Istota interpretacji:

Czy osoba fizyczna będąca rezydentem podatkowym Republiki Irlandii, która w trakcie 2009r. osiągnęła w Polsce wyłącznie dochody ze stosunku pracy, ma obowiązek rozliczenia się w Polsce z całości swych dochodów czy tylko z dochodów osiągniętych w Polsce? Jaki formularz zeznania podatkowego powinna złożyć?

• obowiązku podatkowego osoby fizycznej posiadającej rezydencję podatkową w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej -jest prawidłowe,
• rodzaju formularza do rozliczenia osiągniętych w Polsce dochodów -jest nieprawidłowe.
  
  

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W 2006r. wnioskodawczyni wyjechała z Polski celem podjęcia pracy w Republice Irlandii. Od stycznia 2007r. prowadzi działalność gospodarczą na terenie Republiki Irlandii. Jest tam rezydentem podatkowym. Przebywając w Polsce w bieżącym roku kalendarzowym wnioskodawczyni podjęła pracę na podstawie umowy o pracę w wymiarze #189; etatu. Świadczyła pracę od 24 marca 2009r. do 30 czerwca 2009r., nie przekraczając sześciu miesięcy pobytu w Polsce. Po tym okresie wnioskodawczyni powróciła do pracy w Irlandii. Przychody z 2006r. zostały rozliczone w 2007r. w ustawowym terminie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w tej sytuacji wystarczające jest złożenie zeznania podatkowego PIT-36 za 2009r., w którym zostaną wykazane wyłącznie dochody osiągnięte w Polsce...

Zdaniem wnioskodawczyni jeżeli złoży zeznanie podatkowe PIT-36 w przyszłym roku kalendarzowym (w ustawowym terminie), w którym zostaną wykazane wyłącznie dochody osiągnięte w Polsce, to tym samym dopełni obowiązku podatkowego w Polsce.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast, art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, iż osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 4a powyższej ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji z dnia 20 lipca 2006r. między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006r. (Dz. U. z 2006r., Nr 250, poz. 1840), określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Z powyższego wynika, iż definicja "miejsca zamieszkania" odnosi się bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw będących Stronami Konwencji i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
   
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
   
   

Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, iż od dnia wyjazdu z Polski (2006r.) wnioskodawczyni posiada w Polsce jedynie ograniczony obowiązek podatkowy, mieszkając i pracując na terytorium Irlandii Północnej.

Zatem w myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy, podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W świetle powyższych przepisów należy uznać, iż w Polsce opodatkowaniu będzie podlegał jedynie dochód uzyskany przez wnioskodawczynię z tytułu umowy o pracę. Dochód ten rozliczy jednak na PIT-37 a nie jak wskazuje na PIT-36.

Formularz PIT-37 jest przeznaczony dla podatników, którzy w roku podatkowym wyłącznie za pośrednictwem płatnika uzyskali przychody ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegające opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej, tj. m.in. z tytułu wynagrodzeń i innych przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy (w tym spółdzielczego stosunku pracy) oraz pracy nakładczej. Formularz ten jest przeznaczony dla osób fizycznych, zarówno posiadających nieograniczony obowiązek podatkowy jak i ograniczony obowiązek podatkowy, które osiągnęły dochód podlegający opodatkowaniu w Polsce wyłącznie za pośrednictwem płatnika.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.