Istota interpretacji:

różnice kursowe od podatku od towarów i usług

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki osób fizycznych, będącej podatnikiem VAT czynnym. Firma posiada środki trwałe, budynki użytkowe na terenie Polski i w ramach prowadzonej działalności w 2010r. Wnioskodawczyni osiąga przychody z tytułu najmu ww. obiektów. Zgodnie z umową zawartą z najemcą, firmą zagraniczną posiadającą oddział w Polsce, czynsz ustalony został w walucie obcej, faktury wystawiane są w Euro, podatek VAT jest wykazany w złotych i zapłata za usługę jest regulowana w formie przelewu na rachunek bankowy walutowy w Euro. Podczas przeliczania należności oraz zapłat na złote powstają różnice kursowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy powstałe różnice kursowe podczas przeliczania transakcji krajowych wyrażonych w walutach obcych są w całości kosztem lub przychodem, stanowiącym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, tj. w kwocie brutto...

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 240 (winno być 24c) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody (dodatnie różnice kursowe) lub koszty uzyskania przychodu (ujemne różnice kursowe) w kwotach wynikających z różnicy między należnością za wykonaną usługę najmu, a zapłatą za nią po dokonaniu przeliczania na złote w kwocie brutto, a więc w całości, ponieważ brak jest w przepisach wymienionych sytuacji, w których różnice kursowe należy rozliczyć odrębnie w stosunku do wartości netto i podatku VAT. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie wystawiania faktur VAT określone jest jednoznacznie, iż "kwota podatku VAT w złotych, bez względu na to w jakiej walucie określona jest kwota należności w fakturze".

Biorąc pod uwagę powyższe oraz dodatkowo zniesienie zasady walutowości, zdaniem Wnioskodawczyni, różnice kursowe powstałe w sposób opisany wyżej, nie stanowią zapłaty za usługę, ani też nie dotyczą podatku VAT, lecz są w całości odpowiednio kosztem lub przychodem podatkowym powstałym na gruncie ogólnego ryzyka zawierania umów w walutach obcych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej) uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu (art. 14 ust. 1a ww. ustawy).

W myśl art. 14 ust. 2 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również:

• w przypadku obniżenia lub zwrotu podatku od towarów i usług lub zwrotu podatku akcyzowego zgodnie z odrębnymi przepisami - naliczony podatek od towarów i usług lub zwrócony podatek akcyzowy, w tej części, w której podatek uprzednio został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów (art. 14 ust. 2 pkt 7d ww. ustawy),
• kwota podatku od towarów i usług:
1. nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 22a-22o, lub
2. dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi, o których mowa w lit. a
- w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zwiększenie podatku odliczonego zgodnie z art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług (art. 14 ust. 2 pkt 7f ww. ustawy).

Natomiast do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwolnionych od wpłat należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz zwróconej różnicy podatku od towarów i usług, dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów (art. 14 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, iż poza wyjątkami przewidzianymi w ww. ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, u przedsiębiorców będących podatnikami podatku od towarów i usług, podatek VAT nie stanowi przychodu.

W myśl art. 24c ust. 1 ww. ustawy, różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.

Dodatnie różnice kursowe powstają jeżeli wartość:

1. przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,
2. poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,
3. otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5,
4. kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest niższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni,
5. kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni.

(art. 24c ust. 2 ww. ustawy).

Natomiast w myśl art. 24c ust. 3 ww. ustawy ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:

1. przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,
2. poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia,
3. otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5,
4. kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest wyższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni,
5. kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni.
   
   

Powyższe przepisy zawierają zamknięty katalog zdarzeń mogących powodować wystąpienie różnic kursowych. Wynika z nich, iż w przypadku transakcji powodujących powstanie przychodu, u podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą do przychodów, bądź kosztów uzyskania przychodu tej działalności zalicza się różnice kursowe powstałe jedynie od przychodu należnego. Różnice te powstają bowiem w momencie, gdy kurs przeliczeniowy zastosowany w momencie fizycznego otrzymania pieniędzy różni się od kursu stosowanego dla przeliczenia powstałego zgodnie z art. 14 ww. ustawy przychodu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki osobowej, która jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z tą działalnością uzyskuje przychody z tytułu najmu nieruchomości, stanowiących środki trwałe w tej działalności. Z zawartej z najemcą umowy wynika, iż czynsz ustalony został w walucie obcej (euro). Faktury za wynajem wystawiane są w euro, natomiast podatek VAT wykazany jest w złotówkach. Zapłata za ww. fakturę następuje w euro, w formie przelewu na bankowy rachunek walutowy.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym, różnice kursowe powstaną jedynie od przychodu należnego w rozumieniu art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanego z wynajmu, tj. od wartości netto czynszu określonej w umowie najmu i wykazanej na wystawianych fakturach. U podatników dokonujących sprzedaży usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, podatek ten nie stanowi bowiem przychodu należnego.

Z uwagi na powyższe stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44 – 100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.