Istota interpretacji:

Sposób ustalenia dochodu ze sprzedaży nieruchomości

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 6 kwietnia 2009 r. wezwano do jego uzupełnienia. W dniu 14 kwietnia 2009 r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali użytkowych oraz świadczenia usług transportowych. Zakupiła grunt wraz z budynkami, które miały stanowić środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej. W akcie notarialnym zawarto cenę nabycia gruntu oraz budynków. Po przeprowadzonej analizie zdecydowała, że adaptacja tych budynków będzie gospodarczo nieuzasadniona ze względu na bardzo wysokie koszty remontu spowodowane złym stanem technicznym budynków. Kupione budynki nie spełniają definicji aktywów określonej w ustawie o rachunkowości, ponieważ nie są kompletne i zdatne do użytku, dlatego nie należy zaliczyć ich do środków trwałych.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w przypadku sprzedaży tegoż gruntu z istniejącymi starymi budynkami koszt ich zakupu będzie stanowił koszt uzyskania przychodu...

Zdaniem wnioskodawczyni, w przypadku sprzedaży zakupionego gruntu wraz z istniejącymi starymi budynkami, koszt zakupu gruntu i budynków będzie stanowił koszt uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zasady ustalania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej zostały określone w art. 14 tej ustawy, który w ust. 1 stanowi, że za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1. środkami trwałymi,
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa, ustalona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 1500 zł,
3. wartościami niematerialnymi i prawnymi

-ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c.

Zgodnie z art. 14 ust. 2c ww. ustawy do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

W świetle cytowanych powyżej przepisów zauważyć należy, iż już z samej istoty rozwiązań zawartych w ww. przepisach wynika, iż przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej, (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy), stanowią przychód z działalności gospodarczej o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Na gruncie niniejszej sprawy, przedmiotem planowanego zbycia będzie (jak wynika z wniosku) nieruchomość gruntowa wraz ze znajdującymi się na niej budynkami, nabyta w ramach prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej, z zamiarem jej wykorzystania w tej działalności. Jednakże ww. budynki ze względu na zły stan techniczny, nie były kompletne i zdatne do użytku, dlatego też nie zostały przez wnioskodawczynię uznane za środki trwałe w tej działalności. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż jeżeli wskazana we wniosku nieruchomość nie jest nieruchomością mieszkalną, była w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (w szczególności wydatki dot. tej nieruchomości były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów tej działalności), to przychód uzyskany z jej sprzedaży stanowił będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji koszt uzyskania ww. przychodu będzie mogła stanowić wartość nabytej nieruchomości gruntowej wraz ze znajdującymi się na niej budynkami.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.