W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Do dnia 12 października 2007 r. wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą (hurtownia spożywcza, pełna księgowość) jako osoba fizyczna. W dniu 12 października 2007 r. sprzedał innemu podmiotowi całe swoje przedsiębiorstwo, w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. Cena sprzedaży została ustalona za całe przedsiębiorstwo. Nabywca nabył przedsiębiorstwo z tzw. "dobrodziejstwem inwentarza". Wchodzą tutaj wszystkie aktywa (trwałe i obrotowe) w rozumieniu ustawy o rachunkowości oraz wszystkie zobowiązania wymagalne na dzień sprzedaży (zobowiązania dostawców, kredytowe i budżetowe). Kupujący na bazie nabytego przedsiębiorstwa utworzy swój oddział, którym będzie kierował wnioskodawca.

Cena sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego osoby fizycznej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą została ustalona na poziomie 3.000.000,00 PLN (trzy miliony złotych). Przy czym płatność została rozłożona w następujący sposób:

- I rata w kwocie 1.200.000,00 PLN płatna w terminie do trzech dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży,
- II, III, IV rata w kwocie po 600.000,00 PLN każda z terminami płatności odpowiednio do 31 stycznia 2009 r., 31 stycznia 2010 r., 31 stycznia 2011 r. Ponadto raty mają dodatkowy warunek wynikający z umowy zobowiązującej, że w przypadku nie wykonania ww. latach planów sprzedaży wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty kary umownej w wysokości różnicy pomiędzy zakładanym a zrealizowanym planem finansowym.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w wysokości przychodu do opodatkowania należy przyjąć kwotę ww. należności na dzień zawarcia umowy w wysokości 3.000.000,00 PLN, czy też kwoty faktycznie wypłacone w danym okresie w poszczególnych ratach...

Zdaniem wnioskodawcy, do opodatkowania należy przyjąć kwoty określone w poszczególnych terminach ratalnych. Będzie miał tutaj zastosowanie art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wtedy też będzie wiadomo, czy wnioskodawca będzie zmuszony do uiszczenia na rzecz nabywcy kar umownych, co z kolei będzie miało wpływ na podstawę opodatkowania.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie zawiera żadnych szczególnych unormowań odnoszących się do sprzedaży przedsiębiorstwa. W efekcie przy sprzedaży przedsiębiorstwa przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą mają co do zasady zastosowanie przepisy ww. ustawy regulujące zagadnienia dotyczące zbycia składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyjątek od powyższej zasady dotyczy wyłącznie tych składników przedsiębiorstwa ze zbycia których przychód ustawa podatkowa zalicza do innych niż działalność gospodarcza źródła przychodów (np. przychód ze sprzedaży papierów wartościowych stanowi przychód z kapitałów pieniężnych chyba, że obrót papierami wartościowymi jest przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej).

Uzyskany ze sprzedaży przedsiębiorstwa przychód należy zatem z ww. zastrzeżeniem zaliczyć do wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródła przychodu jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 c ww. ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1. wystawienia faktury albo
2. uregulowania należności.
   
   

Stosownie do ww. regulacji, stwierdzić należy, iż przychód ze sprzedaży składników przedsiębiorstwa, który zaliczany jest do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej powstaje w momencie określonym w ww. art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc w dacie sprzedaży przedsiębiorstwa. Powołany przez wnioskodawcę art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w myśl którego - jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku niema zastosowania w przedmiotowej sprawie bowiem wnioskodawca nie osiągnął przychodu w wyniku świadczenia usług tylko w wyniku sprzedaży przedsiębiorstwa (jego składników).

Jeżeli natomiast w wyniku dokonanego zbycia wnioskodawca uzyskał przychody nie zaliczane do ww. źródła przychodów (np. przychód z kapitałów pieniężnych - w związku z dokonaną sprzedażą papierów wartościowych) przychód ten powstanie w momencie określonym dla tego źródła przychodów w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zauważyć należy, iż zastrzeżone pomiędzy sprzedającym a kupującym kary umowne dotyczące realizacji planów sprzedaży nie mają wpływu na wysokość uzyskanego ze sprzedaży przedsiębiorstwa wnioskodawcy przychodu należnego, określonego zgodnie z powołanym art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z art. 483 Kodeksu cywilnego kara umowna stanowi dodatkowe zastrzeżenie umowne, z którego wynika, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. Ww. kara umowna nie ma zatem (bo i nie może mieć) wpływu na określoną przez strony w umowie ceną sprzedaży, lecz stanowi dodatkową klauzulę umowną związaną z realizacją przez sprzedającego - jako osoby kierującej oddziałałem innej firmy (funkcjonującej w oparciu o majątek zbywanego przedsiębiorstwa) założonych planów sprzedaży.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny ww. dokumentów; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.