Istota interpretacji:

Czy wniesienie nieruchomości jako aportu do spółki komandytowej skutkuje powstanie przychodu (dochodu) oraz w jaki sposób ustalić jej wartość początkową w przypadku uznania jej za środek trwały?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako jednoosobowy przedsiębiorca. W zakresie podatku dochodowego dochody z tej działalności gospodarczej opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych według stawki liniowej 19%. W zakresie podatku od towarów i usług jest podatnikiem czynnym tego podatku i rozlicza ten podatek składając co miesiąc deklarację VAT-7.
Umową sprzedaży z dnia 11 kwietnia 2005 roku nabył nieruchomość od Gminy Miasta S. Sprzedaż była opodatkowana podatkiem VAT. VAT naliczony od tej sprzedaży został odliczony w całości. Zakupu nieruchomości dokonał w ramach majątku osobistego z przeznaczeniem na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Po dokonanym zakupie nieruchomość zaklasyfikował jako towar handlowy do zbycia po jego zabudowaniu. Nieruchomość nie została przyjęta jako środek trwały. Po dokonanym zakupie podjął działania faktyczne i prawne zmierzające do zabudowania tej nieruchomości budynkiem lub budynkami z przeznaczeniem docelowo do sprzedaży albo całej nieruchomości albo w częściach ułamkowych (wraz z naniesieniami jakie zdoła na niej poczynić do dnia sprzedaży), albo jako wyodrębnionych lokali w wybudowanych na tej nieruchomości budynkach z prawami związanymi z udziałem w częściach wspólnych budynku lub budynków i w samej nieruchomości. Do chwili obecnej na przedmiotową nieruchomość poniósł wydatki w wysokości 92.651,00 zł. Od wszystkich zakupów związanych z nieruchomością na bieżąco odliczał na obowiązujących zasadach podatek VAT naliczony z faktur dokumentujących te wydatki. Nieruchomość jest do chwili obecnej zaksięgowana na towarach handlowych i nie jest amortyzowana ani nie jest przyjęta do ewidencji środków trwałych ani też nakłady na tę nieruchomość nie są klasyfikowane jako inwestycja w toku. Jest to towar handlowy. Zgodnie z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla tej nieruchomości jedna działka wchodząca w jej skład jest przeznaczona w tym planie pod zabudowę wielorodzinną, a druga z działek jest przeznaczona pod zabudowę pensjonatową. Aktualnie uzyskał pozwolenie na budowę mieszkaniówki i stara się o wydanie pozwolenia na budowę pensjonatu na drugiej działce wchodzącej w skład tej nieruchomości.
Wyżej opisana nieruchomość zostanie wniesiona jako aport do spółki komandytowej, która zostanie utworzona i której wnioskodawca zostanie wspólnikiem.

W uzupełnieniu wniosku wskazano m. in., iż:
- wnioskodawca aktualnie prowadzi działalność gospodarczą zgłoszona w ewidencji działalności gospodarczej, obejmującą:

1. zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek PKD 70.11.Z.,
2. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek PKD 70.12.Z.,
3. wynajem nieruchomości na własny rachunek PKD 70.20.Z.,
4. pośrednictwo w obrocie nieruchomościami PKD 70.31.Z.,
5. zarządzanie nieruchomościami na zlecenie PKD 70.32.Z.,
6. budownictwo PKD 45,

- spółka komandytowa będzie prowadziła taki sam rodzaj działalności jak aktualnie prowadzony w ramach działalności jednoosobowej.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy wniesienie aportem przez wnioskodawcę nieruchomości stanowiącej składnik majątku jego jednoosobowej firmy do spółki komandytowej skutkuje powstaniem przychodu, ewentualnie dochodu, a jeżeli tak to w jakiej wysokości i na jakiej podstawie... (we wniosku pytanie to oznaczono Nr 3)

Zdaniem wnioskodawcy, przepis art. 8 Kodeksu spółek handlowych modyfikując rozwiązanie przepisu art. 81 Kodeksu handlowego przyznaje wyraźnie osobowym spółkom handlowym zdolność prawną i zdolność sądową. Spółki osobowe traktowane są jako tzw. ułomne osoby prawne. W uzasadnieniu Projektu (s. 270-271) stwierdza się: "Projekt przyjmuje założenie, że spółki osobowe i spółki kapitałowe w organizacji stanowią "ułomne osoby prawne", które działając pod własną firmą mogą zaciągać zobowiązania, nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i innych praw rzeczowych, pozywać i być pozywane". Po dyskusji zrezygnowano z postulatu uznania spółek osobowych za osoby prawne m.in. ze względu na to, że byłoby to sprzeczne z dotychczasową tradycją polskiego prawa cywilnego. Ponadto większość recenzentów Projektu i autorów, która zajęła stanowisko wobec założeń Projektu uznała, że przyznanie osobowości prawnej spółkom osobowym, które nie posiadają organów i nie przyjmują jako zasady wyłączenia odpowiedzialności wspólników za długi, zacierałoby nadmiernie różnice między osobami prawnymi i ułomnymi osobami prawnymi, które posiadają tylko niektóre atrybuty pełnej osobowości. Równie doniosły jest wzgląd na to, że obowiązujące przepisy o podatku dochodowych oparte są na dychotomicznym podziale podatników na osoby prawne i podmioty nie będące osobami prawnymi. Przyznanie osobowości prawnej spółkom osobowym połączone byłoby z ryzykiem objęcia ich podatkiem od osób prawnych, a tym samym ta forma prowadzenia działalności gospodarczej stałaby się zupełnie nieatrakcyjna. Uniknięcie natomiast takich konsekwencji, obarczających wspólników kosztami podwójnego opodatkowania podatkiem dochodowym (od osób prawnych i od osób fizycznych), wymagałoby zasadniczej przebudowy obecnych ustaw o podatku dochodowym.
Reasumując spółka komandytowa jest spółką nie posiadającą osobowości prawnej i jest zaliczana do spółek handlowych osobowych a nie kapitałowych.
Według art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną - spółka komandytowa nie ma osobowości prawnej.

Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1a ww. ustawy, przychód określony w ust. 1 pkt 9 powstaje w dniu:

1. zarejestrowania spółki albo
2. wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki, albo
3. wydania dokumentów akcji, jeżeli objęcie akcji jest związane z warunkowym podwyższeniem kapitału zakładowego.
   
   

Pojęcie kapitału zakładowego występuje tylko w spółkach kapitałowych, a więc sp. z o.o. (art. 152 k.s.h.) i sp. akcyjnej (art. 302 i 308 k.s.h.) oraz w drodze regulacji szczególnej w spółce komandytowo-akcyjnej (vide art.126 k.s.h.). Skoro zatem w spółce komandytowej nie ma kapitału zakładowego to brak regulacji podatkowej określającej moment powstania takiego przychodu skutkuje brakiem możliwości jego opodatkowania, a zasadniczo argument ten przemawia za stanowiskiem, że wprowadzenie aportu do spółki komandytowej w postaci nieruchomości gruntowych i/lub nieruchomości zabudowanych stanowiących składnik majątku firmowego - wykorzystywanego w działalności gospodarczej podatnika - nie skutkuje powstaniem przychodu do opodatkowania.
Potwierdzeniem słuszności takiego stanowiska jest dodatkowo interpretacja a contrario art. 21 ust. 1 pkt 50 ww. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.