W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca na mocy art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.) na podstawie Zarządzenia Prezesa Sądu Apelacyjnego został wyznaczony na zastępcę zawieszonego w czynnościach komornika sądowego. Czynności komornicze od dnia 01 kwietnia 2008r. wykonuje w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, do której mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do dnia 31 marca 2008r. był zatrudniony na umowę o pracę jako asesor komorniczy u komornika, którego obecnie będzie zastępował. Od dnia 01 kwietnia 2008r. przebywa na urlopie bezpłatnym. Zgodnie z zawartą umową pomiędzy komornikiem a zastępcą, komornik będzie obciążał w/w co miesiąc wynagrodzeniem za czynności komornicze na podstawie wystawionego rachunku (art. 63 ust. 1 oraz art. 26 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji) w wysokości 25% dochodu uzyskanego przez zastępcę komornika w pierwszym miesiącu zastępowania, a w następnych miesiącach tego zastępowania 50% dochodu.

Czynności komornicze wnioskodawca będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wybrał opodatkowanie dochodów 19% podatkiem liniowym. Nie będzie wykonywał usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy. Usługę na jego rzecz jako zastępcy będzie wykonywał komornik.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku wykonywania czynności komorniczych jako zastępca komornika, u którego był zatrudniony na umowę o pracę, może wybrać opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, 19% podatkiem liniowym w sytuacji, kiedy nie będzie świadczył usług na rzecz komornika?

Zdaniem wnioskodawcy, na podstawie art. 9a na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozpoczynając z dniem 01 kwietnia 2008r. prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej wybrał opodatkowanie 19 % podatkiem liniowym, co jest zgodne z w/w artykułami.

Działalność gospodarczą jako asesor zastępca komornika wykonuje we własnym imieniu i na własny rachunek w myśl ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Nie wykonuje usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy. Natomiast komornik sądowy świadczy usługę na jego rzecz wystawiając co miesiąc rachunek tytułem wynagrodzenia za czynności komornicze zgodnie z art. 63 i art. 26 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Zdaniem wnioskodawcy powyższe stanowisko jest zgodne z prawem.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) źródłami przychodów jest działalność wykonywana osobiście oraz pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do treści art. 9a ust. 1 tej ustawy, dochody osiągnięte przez podatników z pozarolniczej działalności gospodarczej, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego do dnia 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu (art. 9a ust. 2 ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, iż możliwość opodatkowania dochodów 19% stawką tzw. podatku liniowego dotyczy tylko i wyłącznie dochodów uzyskanych w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Istotnym jest zatem ustalenie z jakiego źródła przychodu wnioskodawca uzyskuje przychód. Definicja pozarolniczej działalności gospodarczej zawarta została w art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Zgodnie z jego treścią, działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność zarobkowa:

• wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa;
  
• polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż;
  
• polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,

prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Wyłączenie to obejmuje więc m.in. przychody uzyskane z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy. Poszczególne kategorie tych przychodów wymieniono w art. 13 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z przepisem art. 13 pkt 6 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Z wniosku z dnia 10 kwietnia 2008r. wynika, iż Zarządzeniem Prezesa Sądu Apelacyjnego wnioskodawca został wyznaczony na zastępcę zawieszonego w czynnościach komornika, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (j. t. Dz. U. z 2006r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.).

Stwierdzić zatem należy, iż sąd, na podstawie właściwych przepisów, zlecił w/w wykonywanie czynności zastępowanego komornika sądowego.

Zgodnie z art. 27a ust. 1 ww. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, jedynie do zastępcy komornika wyznaczonego w razie śmierci lub odwołania stosuje się odpowiednio art. 3a i art. 28 tej ustawy.

W myśl art. 3a ww. ustawy, komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2 (czynności komornicze).

Natomiast stosownie do art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

Z powyższych przepisów wynika, iż przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące osób prowadzących działalność gospodarczą nie mają zastosowania do zastępcy komornika wyznaczonego w miejsce komornika zawieszonego w czynnościach.

Dlatego też, przychody wnioskodawcy uzyskane z tytułu wykonywania czynności zastępcy komornika zaliczyć należy do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w cyt. wyżej art. 10 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do których nie ma zastosowania opodatkowanie na zasadach określonych w art. 30c ww. ustawy.

W związku z tym wnioskodawca nie może skorzystać z opodatkowania dochodów z tytułu wykonywania czynności zastępcy komornika, tzw. podatkiem liniowym według stawki 19%.

Zatem stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku, jestnieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.