Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 grudnia 2007 r. (data wpływu 7 stycznia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń rzeczowych finansowanych lub współfinansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych -jest prawidłowe.

W dniu 7 stycznia 2008 roku został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń rzeczowych finansowanych lub współfinansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zawarła z lekarzem prowadzącym indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską umowę o nadzór medyczny, na podstawie której co miesiąc płaci mu wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 660 zł, w zamian za co lekarz zobowiązuje się do świadczenia usług z zakresu profilaktyki zdrowotnej na rzecz pracowników spółki oraz osób przyjmowanych do pracy. Za wykonanie dodatkowych badań specjalistycznych, do których zobowiązują pracodawcę przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw, lekarz otrzymuje wynagrodzenie dodatkowe, naliczane według stawek określonych w załączniku do umowy. W praktyce nadzór ten ogranicza się do czynności, których zapewnienie, zgodnie z przepisami Kodeksu pracy i innych ustaw, należy do obowiązków pracodawcy.

Ponadto Spółka wydała swoim pracownikom, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, karnety na basen oraz fitness, które sfinansowane zostały z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, zgodnie z istniejącym w przedsiębiorstwie regulaminem ZFŚS. Wartość tych karnetów w ciągu całego roku nie przekroczy kwoty 380 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy w świetle obowiązujących przepisów, kwoty opłacane przez spółkę w formie ryczałtu za świadczenie usług z zakresu profilaktyki zdrowotnej na rzecz pracowników Spółki stanowią przychód ze stosunku pracy tychże osób oraz czy w związku z tym spółka zobowiązana jest pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
2. Czy wydane pracownikom karnety na basen oraz karnety na fitness, finansowane lub współfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych są świadczeniami rzeczowymi i czy w przypadku, gdy wartość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł, korzysta ona ze zwolnienia od podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie drugie. W zakresie pytania pierwszego zostanie wydana odrębna interpretacja indywidualna.

Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania drugiego, opierając się na definicji rzeczy zawartej w art. 45 Kodeksu cywilnego, karnety wydane pracownikom są świadczeniami rzeczowymi, gdyż mają one charakter materialny i nie można ich uznać za inny znak uprawniający do wymiany na towary lub usługi. Jest on bowiem rodzajem abonamentu na zajęcia sportowe, który umożliwia skorzystanie ze ściśle określonego w nim świadczenia. Ponieważ pracodawca finansuje lub współfinansuje świadczenie wyłącznie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a wartość świadczenia nie przekracza w roku podatkowym 380 zł, to wartość otrzymanych przez pracownika karnetów jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są wartość rzeczowych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych - do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Jak wynika z przytoczonego przepisu skorzystać ze zwolnienia można w sytuacji, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki:

• świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego,
• źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych,
• wartość tych świadczeń rzeczowych nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.

Przepis ten określa więc tylko źródło finansowania świadczeń rzeczowych. Nie odnosi się on jednak do wielkości udziału w finansowaniu wskazanych świadczeń, a więc jest możliwe pokrycie przez zakład pracy 100% wartości świadczeń, bądź częściowe jego sfinansowanie.

W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia rzeczy ani świadczeń rzeczowych należy odwołać się do znaczenia tych pojęć w innych dziedzinach prawa oraz języku potocznym. Definicja rzeczy zawarta została w art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zmianami), zgodnie z którą rzeczami są tylko przedmioty materialne. Świadczenie to natomiast przedmiot zobowiązania lub uprawnienia, które można zarówno otrzymać jak i ponosić.

Reasumując, ze zwolnienia w limitowanej wysokości korzystają jedynie świadczenia o charakterze rzeczowym, do których zaliczyć można karnety na basen czy fitness. Karnety takie, które uznaje się za rodzaj abonamentu na imprezy rozrywkowe, karty lub bloczek z kuponami, biletami wstępu, nie uprawniają bowiem posiadacza do ich wymiany na usługę lub towar, lecz umożliwiają mu skorzystanie ze ściśle oznaczonego świadczenia. Z tego względu nie mogą być uznane za "inne znaki", w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy podatkowej. Zakres dokonanego dofinansowania pozostaje bez znaczenia dla skorzystania z omawianego zwolnienia. Należy jednak pamiętać, że kwota sfinansowania jak i dofinansowania z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie może przekroczyć w roku podatkowym 380 zł.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń