Istota interpretacji:

Zasady opodatkowania dochodów uzyskiwanych w Wielkiej Brytanii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w 2003 roku zrezygnował z pracy w T. po przepracowanych prawie 15 latach, ponieważ jego stanowisko miało zostać wkrótce zlikwidowane, a dostał propozycję pracy w ramach tego samego zakładu w odległości 60 km od swojego miejsca zamieszkania i za dużo niższe pieniądze.

W dniu 5 lipca 2003 roku wyjechał wpierw turystycznie do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszkał od wojny wujek (dokładniej brat dziadka), ciotka i przebywała też od ponad pięciu lat siostra Wnioskodawcy. Wnioskodawca wrócił do Polski i po kilku miesiącach 20 grudnia 2003 roku ponownie pojechał do Wielkiej Brytanii, na Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok i już od stycznia 2004 roku rozglądał się za pracą w Anglii. Zamieszkał wpierw u siostry, a potem w wynajętym pokoju (ze względu na bardzo wysokie ceny mieszkań w Londynie, nie było go stać na wynajem całego mieszkania).

W dniu 13 lutego 2004 roku Wnioskodawca uzyskał wizę biznesową (kserokopia w załączeniu). Pojechał jeszcze do Polski na ponad miesiąc, bo nie potrafił znaleźć pracy i wrócił 20 kwietnia 2004 roku. W dniu 29 kwietnia 2004 roku wraz ze znalezieniem pierwszego zlecenia rozpoczął działalność gospodarczą na zasadzie samo zatrudnienia, którą prowadzi do dziś. Wnioskodawca jest elektrykiem, sam wyszukuje zlecenia i wykonuje je potem. Wnioskodawca postanowił wtedy zostać w Wielkiej Brytanii na stałe. Wystąpił o kartę stałego pobytu w Wielkiej Brytanii i 10 maja 2005 roku uzyskał kartę pobytu w Wielkiej Brytanii początkowo na 5 lat (kserokopia w załączeniu).

W maju 2004 roku Wnioskodawca poznał obecną swoją żonę i kilkukrotnie zapraszał ją do Wielkiej Brytanii, ale nie uzyskiwała zgody na wizę brytyjską (żona Wnioskodawcy jest obywatelką Białorusi i potrzebuje wizę na wjazd do Wielkiej Brytanii).

W grudniu 2005 roku Wnioskodawca ożenił się w Polsce i jego pobyt w kraju przedłużył się, ponieważ, załatwienie formalności związanych z wymianą paszportu żony i wyrobieniem dla niej wizy brytyjskiej, trwało parę miesięcy. Mieszkali wtedy w mieszkaniu Wnioskodawcy w Z., utrzymując się z pieniędzy zarobionych i zaoszczędzonych w Anglii oraz z udzielanych przez żonę Wnioskodawcy korepetycji. Wnioskodawca nie podejmował zatrudnienia w Polsce.

W kwietniu 2006 roku, gdy tylko żona Wnioskodawcy dostała wizę brytyjską wyjechali razem do Wielkiej Brytanii, gdzie pracowali razem i mieszkali w wynajętym pokoju z kuchnią a później przed narodzinami dziecka wynajęli już całe mieszkanie. Nosili się z zamiarem kupna mieszkania w Londynie na kredyt, co wiązałoby się ze sprzedażą posiadanej przez wnioskodawcę działki budowlanej i mieszkania w Polsce, ale w tym okresie już dało się odczuć pierwsze oznaki zbliżającego się kryzysu i na szczęście odstąpili od tego pomysłu. Ceny mieszkań w Anglii spadły znacznie, a cena gruntu w Polsce w miejscu gdzie Wnioskodawca ma działkę budowlaną poszła do góry w związku z budową autostrady w jej pobliżu.

W sierpniu 2007 roku w Londynie urodziła się im córeczka.

W grudniu 2007 roku pojechali wszyscy do Polski na święta Bożego Narodzenia, ale żona Wnioskodawcy nie chciała od razu po świętach wracać do Anglii. Twierdziła, że odpocznie w Polsce ok. miesiąc i potem dołączy z córeczką do Wnioskodawcy. Wnioskodawca wrócił w styczniu 2008 roku do Wielkiej Brytanii, pracował i słał pieniądze do Polski na utrzymanie żony i dziecka, ale jak się później okazało, żona Wnioskodawcy chciała zostać na dłużej w Polsce (około 2 lat) aż do uzyskania przez nią karty stałego pobytu w Polsce. Wnioskodawca prosił wielokrotnie, żeby wróciła z dzieckiem do Anglii, ale jego żona wymyślała kolejne przeszkody, żeby tego nie zrobić. Podczas kolejnej poważnej rozmowy na ten temat Wnioskodawca wspomniał o ewentualnym rozwodzie. Kilka dni później jego żona bez potrzeby wezwała policję i zaczęła Wnioskodawcę fałszywie oskarżać o znęcanie się nad rodziną, o kradzieże paszportu, pieniędzy, laptopa itp. Powiedziała później Wnioskodawcy, że robi to po to, żeby negocjować z nim wysokie alimenty, żeby przepisał na nią swoje mieszkanie i żeby nie przeszkodził jej w uzyskaniu karty stałego pobytu w Polsce. O wszystkim jak dopiąć swego celu żona Wnioskodawcy dowiedziała się na forach internetowych. Groziła dodatkowo, że jeśli Wnioskodawca nie pójdzie z nią do notariusza i nie zobowiąże się do płacenia jej bardzo wysokich alimentów (2 tys. PLN na nią i 2 tys. PLN na dziecko), to wywiezie dziecko na Białoruś i więcej córeczki nie zobaczy, a także złoży na Wnioskodawcę donos do Urzędu Skarbowego, że nie rozliczał się z podatków w Polsce. Wnioskodawca ignorował tą groźbę donosu, bo uważał, że uczciwie rozliczał się ze swoich zobowiązań podatkowych i jako, że przebywał od 2004 roku w Wielkiej Brytanii z zamiarem pobytu stałego, to powinien rozliczać się tylko i wyłącznie w Wielkiej Brytanii. Z tego też powodu nie skorzystał z abolicji podatkowej w ubiegłym roku. W odczuciu Wnioskodawcy postępuje on uczciwie i słusznie, ale dla upewnienia się w tym przekonaniu wysyła właśnie ten wniosek z zapytaniem.

W odpowiedzi na wezwanie organu Nr IPPB4/415-635/10-2/SP z dnia 23.09.2010 r. Wnioskodawca doprecyzował opis stanu faktycznego przedstawionego w przedmiotowym wniosku, tj. podał iż:

• Od 20.04.2004 r. nie uzyskiwał i nie uzyskuje przychodów na terytorium Polski.
• W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca uzyskuje dochody z tytułu usług budowlanych, a dokładniej elektrycznych wykonywanych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na zasadach samo zatrudnienia. Od stycznia 2009 roku Wnioskodawca otrzymuje także dodatek dla osób nisko zarabiających - Working Tax Credit wypłacany mu z urzędu podatkowego. Od 2007 roku do października 2008 roku dodatek ten przyznawany wcześniej na całą rodzinę (żonę, dziecko i na mnie), pobierała żona Wnioskodawcy. Dodatek ten w Wielkiej Brytanii nie jest wliczany do dochodu.
• Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na zasadzie samo zatrudnienia. Wnioskodawca sam wyszukuje zlecenia i wykonuje je. Najczęściej są to zlecenia krótkoterminowe na okres od kilku dni do kilkunastu tygodni. Najdłużej Wnioskodawca wykonywał zlecenie dla jednego zleceniodawcy w jednym miejscu pracy przez 9 miesięcy.
• W formularzu NIP-3 Wnioskodawca wskazał jako swoje miejsce zamieszkania Wielką Brytanię. Wnioskodawca zmienił miejsce stałego zamieszkania od 29.04.2004 roku.
• Wnioskodawca świadczy usługi budowlane (ściślej elektryczne), które podlegają pod brytyjskie prawodawstwo w ramach tzw. CIS. Działalność Wnioskodawca zgłosił do właściwego według swojego miejsca zamieszkania Inland Ravenue (odpowiednik polskiego Urzędu Skarbowego) w maju 2004 roku z datą rozpoczęcia tej działalności - 29.04.2004 rok. Nadano mu numer podatkowy oraz numer ubezpieczenia. Jest to działalność pozarolnicza.
  
  

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przychody osiągane przez Wnioskodawcę od 20 kwietnia 2004 roku do teraz na terytorium Wielkiej Brytanii podlegają opodatkowaniu w Polsce...

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji, od 20 kwietnia 2004 roku posiada miejsce zamieszkania na terytorium Wielkiej Brytanii. Oznacza to, że powinien zostać uznany od momentu zamieszkania na terytorium Wielkiej Brytanii za osobę nie posiadającą w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, tj. osobę podlegającą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ponieważ dochody za pracę w Wielkiej Brytanii nie stanowią polskiego źródła uzyskania przychodu, a Wnioskodawca jako nierezydent dla celów podatkowych, nie jest zobowiązany do wykazywania ich i opodatkowania w Polsce. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczypospolita Polska (art. 4a ustawy).

Według Wnioskodawcy, jego ośrodek interesów życiowych znajduje się od 20.04.2004 roku na terenie Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca posiadam status rezydenta Wielkiej Brytanii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 2006 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 2a powołanej ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 2006 r. - osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r. - osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym
   
   

Stosownie do art. 4a tej ustawy przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b (a w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. – przepisy art. 3 ust. 1 i 2a) stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), obowiązującej do końca 2006 r., określenie "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się państwie" oznacza – z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu – każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje przy tym osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych. Definicja miejsca zamieszkania odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistych z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2006 r., pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane, dlatego koniecznym było sięganie do uregulowań zawartych w Kodeksie cywilnym. Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Natomiast stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji z dnia 20 lipca 2006 r. między Rzeczypospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 50, poz. 1840), obowiązującej od 01 stycznia 2007 r., określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

W przepisach polskiego prawa podatkowego, obowiązujących od dnia 01 stycznia 2007 r., pojęcie "miejsca zamieszkania" zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak z tego przepisu wynika, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) przez konkretnego podatnika, musi on posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP ww. przepis, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007 r., wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Jeżeli natomiast wymienione powyżej kryteria okażą się niewystarczające dla ustalenia rezydencji podatkowej, należy sięgnąć do stosownych postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
4. jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
   
   

Natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji z dnia 20 lipca 2006 r. między Rzeczypospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obowiązującej od 01 stycznia 2007 r. stanowi, iż jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4. jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
   
   

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 7 ust. 1 Umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa mogą być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Natomiast ust. 2 ww. artykułu stanowi, iż jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 Konwencji z dnia 20 lipca 2006 r. między Rzeczypospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obowiązującej od 01 stycznia 2007 r. zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa mogą być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Ust. 2 ww. artykułu stanowi iż, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada mieszkanie i działkę budowlaną. W 2003 r. zrezygnował z pracy w T., zaś od 29 kwietnia 2004 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Wielkiej Brytanii i tam też działalność zarejestrował. Wnioskodawca postanowił zostać w Wielkiej Brytanii na stałe gdzie posiada status rezydenta i kartę stałego pobytu. Wnioskodawca spełnił wszystkie wymagane warunki, aby móc legalnie mieszkać i pracować w Wielkiej Brytanii. W maju 2004 r. Wnioskodawca poznał swoją obecną żonę. W grudniu 2005 r. wzięli ślub w Polsce. Następnie w kwietniu 2006 r., gdy tylko żona Wnioskodawcy dostała wizę brytyjską wyjechali razem do wielkiej Brytanii, gdzie razem pracowali i mieszkali. W sierpniu 2007 r. w Londynie urodziła się im córka. W grudniu 2007 r. pojechali wszyscy na święta Bożego Narodzenia do Polski. Żona Wnioskodawcy została w Polsce w celu uzyskania karty stałego pobytu, ponieważ jest obywatelką Białorusi. Małżonka Wnioskodawcy planuje rozwieść się z nim.

Na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca od 20.04.2004 r. do chwili obecnej nie uzyskuje żadnych dochodów. W Wielkiej Brytanii prowadzi działalność gospodarczą i tam też odprowadza należny podatek do brytyjskiego urzędu skarbowego. W Polsce nie prowadzi żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej. W formularzu NIP-3 Wnioskodawca wskazał jako swoje miejsce zamieszkania Wielką Brytanię.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Wielkiej Brytanii. Tam też Wnioskodawca prowadzi przedsiębiorstwo i z tego przedsiębiorstwa uzyskuje zyski na terytorium Wielkiej Brytanii.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny stwierdzić należy, iż Wnioskodawca od dnia 20.04.2004 r. do chwili obecnej podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co oznacza, że opodatkowaniu w Polsce podlegałyby jedynie dochody uzyskiwane na terytorium Polski z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Dochody uzyskane przez Wnioskodawcę w okresie pobytu w Wielkiej Brytanii na podstawie art. 7 Umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. jak i Konwencji z dnia 20 lipca 2006 r. między Rzeczypospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obowiązującej od 01 stycznia 2007 r. będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Wielkiej Brytanii.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.