Istota interpretacji:

Zostały spełnione wszystkie warunki art. 15 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów, w związku z tym dochody Wnioskodawcy za pracę wykonywaną w Polsce, wypłacane przez Spółkę holenderską będą podlegać opodatkowaniu w miejscu zamieszkania tj. w Holandii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Holandii, zatrudnionym przez spółkę, która ma swoją siedzibę w Holandii (dalej: Spółka holenderska) i nie posiada zakładu ani stałej placówki na terenie Polski. Począwszy od 26 stycznia 2009 roku Wnioskodawca został oddelegowany na okres ok. trzech miesięcy (do 24 kwietnia 2009 r.) do pracy w Polsce w spółce z o.o. (Spółka polska), która nie jest własnością Spółki holenderskiej. Wnioskodawca ocenił, że Jego pobyt na terytorium Polski nie przekroczy 183 dni w 2009 roku, ani w dowolnym okresie 12 miesięcy, rozpoczynającym się lub kończącym w roku 2009.

Podstawą zatrudnienia Wnioskodawcy w Polsce pozostaje umowa ze Spółką holenderską, która wypłaca mu wynagrodzenie z tego tytułu. Ponadto, podlega systemowi ubezpieczeń społecznych w Holandii. Zgodnie z informacjami Wnioskodawcy część wynagrodzenia jest ponoszona przez Spółkę polską. Nie ma jednak relacji umownej ze Spółką polską.

W 2009 roku oraz latach następnych Wnioskodawca pozostanie holenderskim rezydentem podatkowym, tj. Jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych będzie znajdowało się w Holandii.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego dochody Wnioskodawcy za pracę w Polsce, wypłacane przez Spółkę holenderską, będą podlegać opodatkowaniu w Polsce...

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę holenderską nie będzie podlegać opodatkowaniu w Polsce.

Opodatkowanie dochodów ze stosunku pracy uzyskiwanego przez holenderskiego rezydenta podatkowego za pracę w Polsce reguluje Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (dalej Umowa).

Zgodnie z art. 15 Umowy, płace, wynagrodzenia i inne świadczenia o podobnym charakterze, otrzymywane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Holandii z tytułu zatrudnienia, będą opodatkowane tylko przez Holandię, chyba że osoba ta wykonuje pracę w Polsce. Jeżeli praca ta jest tam wykonywana, to takie wynagrodzenia świadczone za tę pracę mogą być opodatkowane w Polsce.

Jednakże, niezależnie od powyższych postanowień, wynagrodzenia, jakie osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Holandii osiąga z pracy najemnej podejmowanej na terytorium Polski, mogą być opodatkowane tylko w Holandii, jeżeli:

1. odbiorca przebywa na terytorium Polski przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas 12-miesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym,
2. wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce,
3. wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada na terytorium Polski

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem, iż wszystkie powyższe warunki zostały spełnione, tj. fizyczny pobyt Wnioskodawcy w Polsce nie przekroczy 183 dni w dowolnym 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w roku 2009 oraz wynagrodzenie wypłacane jest przez spółkę holenderską, która nie posiada zakładu na terytorium Polski, wynagrodzenie za pracę nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce, lecz w Holandii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a tej ustawy przepis art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W myśl art. 15 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120 ze zm.) z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 uposażenia, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. Konwencji bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1. odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym i
2. wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
3. wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. umowy, wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Holandii podlegają opodatkowaniu tylko w Holandii, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Polski. Natomiast art. 15 ust. 2 umowy określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenia pracowników podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Holandii, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, iż wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 umowy, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Polsce) oraz w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Holandii). Zastosowanie znajduje wówczas metoda unikania podwójnego opodatkowania.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Holandii, zatrudnionym przez Spółkę holenderską, nie posiadającą zakładu ani stałej placówki na terenie Polski. Wnioskodawca został oddelegowany do pracy w Polsce na okres nie przekraczający 183 dni w roku podatkowym. Podstawą zatrudnienia Wnioskodawcy w Polsce pozostaje umowa ze Spółką holenderską, która wypłaca mu wynagrodzenie z tego tytułu.

Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, iż zostały spełnione wszystkie warunki art. 15 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów, w związku z tym dochody Wnioskodawcy za pracę wykonywaną w Polsce, wypłacane przez Spółkę holenderską będą podlegać opodatkowaniu w miejscu zamieszkania tj. w Holandii.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.