Istota interpretacji:

skutki podatkowe wniesienia przedsiębiorstwa do nowopowstałej spółki komandytowej

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 10 listopada 2010r. Znak IBPBI/1/415-863/10/RM wezwano do jego uzupełnienia co też nastąpiło w dniu 23 listopada 2010r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe. Działalność ta polega m.in. na spawaniu i montażu instalacji w przemyśle. W skład prowadzonej działalności wchodzą m.in. następujące składniki majątkowe:

1. dzierżawiony budynek, w którym znajdują się:
• hala produkcyjna,
• magazyn,
• pomieszczenia biurowe;
2. rozpoczęta inwestycja w zakresie budowy własnego budynku biurowo-magazynowego;
3. specjalistyczne urządzenia służące do realizacji usług;
4. specjalistyczna baza transportowa;
5. prawa do zawartych umów leasingu samochodów;
6. nazwa przedsiębiorstwa;
7. licencje na oprogramowanie komputerowe służące prowadzeniu przedsiębiorstwa;
8. pracownicy oraz zobowiązania wobec nich wynikające z zawartych umów;
9. baza klientów firmy;
10. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;
11. tajemnice przedsiębiorstwa - technologia i organizacja produkcji.

Wskazane składniki materialne i niematerialne stanowią zespół wzajemnie ze sobą powiązanych elementów służących prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług spawalniczo - montażowych.

Wnioskodawca planuje utworzenie spółki komandytowej, której będzie udziałowcem, w celu objęcia zakresem jej działania, działalności wykonywanej dotychczas w ramach ZPUH. W związku z powyższym, Wnioskodawca ma zamiar wnieść do spółki komandytowej wkład niepieniężny w postaci prowadzonego dotychczas przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 5a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm., dalej: "ustawa o PDOF") w zw. z art. 551Kodeksu cywilnego (Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93 ze zm.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego, wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci przedsiębiorstwa, do spółki komandytowej, stanowić będzie dla Wnioskodawcy podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych...

W opinii Wnioskodawcy, wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki komandytowej w postaci przedsiębiorstwa jest neutralne z punktu widzenia ustawy o PDOF, w szczególności, w momencie dokonania wkładu niepieniężnego, dla Wnioskodawcy nie powstaje przychód polegający opodatkowaniu.

W celu uzasadnienia swojego stanowiska, Wnioskodawca na wstępie wskazuje na transparentny charakter opodatkowania spółek osobowych prawa handlowego. Przez omawianą transparentność należy rozumieć fakt, iż dochód osiągnięty przez spółkę osobową opodatkowany jest na poziomie jej wspólników (proporcjonalnie do posiadanego przez nich udziału), nie zaś na poziomie samej spółki. Znajduje to wyraz w art. 8 ust 1 ustawy o PDOF, który stanowi, iż przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania tub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Podobną regulację w zakresie kosztów zawiera art. 8 ust. 2 ustawy o PDOF.

Zdaniem Wnioskodawcy, aby móc mówić o opodatkowaniu podatkiem dochodowym przeniesienia własności określonych składników majątku, musi nastąpić jego odpłatne zbycie z rozumieniu regulacji ustawy o PDOF, czyli przeniesienie prawa własności przez jedną ze stron transakcji na drugą. Tymczasem w oparciu o przedstawione powyżej regulacje wniesienie do spółki komandytowej wkładu niepieniężnego nie może być traktowane jako jego zbycie. Mimo, iż na gruncie prawa cywilnego w stosunku do takich aportów można mówić o zbyciu przedmiotu wkładu niepieniężnego, to jednak na gruncie prawa podatkowego takie zbycie w ogóle nie ma miejsca, ponieważ składniki te nie zostają przeniesione na innego podatnika. Przeciwnie, Wnioskodawca, który wniósł tego rodzaju aport, będzie w dalszym ciągu bezpośrednio opłacał podatek dochodowy należny od zysków wypracowanych z działalności prowadzonej przy wykorzystaniu przedmiotu aportu.

W art. 10 ust. 1 ustawy o PDOF wskazane zostały źródła przychodów podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, do których zaliczone zostały m.in. przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (pkt 3 cytowanego przepisu), przychodu z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych (pkt 7 cytowanego przepisu) oraz odpłatne zbycie nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz do domu jednorodzinnego, prawa wieczystego użytkowania oraz innych rzeczy jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej (pkt 8 cytowanego przepisu).

Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2) wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki w postaci środków obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jest wyłączone ze źródła przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8) ustawy o PDOF.

W tym miejscu Wnioskodawca odwołuje się do regulacji art. 17 ust. 1 pkt 9) ustawy o PDOF, stanowiących lex specialis w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wnoszonych przez przedsiębiorców wkładów niepieniężnych. Zgodnie z tym przepisem za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny. Należy podkreślić, iż w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, spółki posiadające osobowość prawną, to spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółka akcyjna. Zważając na przytoczony przepis nie ulega wątpliwości, że ustawodawca zdecydował się na opodatkowanie wyłącznie sytuacji wniesienia aportu do spółek kapitałowych. Bezspornie, na podstawie powołanego przepisu, nie podlega opodatkowaniu wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci m.in. przedsiębiorstwa, do spółek osobowych.

Jak wynika z treści art. 4 § 1 pkt 1 i art. 102 Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2000r. Nr 94 poz. 1037 ze zm. - dalej KSH), spółka komandytowa jest spółką osobową. Spółki osobowe z kolei, choć mogą we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane (art. 8 KSH), nie są osobami prawnymi, lecz jednostkami organizacyjnymi wyposażonymi w zdolność prawną (art. 331 Kodeksu cywilnego). Zatem, skoro art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PDOF wprost definiuje jako przychód z kapitałów pieniężnych nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną objętych w zamian za wkład niepieniężny, to oczywistym jest, że, nie ma on zastosowania w przypadku objęcia za aport udziałów w spółce nie mającej osobowości prawnej, jaką jest spółka komandytowa.

W opinii Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę racjonalność polskiego ustawodawcy należy bez wątpienia stwierdzić, iż jego celem nie było obejmowanie opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wkładu niepieniężnego wnoszonego przez podatnika do spółek osobowych prawa handlowego.

Wnioskodawca podkreśla, że za słusznością stanowiska przyjętego przez niego przemawia również wykładnia historyczna konsekwencji wniesienia wkładu niepieniężnego na gruncie ustawy o PDOF. Przed wejściem w życie art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PDOF w dniu 1 stycznia 2001 r. wniesienie aportu do spółki kapitałowej również nie podlega opodatkowaniu. Co więcej, zgodnie z pierwotnym brzmieniem powyższego przepisu przychód stanowiła nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce objętych w zamian za wkład niepieniężny. Na mocy art. 1 pkt 9 lit. a) tiret drugi ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 2, poz. 1956) w art. 17 ust. 1 pkt 9 po wyrazie "spółce" dodano "mającej osobowość prawną", co wskazuje na wyraźne dążenie do doprecyzowania katalogu przychodów z kapitałów pieniężnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podlega jedynie aport wnoszony do spółek posiadających osobowość prawną, a zatem spółek kapitałowych w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych.

W opinii Wnioskodawcy, za brakiem opodatkowania wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa, przemawia także treść art. 17 ust. 1a ustawy o PDOF, który w żaden sposób nie przystaje do sytuacji wniesienia aportu do spółki osobowej. Zgodnie z jego treścią przychód z tytułu wniesienia wkładu do spółki kapitałowej w związku z objęciem udziałów o określonej wartości nominalnej powstaje w dniu:

1. zarejestrowania spółki albo
2. wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki albo
3. wydania dokumentów akcji, jeżeli objęcie akcji jest związane z warunkowym podwyższeniem kapitału zakładowego.
   
   

Wnioskodawca, dodaje, iż racjonalny ustawodawca przewidział opodatkowanie wkładów niepieniężnych wnoszonych do spółek kapitałowych poprzez umieszczenie w ustawie nowej kategorii przychodu w postaci wartości nominalnej objętych udziałów lub akcji, co oznacza, iż zdaniem tegoż ustawodawcy samo wniesienie wkładu do spółki kapitałowej nie jest odpłatnym zbyciem i nie powinno skutkować opodatkowaniem podatkiem dochodowym.

Podsumowując, w opinii Wnioskodawcy, dokonanie aportu przedsiębiorstwa do spółki komandytowej, nie wypełnia dyspozycji żadnej z norm ustawy o PDOF i nie powinno z tego tytułu powodować jakichkolwiek konsekwencji dla Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do wnioskowania per analogiam i stanowiło jawne naruszenie art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który wprost konstytuuje obowiązek ujmowania wprost i jednoznacznie w ustawach, wszelkich obciążeń podatkowych nakładanych na podatników.

Jak twierdzi Wnioskodawca, oczywistym jest również, że wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa przez Wnioskodawcę do spółki komandytowej nie będzie mogło podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PDOF (przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej).

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o PDOF przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego przepisu, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1. środkami trwałymi;
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22g ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa nie przekracza 1.500 zł.;
3. wartościami niematerialnymi

– ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawowym warunkiem przyjęcia, ze zbycia środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą stanowi przychód z działalności gospodarczej, jest odpłatny charakter owego zbycia. Tym samym, aby uznać, że wniesienie przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, jako wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej, jest przychodem z tej działalności, należałoby wykazać, iż dokonanie takiej czynności pociąga za sobą przysporzenia dla osoby dokonującej takiego przeniesienia.

Tymczasem, w opinii Wnioskodawcy, udziały otrzymane przez Wnioskodawcę w zamian za wniesiony do spółki komandytowej wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa, w żadnej mierze nie mogą być uznawane za element odpłatności.

Co prawda udział kapitałowy wspólnika odpowiada wartości rzeczywiście wniesionego wkładu, jak wynika z art. 50 § 1 KSH, a umowa spółki co do zasady powinna zawierać oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika, to jednak nieprawidłowym byłoby stanowisko, że ta wartość wkładu jest ekwiwalentem wniesionego aportu. Jak Wnioskodawca wskazał powyżej, dopiero przez wniesienie wkładu do spółki komandytowej wspólnik uczestniczy w przedsięwzięciach gospodarczych, w zyskach i stratach, co do zasady proporcjonalnie do jego rzeczywiście wniesionego wkładu ale umowa spółki może te kwestie uregulować odmiennie. Ewentualna korzyść majątkowa z uczestnictwa w spółce komandytowej będzie, więc wypadkową zysku i straty powstałych w danym okresie rozliczeniowym. Samo więc wniesienie wkładu nie powoduje po stronie wnoszącego powstania przychodu.

Mając na uwadze przytoczone powyżej argumenty oraz wysoce jednolitą najnowszą linię orzecznictwa sądów administracyjnych zasadnym, zdaniem Wnioskodawcy, jest przyjęcie stanowiska, iż wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci przedsiębiorstwa, do spółki komandytowej, nie spowoduje powstania przychodu u Wnioskodawcy wnoszącego ten wkład, i konsekwentnie nie powstanie konieczność opodatkowania powstałego dochodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca pragnie wskazać również art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U, z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że podstawą do zmiany interpretacji indywidualnej z urzędu jest jej nieprawidłowość, wynikająca m.in. z niezgodności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Skoro więc organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej ma jednocześnie uprawnienie do jej zmiany, wynikające z nieprawidłowości, to racjonalnie założyć należałoby, że już na etapie udzielania odpowiedzi na zadane przez podatnika pytanie powinien on uwzględnić wszelkie czynniki – w tym orzecznictwo sądów.

Wnioskodawca pragnie również odnieść się do założeń Ministerstwa Finansów do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 19 maja 2010 r. W powołanych założeniach Minister Finansów stanął jednoznacznie na stanowisku, iż wniesienie wkładów niepieniężnych do spółek osobowych nie powinno powodować jakichkolwiek konsekwencji po stronie podmiotu wnoszącego wkład. Skoro zatem Minister Finansów pragnie doprecyzować przepisy ustawy o PDOF i wprost wyłączyć spod jej działania wkłady niepieniężne wnoszone do spółek osobowych, w zakresie obowiązków podatkowych wnoszącego, należy uznać, że wyłączenie to istniało dotychczas mimo, iż nie wynikało wprost z żadnego przepisu ustawy o PDOF.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał następujące wyroki:

• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. I SA/Ke 121/09,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 04 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Kr 1231/09,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 912/09,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2010 r., sygn. I SA/Bd 70/10,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 04 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 71/10,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2010 r., sygn. I SA/Wr 153/10,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. I SA/Po 1124/09,
• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 01 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Go 428/09.
  
  

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

W myśl art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej K.s.h.), przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób.

Stosownie do art. 8 K.s.h., spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Spółka osobowa prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą. Przy czym, w myśl art. 4 § 1 pkt 1 K.s.h., spółka osobowa to spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna.

Wniesienie do spółki osobowej wkładu niepieniężnego, powoduje przeniesienie własności rzeczy lub prawa będącego przedmiotem wkładu, na spółkę. Na mocy art. 50 K.s.h. wnoszący wkład otrzymuje udział kapitałowy, równy wartości wkładu określonej w umowie spółki, który stanowi podstawę do określenia praw lub obowiązków wspólnika.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż z punktu widzenia prawa cywilnego w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej dochodzi do odpłatnego zbycia rzeczy lub prawa, będącego przedmiotem wniesienia.

Z kolei w myśl art. 102 K.s.h., spółka komandytowa jest spółką osobową, mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Ponieważ spółka komandytowa nie ma podmiotowości prawnej odrębnej od wspólników, nie jest ona podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego. Podmiotami takimi są natomiast wspólnicy takiej spółki.

Zgodnie z art. 5a pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorstwie oznacza to przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

W myśl art. 551ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – określanego w dalszej części skrótem k.c.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5. koncesje, licencje i zezwolenia;
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8. tajemnice przedsiębiorstwa;
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Katalog składników przedsiębiorstwa, ujęty w ww. art. 551k.c. nie ma charakteru zamkniętego. Stosownie natomiast do art. 552k.c., czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Należy jednak przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż definitywnej oceny przedmiotu czynności prawnej dokonuje sam podatnik.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera żadnych szczególnych unormowań w zakresie odpłatnego zbycia przedsiębiorstwa. W efekcie w przypadku odpłatnego zbycia przedsiębiorstwa zastosowanie znajdą, co do zasady, przepisy ww. ustawy regulujące zagadnienia dotyczące odpłatnego zbycia poszczególnych składników majątkowych (zarówno materialnych, jak i niematerialnych), przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyjątek od powyższej zasady dotyczy wyłącznie tych składników przedsiębiorstwa, których zbycie generuje przychód zaliczany przez ustawę podatkową do innych niż działalność gospodarcza źródła przychodów (np. przychód ze sprzedaży papierów wartościowych stanowi przychód z kapitałów pieniężnych chyba, że obrót papierami wartościowymi jest przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1. środkami trwałymi,
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3. wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 2c ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane, w tym z powodu jej likwidacji. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.

Przepisy ww. ustawy o podatku dochodowym nie regulują wprost zasad opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia składników majątku nie spełniających kryteriów wymienionych w cyt. art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Dokonując jednak wykładni przepisów ww. ustawy w tym zakresie stwierdzić należy, iż zasadą jest, że przychód z działalności gospodarczej stanowi każda kwota należna podatnikowi w związku z prowadzoną działalnością. Art. 14 ww. ustawy nie wymienia szczegółowo wszystkich przychodów z tego źródła, zaś w art. 14 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy wymienione zostały tylko niektóre rodzaje przychodów zaliczanych do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Z uwagi na powyższe odpłatne zbycie każdego innego składnika (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych), wykorzystywanego w działalności gospodarczej lub mającego związek z wykonywaną kiedyś działalnością gospodarczą, stanowi przychód z tej działalności na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca planuje utworzenie spółki komandytowej w której będzie udziałowcem. Wnioskodawca zamierza wnieść do spółki komandytowej aport w postaci prowadzonego dotychczas przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551Kodeksu cywilnego.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż w momencie wniesienia przedsiębiorstwa do nowoutworzonej spółki komandytowej dojdzie do odpłatnego zbycia poszczególnych składników majątku wchodzących w skład tego przedsiębiorstwa. Nastąpi bowiem przeniesienie na rzecz spółki komandytowej własności składników majątku należących uprzednio do Wnioskodawcy, za co Wnioskodawca uzyska wkład w spółce osobowej o określonej wartości.

W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy wystąpi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Pamiętać przy tym należy, iż jeżeli w skład przedsiębiorstwa będą wchodziły składniki majątku, których zbycie generuje przychód zaliczany przez ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych do innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza źródła przychodów (np. przychód ze sprzedaży udziałów, akcji w spółkach kapitałowych, czy też ze sprzedaży praw majątkowych), w momencie wniesienia przedsiębiorstwa do spółki komandytowej, po stronie Wnioskodawcy wystąpi także przychód z tych źródeł.

Z uwagi na powyższe stanowisko przedstawione we wniosku należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Z tego też powodu, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia wniosków wynikających z założeń do projektu zmian do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o których mowa we wniosku.

Odnosząc się do powołanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroków, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów, nie podziela prezentowanego w nich stanowiska. Zauważyć również należy, iż postępowanie w sprawie dot. wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. W jego wyniku, organ udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez Wnioskodawcę. Nie można zatem utożsamiać "trybu interpretacji" z postępowaniem podatkowym, a w konsekwencji i żądać, aby wydając interpretację organ, odnosił się do każdego powołanego we wniosku wyroku sądowego, czy też prowadził szeroko rozumianą polemikę z każdym poglądem Wnioskodawcy.

W świetle powyższego, Organ podatkowy nie ma obowiązku w wydawanych interpretacjach indywidualnych dokonywać oceny prawnej oraz analizy powołanych przez Skarżącego wyroków Sądów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.