Istota interpretacji:

Czy zakup biletów do kina, teatru, na koncerty ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla pracowników oraz dla jego członków rodziny, w momencie przekroczenia kwoty, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 nadwyżka ta powinna być zaliczona do przychodu pracownika i ujęta w PIT-11?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony m.in. następujący stan faktyczny:

Urząd Gminy w ramach Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udziela pomocy swoim pracownikom w oparciu o ustawę z dnia 04 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych i przyjęty Regulamin gospodarowania środkami powyższego Funduszu. Wśród form udzielanej pomocy m.in. występuje finansowanie lub dofinansowanie świadczeń o charakterze rzeczowym i pieniężnym.

Pomoc rzeczowa jest udzielana m.in. z zakresu rekreacji tj. na zakup dla pracowników i ich rodzin (współmałżonka i ich dzieci) biletów do kina, teatru, na koncerty. Urząd udzieloną pomoc pracownikowi, jego współmałżonkowi i ich dzieciom traktuje jako przychód pracownika (o charakterze rzeczowym) podlegający zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych w skali roku do kwoty 380 zł (art. 21 ust. 1 pkt 67), a udzieloną pomoc powyżej tej kwoty traktuje jako przychód pracownika podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych tj. w wysokości 18%. Należny podatek jest potrącany z wynagrodzenia pracownika. Uzyskany z tego tytułu przychód jest wykazywany w deklaracji PIT-11 w pozycji 36.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy prawidłowym jest wykazywanie pomocy rzeczowej finansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (zakup biletów do kina, teatru, na koncerty) udzielonej pracownikowi oraz jego członkom rodziny, w przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 67), jako przychodu pracownika (ujmowanie w PIT-11)...

Zdaniem wnioskodawcy, pomoc finansowa udzielona z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla członków rodziny pracownika (współmałżonka i ich dzieci) na zakup biletów do kina, teatru, na koncerty jest pomocą o charakterze rzeczowym i podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem stanowi przychód pracownika do wykazania w deklaracji PIT-11.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż niniejsza interpretacja indywidualna stanowi pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zakupu dla pracowników, współmałżonków i ich dzieci biletów do kina, teatru, na koncerty - sfinansowanych lub dofinansowanych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

W pozostałym zakresie wniosek rozstrzygnięto interpretacjami indywidualnymi Znak: IBPB II/1/415-595/09/BD, IBPB II/1/415-596/09/BD.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika i członków jego rodziny pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika (czy też członków jego rodziny), wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Należy bowiem podkreślić, że gdyby nie łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, to członkowie rodziny pracownika nie otrzymaliby od jego pracodawcy świadczeń. Tym samym wartość tychże świadczeń, jako że świadczenia te mają źródło w stosunku pracy, należy zaliczyć do przychodu pracownika.

Jednakże, w myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2009r.) zwalnia się z podatku dochodowego wartość świadczeń rzeczowych otrzymanych przez pracownika, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych – do wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towar lub usługi.

Ww. przepis został zmieniony przez art. 1 lit. b) ustawy z dnia 17 lipca 2009r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 125, poz. 1037). Zmiana ta weszła w życie z dniem 22 sierpnia 2009r., przy czym ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 01 stycznia 2009r.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2009r., zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Jak wynika ze znowelizowanego przepisu, zwolniona od podatku jest wartość rzeczowych i pieniężnych świadczeń otrzymywanych przez pracownika i członka jego rodziny, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:

• świadczenie ma związek z finansowaniem działalności socjalnej,
• świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego bądź świadczenia pieniężnego,
• jest w całości sfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub funduszy związków zawodowych,
• wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.
  
  

Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 04 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm.) działalność socjalna to usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.

W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym nie określa definicji rzeczy ani świadczenia rzeczowego, należy odwołać się do znaczenia tych pojęć w języku potocznym lub definicji stosowanych w innych dziedzinach prawa. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są wyłącznie przedmioty materialne. Zatem z ww. zwolnienia w limitowanej części korzystają świadczenia o charakterze rzeczowym. Podkreślić należy przy tym, iż świadczenie rzeczowe nie jest przeciwieństwem świadczenia pieniężnego w takim sensie, że każde świadczenie, które nie jest pieniężne jest świadczeniem rzeczowym.

Uwzględniając powyższą definicję, materialny charakter, dający podstawę do zakwalifikowania jako świadczenie rzeczowe mają np. paczki świąteczne, wartość biletów na różnego rodzaju imprezy, wartość biletów do kina czy teatru, wartość karnetu na basen czy siłownię itp.

W związku z powyższym zakup przez wnioskodawcę biletów wstępu na różnego rodzaju imprezy, do kina czy teatru dla pracowników i jego członków rodziny sfinansowany (dofinansowany) z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych jest świadczeniem o charakterze rzeczowym i podlega zwolnieniu zawartemu w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem – w przedmiotowej sprawie – wartość tych biletów przekazanych pracownikowi i członkom jego rodziny, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych do wysokości limitu nie przekraczającego w roku podatkowym kwoty 380 zł. W sytuacji jednak gdy wystąpi nadwyżka powyżej tej kwoty, wówczas tą różnicę należy zaliczyć do przychodu pracownika, odprowadzić od niej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wykazać w informacji PIT-11 jako przychód ze stosunku pracy.

W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.