Istota interpretacji:

Czy umorzona z chwilą śmierci pożyczkobiorcy - pracownika, emeryta lub rencisty z mocy przepisów regulaminu gospodarowania środkami ZFŚS niespłacona część pożyczki udzielonej z tego Funduszu stanowi przychód spadkobierców pożyczkobiorcy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o wysokości którego Wnioskodawca ma obowiązek sporządzić informację PIT-8C?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca utworzył Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, z którego pracownikom, emerytom i rencistom udzielane są pożyczki na cele mieszkaniowe według zasad określonych w regulaminie gospodarowania środkami Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

W regulaminie tym znajduje się postanowienie, iż z chwilą śmierci pracownika, emeryta i rencisty niespłacona pożyczka na cele mieszkaniowe podlega umorzeniu.

Inne zapisy regulaminu nie nakładają obowiązku uiszczenia niespłaconych rat pożyczki przez spadkobiercę. Również umowa pożyczki nie zawiera postanowień w tym zakresie, odsyłając w sprawach nieuregulowanych do postanowień regulaminu oraz powszechnie obowiązujących przepisów prawa cywilnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy umorzona z chwilą śmierci pożyczkobiorcy (pracownika, emeryta lub rencisty) z mocy przepisów regulaminu gospodarowania środkami ZFŚS niespłacona część pożyczki udzielona z tego funduszu, stanowi przychód spadkobierców pożyczkobiorcy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych... Czy Wnioskodawca ma obowiązek sporządzić informację PIT-8C...

Zdaniem Wnioskodawcy, umorzenie z chwilą śmierci pożyczkobiorcy (pracownika, emeryta lub rencisty) z mocy postanowienia regulaminu gospodarowania środkami ZFSS niespłaconej części pożyczki udzielonej z tego funduszu, oznacza wygaśnięcie zobowiązania pożyczkobiorcy.

Tym samym niespłacona pożyczka nie stanowi długu spadkowego obciążającego spadkobierców, a jej umorzenie - przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy. Zainteresowany nie ma więc obowiązku wystawienia w takiej sytuacji informacji o wysokości przychodów (PIT-8C), o której mowa w art. 42a ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłami przychodów są również: inne źródła nie wymienione w tym przepisie.

Z kolei art. 20 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Jak wynika z treści art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tą samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Natomiast z treści art. 922 ww. ustawy wynika, że prawa i obowiązki zmarłego przechodzą z chwilą śmierci na spadkobierców.

Co do zasady, pożyczki udzielane pracownikowi przez zakład pracy z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przychodem takim jest jednak umorzona kwota pożyczki (jako nieodpłatne lub częściowo odpłatne świadczenie). W przypadku pracowników kwota powyższa stanowi przychód ze stosunku pracy opodatkowany na analogicznych zasadach jak pozostałe przychody z tego źródła (art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z kolei pożyczka umorzona byłemu pracownikowi, obecnie emerytowi, renciście jest przychodem z tytułu łączącego uprzednio byłego pracownika z pożyczkodawcą stosunku pracy podlegającym opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 10 %, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.

Jeżeli umorzenie pożyczki następuje po śmierci pożyczkobiorcy (pracownika), a w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub w umowie o udzielenie pożyczki zawarto zapis o obowiązku uregulowania niespłaconych rat pożyczki przez spadkobiercę po śmierci pożyczkobiorcy, to udzielona pożyczka umorzona zostaje spadkobiercy, a nie pracownikowi. W tej sytuacji przychód w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskuje spadkobierca, przejmujący obowiązki dłużnika, a pożyczkodawca ma obowiązek wystawić PIT-8C na podstawie art. 42a ustawy. Podsumowując w przypadku, gdy po śmierci pożyczkobiorcy, dochodzi do umorzenia pożyczki spadkobiercy, który przejął obowiązki dłużnika, u tego spadkobiercy powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten odpowiada wartości umorzonej pożyczki.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że pracownikom, emerytom, rencistom uprawnionym do korzystania ze świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych są udzielone pożyczki.

W regulaminie znajduje się postanowienie, iż z chwilą śmierci pracownika, emeryta i rencisty niespłacona pożyczka na cele mieszkaniowe podlega umorzeniu. Inne zapisy regulaminu nie nakładają obowiązku uiszczenia niespłaconych rat pożyczki przez spadkobiercę. Również umowa pożyczki nie zawiera postanowień w tym zakresie, odsyłając w sprawach nieuregulowanych do postanowień regulaminu oraz powszechnie obowiązujących przepisów prawa cywilnego.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny i przytoczone przepisy prawne stwierdzić należy, iż z chwilą śmierci pożyczkobiorcy (pracownika, emeryta lub rencisty) niespłacona część pożyczki udzielona z funduszu ZFŚS podlega na mocy regulaminu umorzeniu. Zatem nie stanowi dla spadkobierców pożyczkobiorcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec czego Wnioskodawca nie ma obowiązku sporządzenia informacji PIT-8C.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach– art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.