Pytanie:

W jaki sposób pracownik firmy polskiej oddelegowany do pracy w Hiszpanii ma rozliczyć dochody za 2006 r. uzyskane w Polsce i w Hiszpanii z tytułu wynagrodzenia w Polsce i jako pomoc na zakwaterowanie w Hiszpanii?

P O S T A N O W I E N I E

Działając na podstawie art. 14a § 1 i § 4 oraz art. 217 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 z późn. zm. ) , art. 3 ust. 1, art. 4a, art. 27 ust. 8 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) w związku z wnioskiem z dnia 23.04.2007r. ( data wpływu do tut. Organu - 19.07.2007r. ) w sprawie opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osiągniętych z tytułu umowy o pracę w Hiszpanii i Polsce, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszkowie potwierdza stanowisko wnioskodawcy i uznaje je za prawidłowe .

U Z A S A D N I E N I E

Stan faktyczny sprawy przedstawiony przez wnioskodawcę:

Wnioskodawca, pracownik polskiej firmy, zatrudniony w niej na podstawie umowy o pracę, w lutym 2006r. został oddelegowany do pracy do Hiszpanii. W roku 2006 otrzymywał wynagrodzenie za pracę od pracodawcy polskiego oraz dodatkowe pieniądze w Hiszpanii jako pomoc na zakwaterowanie. Płatnik polski pobierał zaliczki na podatek dochodowy wg przepisów polskich, hiszpański od dochodów wypłacanych w Hiszpanii wg prawa miejscowego. Na zakończenie roku otrzymał PIT-11 od firmy polskiej oraz odpowiednik PIT-11 od firmy hiszpańskiej. W jaki sposób ma rozliczyć uzyskane dochody?

Stanowisko w sprawie:

Zdaniem wnioskodawcy , będąc rezydentem polskim rozlicza wszystkie dochody składając PIT-36 w Polsce i wyliczając podatek dochodowy wg metody wyłączenia z progresją , wynikającej z umowy dwustronnej zawartej między Polską a Hiszpanią.

Ocena prawna stanowiska:

Zasadą polskiego prawa podatkowego wyrażoną w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) jest tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy czyli obowiązek opodatkowania całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Osoby fizyczne , jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Stosownie do art. 4a ustawy powołany wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Podstawowe znaczenie dla celów określenia nieograniczonego obowiązku podatkowego ma miejsce zamieszkania osoby fizycznej. Do 31.12. 2006r. w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie było definicji miejsca zamieszkania, w związku z czym odwoływano się do przepisów prawa cywilnego. Zgodnie art. 25 ustawy z dnia 23.04.1964r. - Kodeks Cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 zpóźn. zm. ) miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość , w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Miejsce zamieszkania należy odróżnić od miejsca czasowego pobytu, tj. miejsca , w którym przebywa dana osoba w określonym czasie, nie mając jednakże zamiaru przebywania tam na stałe. Miejsce pobytu czasowego znajdujące sie poza krajem, nie zmienia charakteru obowiązku podatkowego, ciążącego na osobie fizycznej. Fakt trwania czasowego pobytu nawet do kilku lat z uwagi na konieczność realizacji określonych, przejściowych celów, po osiągnięciu których podatnik ma zamiar wrócić do kraju, nie zmienia czasowego charakteru pobytu za granicą. Podatnik taki ma obowiązek rozliczyć się w Polsce z całości swoich dochodów. Zgodnie z art. 306l ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje certyfikat rezydencji czyli zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - CFR-1.

Od zasady nieograniczonego obowiązku podatkowego ustawodawca przewidział wyjątki skutkujące w określonych przypadkach zwolnieniem dochodów osiąganych za granicą od podatku dochodowego uiszczanego w Polsce. Odstępstwa od powyższej zasady wiążą się z kwestią unikania podwójnego opodatkowania. Ustawodawca przyjął w tym zakresie dwie metody: metodę wyłączenia z progresją oraz metodę proporcjonalnego odliczenia. Metoda wyłączenia z progresją uregulowana jest w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Metoda ta ma zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik będący polskim rezydentem, osiąga dochody zarówno w Polsce, jak i za granicą. Polega ona na tym , że dochód opodatkowany w jednym państwie jest zwolniony od podatku w drugim, jednak przy ustalaniu stawki podatku od dochodu osiągniętego w drugim państwie, uwzględnia się również dochód w państwie pierwszym. Podatek określa się w następujący sposób:

1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali podatkowej,

2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,

3) ustaloną stopę procentową stosuje sie do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Powyższa metoda odnosi się tylko do przypadków uzyskania dochodów zarówno w Polsce jak i zagranicą . Gdy podatnik nie uzyska dochodów w Polsce nie ma obowiązku wykazywania dochodów zagranicznych. Metoda wyłączenia z progresją dotyczy tych krajów, z którymi Polska ma podpisane umowy bilateralne,które przewidują stosowanie tej metody. Państwem, z którym Polska podpisała umowę dwustronną w tym zakresie jest Hiszpania - umowa z dnia 15.11.1979r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii ( Dz. U. z 1982r., nr 17, poz. 127).

W ocenie organu podatkowego wnioskodawca , składając zeznanie roczne PIT-36 za 2006r. , prawidłowo rozliczył dochody osiągnięte w Polsce i Hiszpanii przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją. Dochód z pracy wykonywanej w Hiszpanii przez wnioskodawcę ( rezydenta polskiego ) i tam opodatkowany , zgodnie z miejscowym prawem podatkowym, jest zwolniony od opodatkowania w Polsce z jednoczesnym uwzględnieniem go dla potrzeb ustalenia stopy procentowej, która jest zastosowana do opodatkowania dochodu uzyskanego w Polsce. Wnioskodawca prawidłowo skorzystał ze zwolnienia części przychodu uzyskanego ze stosunku pracy za granicą za każdy dzień pobytu za granicą , w kwocie odpowiadającej 30% diety określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ( art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 16.11.2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 217, poz. 1588 ). Podstawę zeznania rocznego podatnika, który otrzymuje dochody ze stosunku pracy stanowi informacja PIT-11, wystawiona przez płatnika. W sytuacji, gdy informacja ta jest błędna, należy sporządzić korektę PIT-11 co z kolei będzie podstawą do złożenia korekty PIT-36 przez podatnika.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, ul. Felińskiego 2b za pośrednictwem tut. Organu w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia ( art. 236 i art. 223 § 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej).