała Zainteresowanemu zawarcie ugody, w myśl której w zamian za zrzeczenie się prawa najmu garażu i dokonanie jego opuszczenia zobowiązała się zwrócić poniesione wcześniej nakłady na garaż.

Wnioskodawca zgodził się i jak podkreśla otrzymana wartość pieniężna z tego tytułu jest jedynie zwrotem kosztów poniesionych na wybudowanie garażu.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zwrot nakładów na budowę garażu w wyniku zawartej ugody pomiędzy Wnioskodawcą a firmą nie będzie stanowił dla Niego przysporzenia majątkowego, a tym samym nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Jeżeli jednak wypłacona kwota będzie obejmowała również rekompensatę za zrzeczenie się prawa najmu garażu - będzie ona stanowiła w tej części przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.