W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W 1982 r. wnioskodawca nabył wraz z żoną od gminy, prawo wieczystego użytkowania gruntów (działki). W 1987r. został oddany do użytku wybudowany na tej działce budynek mieszkalny. W 1988r. podatnik wybudował na w/w działce budynek warsztatowy (stolarnię), który wykorzystywał w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i z dniem 01 stycznia 1989r. wprowadził go do ewidencji środków trwałych dokonując odpisów amortyzacyjnych. W 2000r. również na tej działce wybudował drewniany pawilonik z przeznaczeniem na działalność gastronomiczną. W sierpniu 2000r. wprowadził go do ewidencji środków trwałych i dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Do ewidencji środków trwałych nigdy nie był wprowadzony budynek mieszkalny, ani stanowiące odrębną własność (nieruchomość) prawo wieczystego użytkowania gruntów.

24 sierpnia 2007r., aktem notarialnym, wnioskodawca sprzedał wraz z żoną prawo wieczystego użytkowania oraz stanowiącą odrębną nieruchomość własność budynku mieszkalnego, budynku stolarni oraz budynku gastronomicznego.

W części D.3. poz. 45. wniosku wskazano, iż przedmiotem interpretacji indywidualnej są m. in. przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W jaki sposób opodatkować sprzedaż w/w nieruchomości, m. in. w podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem wnioskodawcy, w podatku dochodowym od osób fizycznych, na ogólnych zasadach (tak jak jest opodatkowana jego działalność gospodarcza), opodatkowany powinien być przychód ze sprzedaży stolarni i budynku gastronomicznego jako przychód z działalności gospodarczej, gdyż nieruchomości te wprowadzone były do ewidencji środków trwałych. Pozostałe elementy (działka i budynek mieszkalny) nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż nie były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a od ich nabycia (wybudowania) upłynęło więcej niż pięć lat.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.