Istota interpretacji:

Czy przychód z tytułu podnajmu wyżej opisanego jest przychodem z działalności gospodarczej?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 3 września 2009 r., znak ILPB1/415-909/09-2/TW, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 września 2009 r., a w dniu 14 września 2009 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 10 września 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Od dnia 1 stycznia 2006 r. Wnioskodawca prowadzi własną działalność gospodarczą.

Od dnia 1 września 2008 r. Zainteresowany podnajął część lokalu użytkowego innej instytucji na podstawie umowy podnajmu na czas nieokreślony.

Od dnia 29 czerwca 2009 r. Wnioskodawca zawiesił działalność gospodarczą.

Kwota miesięcznego przychodu z tytułu realizacji ww. umowy podnajmu wynosi 300 zł miesięcznie.

Umowa podnajmu jest kontynuowana na podstawie art. 14a ust. 4 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz.1095).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przychód z tytułu podnajmu wyżej opisanego jest przychodem z działalności gospodarczej...

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z najmu składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą (lokal użytkowy, w którym prowadzona jest działalność) w okresie zawieszenia działalności gospodarczej jest przychodem z odrębnego źródła "najem", o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jako rodzaj działalności nie ma wynajmu lokali na własny rachunek. Nie jest to więc – zdaniem Wnioskodawcy – przychód z działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) odrębnymi źródłami przychodów są określone w pkt 3 i 6 tego przepisu:

• pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
• najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Przy czym przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy).

W myśl art. 5a pkt 6 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

1. wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
2. polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3. polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Z powyższych przepisów wynika, iż najem dla celów podatkowych może być traktowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów najmu, ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem.

Zauważyć jednak należy, iż w przypadku gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z pozarolniczą działalnością gospodarczą, lub najem jest przedmiotem tej działalności to wówczas przychody z wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości zaliczane są – w świetle art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Z opisu przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca uzyskuje przychody z najmu składnika majątku związanego z zawieszoną działalnością gospodarczą.

Niezależnie od przepisów regulujących zawieszenie działalności gospodarczej, w myśl przepisów ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoba, która nie zlikwidowała działalności gospodarczej, uznawana jest za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, do której mają zastosowanie przepisy tej ustawy.

Mając na względzie cytowane wyżej przepisy i przedstawiony stan faktyczny, stwierdzić należy, że przychody z tytułu wynajmu stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.