Istota interpretacji:

Skutki podatkowe wniesienia przedsiębiorstwa do nowopowstałej spółki jawnej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i zamierza przekształcić (zmienić) formę prawną prowadzonego przedsiębiorstwa z jednoosobowo prowadzonej działalności gospodarczej w spółkę jawną prowadzoną przez dwóch wspólników (Wnioskodawca wraz z żoną, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa). Całe dotychczasowe przedsiębiorstwo (wszystkie aktywa i pasywa) Wnioskodawca zamierza wnieść aportem do nowopowstałej osobowej spółki prawa handlowego, spółki jawnej, a działalność dotychczas prowadzoną jednoosobowo zlikwidować. Zamiana ta jest podyktowana jedynie zabezpieczeniem przedsiębiorstwa (zatrudnionych pracowników) oraz licznych kooperantów przed konsekwencjami formalno-prawnymi w przypadku śmierci Wnioskodawcy, tj. osoby na którą jest zarejestrowana działalność gospodarcza. Zmiana formy prowadzenia przedsiębiorstw jest sformalizowaniem istniejącego stanu faktycznego, bowiem w związku z istnieniem wspólności majątkowej bez zgody żony Wnioskodawca nie może podejmować istotnych decyzji, zaciągać jakichkolwiek zobowiązań.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wniesienie aportem przedsiębiorstwa do spółki osobowej powoduje powstanie przychodu i czy powstanie w tym stanie faktycznym i prawnym dochód do opodatkowania oraz jak go ustalić...

Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie regulują w sposób bezpośredni kwestii związanych z wniesieniem wkładu niepieniężnego do spółki osobowej. Z konstrukcji tej ustawy wynika, że powstanie obowiązku podatkowego jest w pierwszym rzędzie uzależnione od zaistnienia przychodu określonego w jej konkretnych przepisach. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji w roku kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, a zasady tej nie stosuje się tylko wówczas, gdy przepisy szczególne odmiennie regulują kwestię powstania przychodu (art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19, art. 20 ust. 3 ustawy). Rozpatrując przepisy przywołanej ustawy traktujące o poszczególnych źródłach przychodu, należy zauważyć, że w rozpatrywanej sytuacji wniesienie, jako wkładu niepieniężnego, przedsiębiorstwa do spółki osobowej nie spowoduje powstania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przepisami przytaczanej ustawy, jak i orzecznictwem sądów administracyjnych, wydanymi indywidualnymi interpretacjami podatkowymi, jak i piśmiennictwem z zakresu prawa cywilnego i handlowego, wniesienie wkładu niepieniężnego, tj. aportu nie stanowi odpłatnego zbycia o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, nie jest przychodem wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki, środków obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej nie jest też przychodem z kapitałów pieniężnych o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9, gdyż za przychód z kapitałów pieniężnych uważa się nominalną wartość udziałów lub akcji objętych w zamian za wkład niepieniężny wniesiony do kapitałowej spółki prawa handlowego. Skoro ustawodawca traktując wniesienie wkładu niepieniężnego do kapitałowej spółki prawa handlowego, jako przychód z kapitałów pieniężnych, wskazał odrębne źródło przychodów i w sposób klarowny oddzielił je od przychodów z działalności gospodarczej, określił jego moment powstania, wysokość przychodu i koszty jego uzyskania, to oznacza również, że nie potraktował wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej jako odpłatnego zbycia w rozumieniu przychodów z działalności gospodarczej. Gdyby celem ustawodawcy było opodatkowanie takiej czynności to jasno i klarownie przedstawiłby w przepisach, że wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej jest przychodem, a co dalej za tym idzie wskazałby jak należałoby w takim przypadku rozpoznać przychód, jak określić jego wysokość i jak ustalić dochód do opodatkowania. Wynika z tego, że ustawodawca świadomie uchylił się od normatywnego rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej. Nie można też powiedzieć, że należy tę czynność opodatkować skoro ustawodawca nie zwolnił jej z opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem zasadą konstrukcyjną ustawy podatkowej jest zwolnienie z opodatkowania czynności które wcześniej jasno określone zostały, jako podlegające opodatkowaniu, a te które nie zostały wymienione w ustawie, nie podlegają w ogóle opodatkowaniu.

Dodatkowo Wnioskodawca zauważa, że o przychodzie można mówić wówczas, gdy następuje trwałe i definitywne przysporzenie majątkowe, a w przypadku wkładu niepieniężnego wnoszonego przez wspólnika do spółki osobowej nie występuje definitywny przyrost majątku, zgodnie bowiem z Kodeksem spółek handlowych, wkład taki może być zwrócony w części lub w całości. Wnioskodawca wskazuje również, że wspólnik spółki osobowej wnoszący wkład niepieniężny nie otrzymuje odpłatności, nie wiąże się to z otrzymaniem od spółki ekwiwalentu. Wspólnik wnoszący wkład otrzymuje wprawdzie w zamian udział w spółce, ale nie sposób określić, co w takim przypadku stanowić miałoby przychód i jaka jest jego wartość. Wprawdzie zgodnie z art. 50 § 1 Kodeksu spółek handlowych, udział kapitałowy wspólnika odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego udziału a umowa spółki powinna zawierać oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika, ale nie można się zgodzić z twierdzeniem, że ta wartość wkładu jest ekwiwalentem wniesionego aportu. Zdaniem Wnioskodawcy, należy zwrócić też uwagę na fakt, że spółka osobowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Podatnikiem podatku dochodowego jest wspólnik spółki osobowej. Wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej nie może być traktowane jako odpłatne zbycie wnoszonych składników majątkowych, bowiem spółka osobowa nie jest odrębnym od wspólnika tej spółki podatnikiem podatku dochodowego, a skoro nie ma dwóch podatników to nie ma między nimi transakcji rodzącej przychód u jednego a koszt u drugiego. W przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym zdarzenia przyszłego można by uznać, że skoro spółka jawna prowadzona będzie przez dwóch wspólników, męża i żonę, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa, to wnosząc przedsiębiorstwo w formie aportu do spółki osobowej, w której są jedynymi wspólnikami, zbywają sami sobie swój majątek osobisty, a czynność taka na gruncie prawa nie istnieje. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie aportem przedsiębiorstwa do spółki osobowej nie rodzi u wspólnika wnoszącego wkład żadnych skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych w momencie jego wniesienia. Czynność ta nie generuje przychodu w rozumieniu ustawy, gdyż wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki osobowej nie wiąże się z uzyskaniem przychodu z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 przedmiotowej ustawy, nie następuje bowiem w tym przypadku odpłatne zbycie składników majątku. Nie stanowi również przychodów z kapitałów pieniężnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, gdyż przepisy te dotyczą kapitałowych spółek prawa handlowego. Nie jest też przychodem z innych źródeł o których mowa w art. 10 ust. 9, dokładnie opisanych w art. 20 ww. ustawy.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał:

• indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego o numerach: IBPBI/1/415-227/09/RM, ILPB1/415-542/08-2/AG, IPPB1/415-108/09-2/AG, IPPB1/415-1375/08-4/EC, IPPB1/415-662/09-2/MT, ITPB1/415-821/08/AT, ITPB1/415-779/08/HD,
• wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych o sygnaturach akt: III SA/Wa 2926/08, III SA/Wa 3103/08, III SA/Wa 346/09, III SA/Wa 384/09, III SA/Wa 912/09, III SA/Wa 1383/09, I SA/Wr 1629/09, I SA/Wr 1617/09, I SA/Łd 19/09, I SA/Ke 121/09, l SA/Lu 95/10, l SA/Lu 96/10, I SA/Ke 71/10.
  
  

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 5a pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307), ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorstwie oznacza to przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

W myśl art. 551ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – określanego w dalszej części skrótem k.c.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,
3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych,
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,
5. koncesje, licencje i zezwolenia,
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej,
7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne,
8. tajemnice przedsiębiorstwa,
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
   
   

Katalog składników przedsiębiorstwa, ujęty w ww. art. 551k.c. nie ma charakteru zamkniętego. Stosownie natomiast do art. 552k.c., czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

W myśl art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000r. Nr 94, poz. 1037 - określonego w dalszej części skrótem k.s.h.), spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna, są spółkami osobowymi.

Zgodnie z art. 3 k.s.h., przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób.

Stosownie do art. 8 § 1 k.s.h., spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Spółka osobowa prawa handlowego dysponuje własnym majątkiem odrębnym od majątku wspólników.

Należy także wskazać na treść art. 28 K.s.h., według którego majątek spółki stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia oraz art. 48 § 3 tej ustawy stanowiącego, iż prawa, które wspólnik zobowiązuje się wnieść do spółki, uważa się przeniesione na spółkę. Zarówno te przepisy, jak i wcześniej przytoczony art. 8 w sposób jednoznaczny przesądzają, iż majątek spółki osobowej prawa handlowego jest wyodrębniony od majątków osobistych wspólników. Konsekwencją wyodrębnienia majątkowego spółek osobowych jest to, że spółka (w rozpatrywanym przypadku jest to spółka jawna) jest właścicielem majątku wniesionego do niej w formie wkładów przez wspólników oraz uzyskanego w trakcie swego istnienia, a nie wspólnicy na zasadach współwłasności łącznej, jak np. w przypadku spółki cywilnej. Z powyższego wynika, iż w przypadku wniesienia do spółki osobowej wkładu niepieniężnego, następuje przeniesienie własności rzeczy lub prawa będącego przedmiotem wkładu na spółkę. Na mocy art. 50 K.s.h., wnoszący wkład otrzymuje udział kapitałowy, równy wartości wkładu określonej w umowie spółki, który stanowi podstawę do określenia praw lub obowiązków wspólnika.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż z punktu widzenia prawa cywilnego w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki jawnej dochodzi do odpłatnego zbycia rzeczy lub praw, będących przedmiotem wniesienia, bowiem jak wyżej wyjaśniono wspólnicy w zamian za wnoszony wkład otrzymują udział kapitałowy w spółce osobowej.

Wskazać również należy, iż sama ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje pośrednio, iż wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki jawnej stanowi odpłatne zbycie. W myśl bowiem art. 10 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia w formie wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki lub spółdzielni środków obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera szczególnych unormowań w zakresie odpłatnego zbycia przedsiębiorstwa. W efekcie w przypadku odpłatnego zbycia przedsiębiorstwa zastosowanie znajdą, co do zasady, przepisy ww. ustawy regulujące zagadnienia dotyczące odpłatnego zbycia poszczególnych składników majątkowych (zarówno materialnych jak i niematerialnych), przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyjątek od powyższej zasady dotyczy wyłącznie tych składników przedsiębiorstwa, ze zbycia których przychód ustawa podatkowa zalicza do innych niż działalność gospodarcza źródła przychodów (np. przychód ze sprzedaży papierów wartościowych stanowi przychód z kapitałów pieniężnych chyba, że obrót papierami wartościowymi jest przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1. środkami trwałymi,
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3. wartościami niematerialnymi i prawnymi

-ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 2c ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane, w tym z powodu jej likwidacji. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.

Przepisy ww. ustawy o podatku dochodowym nie regulują wprost zasad opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia składników majątku nie spełniających kryteriów wymienionych w cyt. art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Dokonując jednak wykładni przepisów ww. ustawy w tym zakresie stwierdzić należy, iż zasadą jest, że przychód z działalności gospodarczej stanowi każda kwota należna podatnikowi w związku z prowadzoną działalnością, o ile ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie kwalifikuje go do innego źródła przychodów. Art. 14 ww. ustawy nie wymienia szczegółowo wszystkich przychodów z tego źródła, zaś w art. 14 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, wymienione zostały tylko niektóre rodzaje przychodów zaliczanych do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Z uwagi na powyższe odpłatne zbycie każdego innego składnika (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych), wykorzystywanego w działalności gospodarczej lub mającego związek z wykonywaną kiedyś działalnością gospodarczą, stanowi przychód z tej działalności na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi indywidualnie pozarolniczą działalność gospodarczą i zamierza swoje przedsiębiorstwo (wszystkie aktywa i pasywa) wnieść aportem do nowopowstałej spółki jawnej. Spółka jawna prowadzona będzie przez dwóch wspólników (Wnioskodawcę wraz z żoną, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa).

Mając powyższe na uwadze wyjaśnia się, iż stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Stosownie natomiast do art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Jednakże jak wyżej wyjaśniono, powołując się na stosowne przepisy, majątek spółki osobowej jest wyodrębniony od majątków osobistych wspólników. Konsekwencją wyodrębnienia majątkowego spółek osobowych jest to, że spółka jawna jest właścicielem majątku wniesionego do niej w formie wkładu przez wspólników, a nie jej wspólnicy, w tym przypadku małżonkowie, na zasadach ustawowej wspólności majątkowej małżonków.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż w momencie wniesienia przedsiębiorstwa do spółki jawnej dojdzie do odpłatnego zbycia poszczególnych składników majątku wchodzących w skład tego przedsiębiorstwa, a więc wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy wystąpi, co do zasady, przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast te składniki przedsiębiorstwa ze zbycia których przychód ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych kwalifikuje do innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza źródła przychodów, w momencie wniesienia przedsiębiorstwa do spółki jawnej, będą generować po stronie Wnioskodawcy także przychód z tych źródeł.

W przypadku wniesienia przedsiębiorstwa tytułem aportu do spółki jawnej dla określenia wysokości przychodu jaki z tego tytułu osiągnie Wnioskodawca istotne znaczenie będzie miało ustalenie, czy poszczególne składniki majątku przedsiębiorstwa stanowić będą w prowadzonej w formie spółki jawnej pozarolniczej działalności gospodarczej środek trwały, czy też aktywa obrotowe.

Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej uważa się ustaloną przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, z dnia wniesienia wkładu.

Zatem w przypadku wniesienia do spółki jawnej, w formie wkładu niepieniężnego, składników majątku, które stanowić będą środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w tej spółce ich wartość początkową, a tym samym wartość uzyskanego przez Wnioskodawcę przychodu należy ustalić na podstawie art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. jako wartość rynkową z dnia wniesienia wkładu do Spółki.

Natomiast wniesione do Spółki jawnej, aktywa obrotowe (np. towary handlowe, wyroby gotowe, bądź produkcję w toku), należy wycenić (a tym samym ustalić wartość uzyskanego przychodu) według ich cen zakupu lub nabycia, bądź też kosztów wytworzenia, w momencie ich nabycia bądź wytworzenia przez wspólnika wnoszącego wkład, tj. według historycznej ceny ich zakupu, nabycia lub wytworzenia.

Z kolei koszt uzyskania przychodu z tytułu wniesienia przez Wnioskodawcę środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, winien zostać ustalony w wysokości wartości początkowej środków trwałych wykazanej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (prowadzonej przez podatnika wnoszącego wkład) pomniejszony o dokonane odpisy amortyzacyjne. Natomiast w przypadku składników majątku stanowiących aktywa obrotowe, kosztem uzyskania przychodu będą wydatki poniesione na ich nabycie.

Dochodem będzie różnica między przychodem określonym w wyżej omówiony sposób, a kosztami uzyskania przychodu.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, w momencie wniesienia przedsiębiorstwa do spółki jawnej u Wnioskodawcy może powstać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na powyższe stanowisko przedstawione we wniosku należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy zauważyć, że Wnioskodawca prawidłowo wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 9, art. 10 ust. 9 oraz art. 20 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do powołanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroków oraz rozstrzygnięć organów podatkowych Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, nie podziela prezentowanego w nich stanowiska. Zauważyć również należy, iż postępowanie w sprawie dot. wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. W jego wyniku, organ udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez Wnioskodawcę. Nie można zatem utożsamiać "trybu interpretacji" z postępowaniem podatkowym, a w konsekwencji i żądać, aby wydając interpretację organ, odnosił się do każdego powołanego we wniosku wyroku sądowego, czy też prowadził szeroko rozumianą polemikę z każdym poglądem Wnioskodawcy.

W świetle powyższego, Organ podatkowy nie ma obowiązku w wydawanych interpretacjach indywidualnych dokonywać oceny prawnej oraz analizy powołanych przez Wnioskodawcę wyroków Sądów, czy też innych rozstrzygnięć organów podatkowych.

Dodać również należy, iż w myśl art. 87 Konstytucji, interpretacja indywidualna nie jest źródłem powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej prawa. Oznacza to, że nie można wywodzić skutków prawnych z interpretacji wydanych nie w swojej sprawie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.