W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Przedmiotem tej działalności jest:

• kształcenie ustawiczne dorosłych i pozostałe formy kształcenia

oraz

• działalność związana z tłumaczeniem.

W ramach ww. działalności gospodarczej Wnioskodawczyni prowadzi kursy języka angielskiego dla pracowników. Przy składaniu oferty na roczny kurs języka angielskiego (96 godzin w stosunku rocznym) w firmie, zapytano Ją o posiadanie akredytacji kuratora oświaty na prowadzenie takiego kursu w związku z finansowaniem pracownikom tego rodzaju szkoleń przez pracodawcę (firmę), od czego zależy uznanie bądź nie opodatkowania przychodu ze stosunku pracy. Firma, w której Wnioskodawczyni złożyła ofertę prowadzenia szkolenia dla pracowników jest wiodącą grupą inwestycyjną zarządzającą funduszami, inwestującą zarówno na terenie Polski jak i Europy Centralnej. Wnioskodawczyni dodaje, że pracownicy dla których kurs języka angielskiego ma być zorganizowany zatrudnieni są na stanowisku wymagającym znajomości języka.

Strona zwraca się do tut. organu o wydanie interpretacji, od której będzie zależeć jej dalsze postępowanie ofertowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy finansowanie kursu języka angielskiego przez pracodawcę, stanowi dla korzystających ze szkolenia pracowników przychód do opodatkowania w przypadku, jeżeli kurs ten prowadzi osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie kształcenia ustawicznego dorosłych nie posiadająca akredytacji kuratora oświaty, a szkolenie pracowników jest niezbędne dla realizacji celów gospodarczych przedsiębiorcy?

Zdaniem Wnioskodawczyni, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku są świadczenia przyznane zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika z wyjątkiem wynagrodzenia otrzymywanego za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach szkolnych.

Zainteresowana uważa, że w stosunku do przyszłego zleceniodawcy nie należy brać pod uwagę odrębnych przepisów. W ocenie Strony należy kierować się przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. z 1993 r. Nr 103, poz. 472 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 roku w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 31, poz. 216).

Nadmienia, że z rozporządzeń tych wynika, iż:

• kształcenie dorosłych odbywa się w formach pozaszkolnych takich jak: kurs, kurs zawodowy, seminarium i praktyka zawodowa,
• do pozaszkolnej formy kształcenia nie zalicza się kursu krótszego niż 30 godzin w stosunku rocznym.

Wnioskodawczyni wskazuje również, iż kursy które organizuje przekraczają 30 godzin i wynoszą 96 godzin lub 160 godzin w stosunku rocznym. Zdaniem Strony oznacza to, że jeżeli pracodawca płaci za naukę w formie pozaszkolnej w wymiarze przekraczającym 30 godzin edukacyjnych to refundacja taka jest wolna od podatku dochodowego.

W ocenie Wnioskodawcy norma przepisu art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wymogu by organizator szkolenia posiadał akredytację kuratora oświaty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W świetle art. 11 ust. 1 tejże ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Art. 12 ust. 1 stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych.

Zgodnie z powyższym należy przyjąć, że generalnie wartość świadczeń otrzymanych przez pracowników na dokształcanie i podnoszenie kwalifikacji zawodowych stanowi przychód ze stosunku pracy i podlega opodatkowaniu. Nie dotyczy to otrzymanych świadczeń przyznanych zgodnie z treścią art. 21 ust 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednak zauważyć, że szkolenia pracowników opłacane przez zakład pracy można podzielić na dwa rodzaje:

1. szkolenia podnoszące posiadane kwalifikacje zawodowe w sensie umiejętności wykonywania bieżącej pracy, do których należą: seminaria, odczyty, prelekcje, wykłady, kursy specjalizacyjne, szkolenia specjalistyczne, kursokonferencje, okazjonalne wykłady a nawet nauka języków obcych, jeśli pracownik zatrudniony jest na stanowisku wymagającym znajomości języka. Powyższe wymienione rodzaje dokształcania nie mają charakteru systematycznej nauki szkolnej w znaczeniu ogólnym,
2. szkolenia podnoszące poziom wiedzy ogólnej i zawodowej pracownika (nauka w szkołach publicznych i niepublicznych, w szkołach wyższych, na studiach podyplomowych itp.).

W przypadku dokształcania i doskonalenia zawodowego pracownika wyróżnić można sytuację, gdy szkolenia są niezbędne dla wykonywania obowiązków zawodowych pracownika w firmie na danym stanowisku i pracownik ma obowiązek uczestniczyć w szkoleniu w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Jeżeli zostaną spełnione powyższe warunki, wówczas koszty ponoszone za takie szkolenie, kurs, przez zakład pracy nie stanowią przychodu pracownika i nie podlegają opodatkowaniu.

Natomiast, jeśli szkolenie nie jest związane z wykonywaniem czynności przez pracownika na danym stanowisku pracy, tylko miałoby na celu podniesienie ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia, a pracownicy nie uczestniczyliby w nim na podstawie obowiązkowego uczestnictwa, wówczas koszty ponoszone przez zakład pracy na to szkolenie, stanowią przychód pracownika w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1. Przychód ten może być jednak w określonych sytuacjach zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy w związku z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. z 1993 r. Nr 103, poz. 472 ze zm.) oraz obowiązującym od 14 marca 2006 r. rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 roku w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 31, poz. 216).

Zgodnie z § 2 ust. 1 drugiego z ww. rozporządzeń uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych odbywa się w następujących pozaszkolnych formach kształcenia: kurs, kurs zawodowy, seminarium, praktyka zawodowa.

Zwolnieniu podlegać będą zatem, przychody uzyskiwane przez pracowników z tytułu uczestnictwa w szkoleniach pod warunkiem, że szkolenia te stanowią jedną z powyżej wskazanych form kształcenia pozaszkolnego. Kolejne ustępy § 2 tego rozporządzenia precyzują co należy rozumieć przez pojęcia pozaszkolnych form kształcenia.

Przepis § 2 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że kurs jest pozaszkolną formą kształcenia o czasie trwania nie krótszym niż 30 godzin zajęć edukacyjnych, której ukończenie umożliwia uzyskanie lub uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności lub kwalifikacji zawodowych, realizowaną zgodnie z programem nauczania przyjętym przez organizatora kształcenia.

Należy przy tym także zwrócić uwagę, iż aby uznać daną formę kształcenia, za którąś z wskazanych w § 2 ust. 1 pkt. 1-4 tegoż rozporządzenia musi być ono organizowane przez podmiot spełniający wymogi zawarte w § 1 pkt 2 wyżej cytowanego rozporządzenia, który stanowi, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o organizatorze kształcenia - należy przez to rozumieć publiczną i niepubliczną: placówkę kształcenia ustawicznego, placówkę kształcenia praktycznego oraz ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego, prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, a także osobę prawną i fizyczną prowadzącą działalność oświatową, wymienioną w art. 83a ust. 2 z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, obejmującą prowadzenie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych, dla której uzyskała akredytację, o której mowa w art. 68b tej ustawy. W związku z tym błędne jest stanowisko Wnioskodawczyni, że nie jest konieczne posiadanie przez organizatora akredytacji kuratora oświaty, by przychody pracowników z tytułu uczestnictwa w ww. formie kształcenia pozaszkolnego nie podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku nieposiadania przez podmiot organizujący (prowadzący) takiej akredytacji nie jest on organizatorem kształcenia w rozumieniu rozporządzenia, a więc prowadzone przez taki podmiot zajęcia (szkolenie, kurs) nie stanowią pozaszkolnych form kształcenia, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 roku w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 31, poz. 216), co oznacza, że przychody z tytułu uczestnictwa pracowników w tym kursie nie korzystają ze zwolnienia podatkowego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie tut. organ wskazuje, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla poszczególnych pracowników, którzy będą uczestniczyć w szkoleniach organizowanych przez Wnioskodawczynię ani pracodawców, którzy sfinansują te szkolenia.

Mając powyższe na uwadze informuje się, że uzyskanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przedmiotowej sprawy przez poszczególnych pracowników, którzy będą uczestniczyć w szkoleniach organizowanych przez Wnioskodawczynię oraz pracodawców, którzy sfinansują te szkolenia możliwe jest poprzez złożenie odrębnych wniosków ORD-IN o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z wypełnieniem wszystkich warunków określonych w art. 14b i 14f ustawy Ordynacja podatkowa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.