Istota interpretacji:

Czy kwota, w części pokrywanej przez Wnioskodawcę, za wynajem miejsc parkingowych dla pracowników będzie przychodem ze stosunku pracy w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym czy powinna podlegać opodatkowaniu z tego tytułu?

Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r. nr ILPB1/415-133/11-2/AP Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłano w dniu 15 kwietnia 2011 r. (skutecznie doręczono w dniu 19 kwietnia 2011 r.), natomiast w dniu 28 kwietnia 2011 r. do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której Zainteresowany uzupełnił ww. wniosek (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 26 kwietnia 2011 r.).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Instytut (zwany dalej "Instytutem") posiada status instytutu badawczego. Podstawą jago działania jest ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2010 r. Nr 96, poz. 618). Na gruncie siedziby Instytutu znajduje się parking samochodowy, który jest udostępniany pracownikom i klientom Instytutu. Od dnia 1 marca na miejscu parkingu rozpocznie się budowa innego obiektu oraz podziemnego parkingu. W związku z czym na czas budowy Instytut, w celu zapewnienia miejsca do parkowania, postanowił wynająć odpowiednią ilość miejsc parkingowych w okolicy Instytutu. Pierwotnie Instytut zamierzał całkowicie finansować najem z własnych środków, lecz z uwagi na ograniczoną ilość dostępnych miejsc parkingowych na wynajem (50), zmuszony był do poszukiwania rozwiązań ograniczających liczbę parkujących.

Dlatego Instytut zamierza pokrywać około 60% czynszu najmu jednego miejsca parkingowego ze środków własnych, natomiast pozostałą część miałby sfinansować pracownik Instytutu.

Zasady i warunki korzystania z parkingu będą uregulowane w decyzji Dyrektora Instytutu oraz umowach zawieranych pomiędzy Instytutem a poszczególnymi pracownikami.

Instytut zatrudnia blisko 170 pracowników, wielu z nich dojeżdża codziennie z odległych miejscowości. Wnioskodawca podkreśla, że zdobycie wysoko kwalifikowanej kadry do pracy w Instytucie jest niezmiernie trudne. Każdy zatem przywilej, którego nie oferuje inna jednostka, korzystnie wpływa na wyniki rekrutacji. Jako jeden z pozytywnych czynników wpływających na podjęcie decyzji przez rekrutowanych pracowników o zatrudnieniu w Instytucie należy wymienić możliwość parkowania przy Instytucie na terenie strzeżonym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy kwota, w części pokrywanej przez Instytut, za wynajem miejsc parkingowych dla pracowników będzie przychodem ze stosunku pracy w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym czy powinna podlegać opodatkowaniu z tego tytułu, w konsekwencji tego, czy Instytut, jako płatnik, powinien naliczyć i odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych od swoich pracowników korzystających z parkingu...

Zdaniem Wnioskodawcy, finansowana część kosztów wynajęcia miejsc parkingowych przez Instytut nie stanowi dla pracowników przychodów ze stosunku pracy w świetle związku z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu z tego tytułu.

Jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, przychodem pracownika są m.in. świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika. Zdaniem Instytutu za takie świadczenia nie należy uznawać części kosztów finansowanej przez Instytut z tytułu najmu miejsc parkingowych, które do tej pory były dla pracownika bezpłatne. W tym przypadku bowiem pracodawca nie ponosi kosztu za pracownika, lecz koszt, którego pracownik nie musiał do tej pory sam pokrywać. Do dnia 28 lutego 2011 r. pracownicy będą mieli możliwość parkowania na terenie Instytutu bezpłatnie. W związku z tymczasowym brakiem miejsc do parkowania na terenie Instytutu, pracownik nie będzie mógł korzystać z tego przywileju. Instytut, chcąc zrekompensować przynajmniej w części brak tej możliwości, od 1 marca 2011 r. postanowił wynająć miejsca parkingowe i pokryć w części ich koszt. Ponadto, zdaniem Instytutu, w przypadku, gdy konieczność poniesienia wydatków wynika pośrednio z decyzji pracodawcy (na podstawie pośrednio decyzji o tymczasowej likwidacji parkingu) nie następuje po stronie pracownika przysporzenie majątkowe, a w konsekwencji nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Za koszty poniesione za pracownika należy rozumieć wydatki niezmierzające do zaspokojenia osobistych potrzeb pracownika, tylko ponoszone w wyłącznym interesie pracodawcy, mające na celu zaspokojenie jego potrzeb. Innymi słowy jest to wydatek, którego konieczność poniesienia nie wynika z woli i decyzji pracownika, tylko z woli i decyzji pracodawcy. Jak wskazuje doktryna, przychodem może być tylko takie świadczenie, które nie ma charakteru zwrotnego, ale powoduje po stronie podatnika przysporzenie majątkowe.

Przychodem jest zatem świadczenie, które powoduje powiększenie wartości majątku podatnika. A contrario, przychodem nie będzie świadczenie, które nie powoduje zwiększenia majątku podatnika, jak np. pokrycie częściowe wydatków. Instytut otrzyma wymierną korzyść z tego faktu, że zagwarantuje pracownikom parking w pobliżu miejsca ich pracy, w związku z czym zminimalizuje czas spóźnień, wpłynie na oszczędność czasu oraz efektywność pracy pracowników, a ponadto w dużej mierze wywiąże się z zobowiązań dotyczących dostępu do parkingu. Instytut, zawierając umowy o pracę, informuje swoich przyszłych pracowników, że będą mieli możliwość bezpłatnego korzystania z parkingu.

W związku z powyższym, Instytut stoi na stanowisku jak na wstępie.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany wskazał, że z regulacji zawartej w przepisie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczyć i pobrać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy - wypłaty z tytułu udziałów w nadwyżce bilansowej. W myśl art. 32 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy za dochód, od którego płatnik zobowiązany jest naliczyć zaliczkę na podatek dochodowy, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacone przez płatnika.

Wnioskodawca posiada zatem interes prawny w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jako płatnik zaliczek na rzecz podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W art. 10 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot "w szczególności" oznacza, że przytoczone kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,
3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca udostępnia klientom oraz pracownikom parking samochodowy znajdujący się na gruncie siedziby Instytutu. Z uwagi na to, iż od dnia 1 marca na miejscu parkingu rozpocznie się budowa innego obiektu oraz podziemnego parkingu, na czas budowy Instytut postanowił wynająć odpowiednią ilość miejsc parkingowych w okolicy Instytutu w celu zapewnienia miejsca do parkowania swoim pracownikom. Instytut zamierza pokrywać około 60% czynszu najmu jednego miejsca parkingowego ze środków własnych, natomiast pozostałą część miałby sfinansować pracownik Instytutu. Stosując częściową odpłatność za miejsce parkingowe, Wnioskodawca postanowił ograniczyć liczbę parkujących, bowiem liczba dostępnych miejsc parkingowych jest ograniczona. Zasady i warunki korzystania z parkingu będą uregulowane w decyzji Dyrektora Instytutu oraz umowach zawieranych pomiędzy Instytutem a poszczególnymi pracownikami.

Wartość otrzymanego od pracodawcy częściowo odpłatnego świadczenia w postaci pokrycia około 60% wartości czynszu najmu miejsca parkingowego – co do zasady – stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość tego świadczenia należy ustalić na podstawie art. 11 ust. 2b ww. ustawy.

Niemniej jednak należy wskazać, że przychodem pracownika są wyłącznie te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie wartości świadczenia przypadającego na poszczególnego pracownika.

Jak wynika z treści wniosku, zasady i warunki korzystania z parkingu będą uregulowane w decyzji Dyrektora Instytutu oraz umowach zawieranych pomiędzy Instytutem a poszczególnymi pracownikami. Zatem nie ma przeszkód, aby przypisać konkretnemu pracownikowi wartość świadczenia w postaci częściowej odpłatności za wynajem miejsca parkingowego.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż kwota za wynajem miejsc parkingowych - w części pokrywanej ze środków własnych Instytutu - stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Reasumując, kwota za wynajem miejsc parkingowych - w części pokrywanej przez Wnioskodawcę - będzie stanowić dla pracowników otrzymujących ww. częściowo odpłatne świadczenie przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowania podatkiem dochodowym.

W konsekwencji, na Wnioskodawcy będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, tj. Zainteresowany będzie zobowiązany obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie dodaje się, że wniosek Zainteresowanego w zakresie przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 4 maja 2011 r. nr ILPB3/423-50/11-2/GC.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje