Istota interpretacji:

Czy dokument otrzymany z NBP uzupełniony przez Wnioskodawcę o konieczne dane (dane kupującego i datę transakcji) będzie stanowił podstawę do zaliczenia takiego zakupu do kosztów uzyskania przychodów (kosztów zakupu materiałów oraz towarów handlowych – kolumna 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów)?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca od 21 września 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie handlu numizmatami i przedmiotami kolekcjonerskimi.

W przyszłości Wnioskodawca zamierza nabywać m.in. od Narodowego Banku Polskiego monety obiegowe (2 zł), których emisje uświetniają m.in. ważne wydarzenia historyczne, prezentują postacie historyczne itp. NBP nie traktuje ich jako monety kolekcjonerskie, ich cena jest równa nominałowi. Monety te najczęściej nie są używane jako środek płatniczy pomimo, że są takim środkiem i mogą być jako takie używane. Monety te następnie Wnioskodawca zamierza sprzedawać zainteresowanym jako monety kolekcjonerskie po cenie wyższej niż wartość nominalna.

Jedynym dokumentem jaki Wnioskodawca otrzyma od NBP jest dokument pt. "Wydruk operacji zamiany/wymiany", który nie zawiera danych osoby dokonującej wymiany np. 100 zł na 50 sztuk monet o nominale 2 zł. Dokument zawiera jedynie dane dotyczące nominałów przyjętych i nominałów wydanych. Otrzymany dokument Wnioskodawca uzupełni o datę transakcji oraz o dane swojej firmy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie dokumentowania zakupów.

Czy dokument otrzymany z NBP uzupełniony przez Wnioskodawcę o konieczne dane (dane kupującego i datę transakcji) będzie stanowił podstawę do zaliczenia takiego zakupu do kosztów uzyskania przychodów (kosztów zakupu materiałów oraz towarów handlowych – kolumna 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów)...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zakup monet, które są dla Wnioskodawcy towarem handlowym są bezsprzecznie kosztami uzyskania przychodów. Jedyną kwestią do rozstrzygnięcia jest sposób udokumentowania zakupów.

Zdaniem Wnioskodawcy dokument wymiany wydawany przez NBP jest jedynym możliwym do uzyskania dokumentem potwierdzającym dokonaną transakcję. Wnioskodawca jako osoba dokonująca takiej transakcji nie ma żadnego wpływu na sposób dokumentowania wymiany przez NBP. Zainteresowany ma jedynie wybór: może dokonać wymiany i dalej sprzedać monety z zyskiem lub nie dokonywać takiej transakcji w ogóle i pozbawić się tego źródła przychodów.

Wnioskodawca wie, że okolicznościowe monety 2 zł są towarem poszukiwanym, jest na nie duży rynek zbytu. Zainteresowany uważa, że pomimo tego, iż dokument wymiany nie spełnia wszystkich wymogów określonych przez rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, powinien stanowić dowód transakcji zakupu tak specyficznych towarów handlowych dający możliwość zaliczenia zakupu do kosztów uzyskania przychodów. Fakt, iż przepisy podatkowe nie są dopasowane do rzeczywistości nie może pozbawiać podatnika możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Natomiast w myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. u. z 2003 r. Nr 152, poz. 1475 ze. zm.) w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Zapisy w księdze dokonywane są w języku polskim i w walucie polskiej w sposób staranny, czytelny i trwały, na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów (§ 12 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe (§ 12 ust. 3 ww. rozporządzenia):

1. faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, zwane dalej "fakturami", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub
2. inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
   1. wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
   2. datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
   3. przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
   4. podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych - oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Natomiast § 13 ww. rozporządzenia stanowi, iż za dowody księgowe uważa się również:

1. dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
2. noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
3. dowody przesunięć;
4. dowody opłat pocztowych i bankowych;
5. inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2.

W myśl § 14 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, na udokumentowanie zapisów w księdze dotyczących niektórych kosztów (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie - nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach - przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku). Natomiast § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia zawiera zamknięty katalog dokumentów, jakie mogą zostać uznane za dowody wewnętrzne, a są nimi dowody dotyczące:

1. zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt;
2. zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych (PKWiU 01.11.91-00), jagód, owoców leśnych (PKWiU 01.13.23-00) i grzybów (PKWiU 01.12.13-00.43);
3. wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
4. zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;
5. kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
6. zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych;
7. wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele;
8. opłat sądowych i notarialnych;

8a) opłaty skarbowej uiszczanej znakami tej opłaty do dnia 31 grudnia 2008 r.;

9. wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.

W zamkniętym katalogu zakupów, których udokumentowanie może odbyć się na zasadzie wskazanej w § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie zawarto zakupu numizmatów i przedmiotów kolekcjonerskich, zatem przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Z opisanego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, iż dowód zakupu, jakim będzie dysponował (dokument otrzymany z NBP "Wydruk operacji zamiany/wymiany"), nie będzie spełniał warunków zawartych w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Nie może on zatem stanowić podstawy do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (tj. dokumentowania zakupów – stan faktyczny) wniosek rozstrzygnięto interpretacją indywidualną z dnia 21 grudnia 2009 r. nr ILPB1/415-1144/09-2/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje