Istota interpretacji:

; Czy Wnioskodawca, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, miał obowiązek rozliczyć się z dochodów uzyskanych w Polsce i w Anglii, czy tylko mógł rozliczyć się z dochodów uzyskanych w Polsce i czy ten sposób rozliczania dochodów w 2005 r. był prawidłowy?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w marcu 2005 r. wyjechał z Polski do Wielkiej Brytanii z zamiarem stałego pobytu. Jest bezdzietnym kawalerem, nie posiada mieszkania w Polsce. Od kwietnia 2005 r. Wnioskodawca zamieszkał i rozpoczął pracę na terenie Wielkiej Brytanii i zarejestrował się w H O (urząd imigracyjny). Wnioskodawca podaje, że od podjęcia pracy rozliczała się z uzyskanych dochodów w I R (odpowiednik polskiego urzędu skarbowego) i uiszczała wszelkie obowiązujące opłaty - w tym składki na ubezpieczenie społeczne na otrzymany numer identyfikacji ubezpieczeniowej.

Wnioskodawca również od października 2005 roku rozpoczął naukę języka w college. Miało to pomóc Wnioskodawcy w uzyskaniu obywatelstwa brytyjskiego - o które miał zamiar się ubiegać.

Wnioskodawca podaje, że od maja 2007 r. posiada status rezydenta Wielkiej Brytanii, potwierdzony certyfikatem rezydencji.

Wnioskodawca przebywa w Wielkiej Brytanii z narzeczoną, z którą ma zamiar się pobrać i założyć rodzinę w Wielkiej Brytanii.

Po opuszczeniu Polski Wnioskodawca rozliczył się za okres podatkowy 2005 r., gdyż w tym okresie osiągnął dochód zarówno w Polsce jak i Wielkiej Brytanii.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r. Nr IPPB2/415-1225/08-2/AK wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie opisanego w nim stanu faktycznego o następujące informacje:

• doprecyzowanie, jakie dochody Wnioskodawca wykazała w zeznaniu podatkowym za 2005 r. (czy dochody uzyskane tylko na terytorium Polski, czy również dochody uzyskane na terytorium Anglii)...

• wskazanie, czy pytanie przyporządkowane do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku dotyczy również sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych w 2005 r....
  
  

Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie (data wpływu uzupełnienia 08.09.2008 r.).

W którym Wnioskodawca doprecyzował zaistniały stan faktyczny przedstawiony we wniosku ORD-IN wskazując, że w zeznaniu podatkowym za 2005 r. wykazał dochody uzyskane w Polsce w wysokości 2.373,28 zł oraz dochody uzyskane w Anglii w wysokości 44.814,25 zł. Wnioskodawca wskazał, że z dochodów uzyskanych w Anglii rozliczył się również w tym kraju w I R (odpowiednik polskiego urzędu skarbowego). Wnioskodawca wskazał również, że pytanie przyporządkowane do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku dotyczy sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych w 2005 r. Ponadto Wnioskodawca podaje, że Jego zdaniem powinien się rozliczyć w 2005 r. tylko z dochodów uzyskanych w Polsce. Stoi na stanowisku, że nie powinien zapłacić podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 3.590,00 zł, a zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych wpłacone od dochodów uzyskanych w Polsce w 2005 r. pokrywają należny podatek.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, miał obowiązek rozliczyć się z dochodów uzyskanych w Polsce i w Anglii, czy tylko mógł rozliczyć się z dochodów uzyskanych w Polsce i czy ten sposób rozliczania dochodów w 2005 r. był prawidłowy...

Zdaniem Wnioskodawcy.

Wnioskodawca uważa, iż powinien się rozliczyć w 2005 r. tylko z dochodów uzyskanych w Polsce. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie powinien zapłacić podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 3590,00 zł, a zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych wpłacone od dochodów uzyskanych w Polsce w 2005 r. pokrywają należny podatek.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r.), osoby fizyczne podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a powołanej wyżej ustawy).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i zysków majątkowych (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza - z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu - każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje przy tym osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.

Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętegow ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2006 r., pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane.

Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Postanowienia art. 4 ust. 2 ww. umowy mają natomiast zastosowanie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania.

W myśl art. 4 ust. 2 ww. umowy, jeśli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
4. jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
   
   

Rozstrzygające znaczenie ma zatem ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy.

Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, iż Wnioskodawca w 2005 r. spełniał przesłanki pozwalające uznać Go za osobę posiadającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonym Królestwie. Państwo rezydencji Podatnika należy zatem ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 4 ust. 2 ww. umowy.

Po dokonaniu analizy stopnia powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy, tut. organ stwierdza, iż stosownie do art. 4 ust. 2 lit. a) ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, Wnioskodawca posiadał od marca 2005 r. miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Zjednoczonego Królestwa. W państwie tym Wnioskodawca mieszkał i uzyskiwała dochody z pracy najemnej. W Polsce nie posiadał mieszkania ani żadnych innych nieruchomości.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza to, że Wnioskodawca, do dnia wyjazdu z Polski, miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a więc podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Od marca 2005 r., tj. od dnia wyjazdu z Polski, Wnioskodawca przeniósł swój ośrodek interesów życiowych do Anglii.

W państwie tym przebywał z zamiarem stałego pobytu. Od października 2005 roku rozpoczął naukę w college, co miało pomóc Wnioskodawcy w uzyskaniu obywatelstwa brytyjskiego - o które miał zamiar się ubiegać.

Reasumując, należy stwierdzić, iż Wnioskodawca od dnia wyjazdu z Polski, posiadał miejsce zamieszkania w Anglii, co wynika z faktu, iż tam znajdował się Jego ośrodek interesów życiowych.

W związku z powyższym należy uznać, iż Wnioskodawca, od osiąganych w tym okresie dochodów podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stwierdzić należy, że Wnioskodawca był zobowiązany do złożenia rocznego zeznania za 2005 r. w Polsce i wykazania w nim wszystkich dochodów osiągniętych w Polsce do dnia przeniesienia swojego ośrodka interesów życiowych do Anglii, co nastąpiło w związku z wyjazdem w marcu 2005 r. W zeznaniu tym Wnioskodawca nie miał obowiązku wykazania dochodów osiągniętych w Anglii po dniu wyjazdu z Polski.

Końcowo, należy dodać, iż dokumenty dołączone do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.