Istota interpretacji:

Czy w świetle zmiany art. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, jest zobowiązany do prowadzenia ksiąg handlowych, czy może w dalszym ciągu prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów?

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 18 listopada 2008r. wezwano do jego uzupełnienia.

W dniu 1 grudnia 2008r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest obywatelem niemieckim. Mieszka w Polsce od 2004r. Jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą - handel i usługi.

Jego przychody ze sprzedaży za rok 2007 były mniejsze niż 1.200.000 euro.

Rozlicza się na zasadach ogólnych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów. Płaci podatek liniowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w świetle zmiany art. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, jest zobowiązany do prowadzenia ksiąg handlowych, czy może w dalszym ciągu prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów...

Zdaniem wnioskodawcy, na podstawie art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są zobowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Ponieważ przychody z prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej nie przekroczyły ustawowo określonej kwoty, obligującej do założenia ksiąg rachunkowych, uważa, iż nadal powinien prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Tymi odrębnymi przepisami jest ustawa z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002r. nr 76, poz. 694 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 i 6 tej ustawy, przepisy ustawy o rachunkowości, stosuje się z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

• osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 1.200.000 euro,
• zagranicznych osób prawnych, zagranicznych jednostek nieposiadających osobowości prawnej oraz zagranicznych osób fizycznych, prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność osobiście, przez osobę upoważnioną, przy pomocy pracowników - w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na wielkość przychodów.
  
  

Przy czym zmiana kwoty limitu wynikającej z pkt 2 wyżej wskazanego przepisu, została dokonana na mocy art. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz. U. Nr 144, poz. 900), która weszła w życie 22 sierpnia 2008r.

Przepis ten ma jednak zastosowanie wyłącznie do podmiotów w nim wyszczególnionych, o ile nie spełniają one pozostałych kryteriów wynikających z art. 2 ust. 1 cyt. ustawy.

Z uwagi jednak na fakt, iż wnioskodawca jest obywatelem Niemiec, zamieszkałym w Polsce, konieczne jest ustalenie, czy nie spełnia on warunków definicji osoby zagranicznej, o której mowa w art. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007r., Nr 155, poz. 1095 ze. zm.).

W świetle wyżej wskazanego przepisu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2008r., osobą zagraniczną była osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania za granicą, nieposiadająca obywatelstwa polskiego. Łączne spełnienie obu wskazanych powyżej warunków obligowało uznanie danej osoby fizycznej, za osobę zagraniczną, a więc osobę, która w świetle ustawy o rachunkowości zobowiązana była do prowadzenie ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym, wnioskodawca z uwagi na zamieszkiwanie na terytorium Polski, mimo posiadania obywatelstwa niemieckiego, nie spełniał warunków definicji osoby zagranicznej wynikającej z wyżej wskazanego przepisu, a zatem był zobowiązany do zaprowadzenia ksiąg rachunkowych dopiero z chwilą przekroczenia limitu określonego przepisem art. 2 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy o rachunkowości, w związku z art. 24a ust. 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawą z dnia 10 lipca 2008r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 141, poz. 888) zmieniono brzmienie wyżej wskazanego przepisu art. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które weszły w życie z dniem 20 września 2008r. Na mocy dokonanej zmiany, przez osobę zagraniczną rozumie się "osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego". Jest to jedyne kryterium warunkujące uznanie osoby fizycznej za osobę zagraniczną.

Skoro zatem, każda osoba fizyczna nieposiadająca obywatelstwa polskiego, bez względu na miejsce zamieszkania, jest w świetle wyżej wskazanego przepisu, osobą zagraniczną, wówczas bez znaczenia dla ustalenia obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych pozostaje wysokość przychodu netto osiągnięta z prowadzonej przez tę osobę pozarolniczej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na względzie, wnioskodawca jako osoba fizyczna, nie posiadająca obywatelstwa polskiego, zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych, według zasad określonych w ww. ustawie o rachunkowości.

Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko jestnieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.