Istota interpretacji:

W jaki sposób należy ustalić koszty uzyskania przychodów przypadające na wspólnika Spółki w razie dokonania przez Spółkę w przyszłości sprzedaży budynków mieszkalnych, jakie zostaną wybudowane na aportowanych działkach, w części dotyczącej ceny sprzedaży poszczególnej działki?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiono przedstawione zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest wspólnikiem w .. Nieruchomości K B spółka komandytowa z/s w Warszawie (dalej: Spółka). Obecnie wspólnicy planują wnieść aportem do Spółki działki budowlane (dalej: działki) i ująć je w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wartość początkowa każdej z działek zostanie ustalona w oparciu o wartość rynkową z dnia dokonania aportu.

Na wniesionych do Spółki działkach będą realizowane inwestycje polegające na budowie budynków mieszkalnych (m.in. domy jednorodzinne).

W przyszłości Spółka zamierza sprzedawać budynki mieszkalne wraz z działkami, na których zostaną one wybudowane.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W jaki sposób należy ustalić koszty uzyskania przychodów przypadające na wspólnika Spółki w razie dokonania przez Spółkę w przyszłości sprzedaży budynków mieszkalnych, jakie zostaną wybudowane na aportowanych działkach, w części dotyczącej ceny sprzedaży poszczególnej działki...

Zdaniem Wnioskodawczyni w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. Zasada ta ma również odpowiednie zastosowanie do rozliczania m.in. kosztów uzyskania przychodów.

Po drugie strona podkreśla, iż aport jest wkładem niepieniężnym wnoszonym do Spółki w celu pokrycia udziałów (praw udziałowych). Przedmiotem aportu mogą być tylko takie prawa i rzeczy, które można wycenić, tzn. przypisać im określoną wartość rzeczywistą. Zdolność aportową posiadają m.in. grunty.

W świetle art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do osobowej spółki handlowej (czyli również do spółki komandytowej) — ustaloną przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, z dnia wniesienia wkładu.

Oznacza to, iż wspólnicy mogą ustalić wartość wkładu na poziomie cen rynkowych lub w niższej wysokości.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem w razie gdy w przyszłości dojdzie do odpłatnego zbycia przez Spółkę poszczególnych działek wraz z wybudowanymi na nich budynkami mieszkalnymi, w celu ustalenia kosztów uzyskania przychodów dotyczących takiej transakcji należy się odwołać do wartości, w jakiej wyceniono wkład w zmianie umowy spółki. Tym samym koszty uzyskania przychodów przypadające na wspólnika Spółki, należy ustalić - z uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w wysokości wartości początkowej poszczególnej działki wniesionej aportem do Spółki wykazanej w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Spółkę. Wnioskodawczyni wskazuje, iż powyższy sposób ustalania kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia składników rzeczowych aktywów trwałych będących własności Spółki, które zostały przez nią nabyte w drodze aportu jest akceptowany przez organy podatkowe, czego wyrazem są m.in.:

1. Decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 28 grudnia 2007 r., Nr Bl/415-1070/07 wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku,
2. Interpretacja indywidualna z dnia 15 listopada 2007 r., Nr ITPB3/423-61/07/DK wydana przez Dyrektora izby Skarbowej w Bydgoszczy oraz,
3. interpretacja indywidualna z dnia 16 lipca 2008 r., Nr ILPB3/423-231/08-2/HS wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
   
   

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Przy czym, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy).

W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Natomiast z treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

1. nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2. nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3. ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
   
   

• wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
  
  

Stosownie do treści art. 24 ust. 2 zd. 2 ww. ustawy dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia, a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Wartość początkową środka trwałego ustala się według zasad określonych w art. 22g ww. ustawy.

Przepis art. 22g ust. 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej - ustaloną przez wspólników na dzień wniesienia wkładu lub udziału, wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej z dnia wniesienia wkładu.

Odnosząc powyższe uregulowania do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż w przypadku zbycia przez spółkę komandytową, wniesionych do niej w formie aportu nieruchomości gruntowych (działek), ujętych w ewidencji środków trwałych, koszt uzyskania przychodów winien zostać ustalony w wysokości wartości tych nieruchomości wykazanej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W tym miejscu podkreślić należy, iż udzielając interpretacji podatkowej do tak zadanego pytania należy uznać stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.

Jednakże Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zaznacza, iż z racji specyfiki prowadzonej przez Wnioskodawczynię w ramach spółki komandytowej pozarolniczej działalności gospodarczej, wynika, iż zakupione niezabudowane grunty (działki) winny stanowić towar handlowy.

O klasyfikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub towarów winien zdecydować podatnik wnoszący majątek do przedsiębiorstwa. Decyzja w tym zakresie nie może mieć jednak charakteru dowolnego. Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przedmiotu gruntu ma jego przeznaczenie. Jeżeli Wnioskodawca zamierza grunt w przyszłości faktycznie zbyć i z takim zamiarem go nabyła, winna zakwalifikować go jako towar.

Odnosząc się do powoływanych przez Wnioskodawcę we wniosku interpretacji i decyzji organów podatkowych stwierdzić należy, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż interpretacja nie mocy wiążącej dla pozostałych udziałowców spółki komandytowej, bowiem interpretacja wywiera skutek wyłącznie w stosunku do tego podmiotu, do którego jest skierowana.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).