W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:

W lipcu 2002 roku Wnioskodawca będąc osobą stanu wolnego i nie posiadającą dzieci wyemigrował do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii. W państwie tym uzyskiwał w okresie od lipca 2002 r. do lutego 2004 r. dochody z pracy najemnej. Od lutego do września 2004 roku Wnioskodawca przebywał czasowo na terytorium Polski. Wyjazd do Polski spowodowany był końcem ważności wizy business na pobyt w Wielkiej Brytanii. Ze względu na bliską datę akcesji Polski do Unii Europejskiej oraz wysokie koszty Wnioskodawca nie zdecydował się na uzyskanie kolejnej wizy business na pobyt w Wielkiej Brytanii. Ponadto Wnioskodawca chciał rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej, która po przyjęciu Polski do Unii Europejskiej prowadzona byłaby na terenie Wielkiej Brytanii.

Ze względu na utrudnienia i koszty związane z prowadzeniem firmy w Wielkiej Brytanii w trwającym okresie przedakcesyjnym Wnioskodawca zdecydował się na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W czasie prowadzenia działalności na terenie Polski nie uzyskał on żadnych dochodów. Działalność ta była faktycznie prowadzona przez podatnika w okresie od lutego do września 2004 r., w okresie tym podatnik przebywał również na terenie Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził działania promocyjne firmy polskiej. Działalność ta została formalnie zlikwidowana w marcu 2005 r., od października 2004 r. została ona zgłoszona jako działalność zawieszona w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Od października 2004 r. Wnioskodawca, widząc tylko możliwości dochodowego prowadzenia firmy zarejestrowanej w Wielkiej Brytanii decydował się na powrót do Wielkiej Brytanii i otwarcie działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna, od marca 2006 r. przekształconej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i prowadzoną do chwili obecnej.

Za wszystkie lata podatnik rozliczał się z podatku w Wielkiej Brytanii, zgodnie z obowiązującym w tym kraju rokiem podatkowym trwającym od 05 kwietnia danego roku do 04 kwietnia roku po nim następującego. Wnioskodawca oświadcza, ze wyjechał do Wielkiej Brytanii z zamiarem stałego pobytu i jest w Wielkiej Brytanii rezydentem podatkowym. W 2008 roku w miesiącu kwietniu podatnik ze względu na planowane małżeństwo zamierza wrócić i przenieść swoje centrum interesów życiowych do Polski.

Wnioskodawca informuje, że w okresie swojego pobytu w Wielkiej Brytanii nie uzyskiwał w Polsce żadnych dochodów, w tym z działalności gospodarczej prowadzonej w okresie czasowego pobytu w Polsce w roku 2004. Wnioskodawca posiada w Polsce nieruchomość zakupioną w 2006 r. jako formę inwestycji z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Wielkiej Brytanii, z której to nieruchomości również nie uzyskuje żadnych dochodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca powinien rozliczyć się w Polsce z dochodów uzyskanych w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii w okresie od 2002 r. (wyjazd z Polski) do dnia planowanego powrotu w 2008 r. ? Czy od dnia powrotu do Polski w 2008 r. i przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski w Polsce będą rozliczane dochody uzyskane w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Mieszkając na stałe w Wielkiej Brytanii, od 2002 r. do kwietnia 2008 r., nie powinien dodatkowo płacić podatku w Polsce od dochodów uzyskanych w tym czasie w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca nie ma jednak wątpliwości, co do rozliczania kolejnych lat podatkowych z całości uzyskanych dochodów światowych w Polsce, ze względu na przebywanie począwszy od roku 2008 przez większą cześć roku w Polsce i posiadanie po zawarciu związku małżeńskiego rodziny w Polsce (centrum interesów życiowych).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do grudnia 2002 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W okresie od 01 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. przepis ten uległ zmianie na zapis: osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Od 01 stycznia 2007 r. obowiązuje następujące brzmienie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dodanego ust. 1a: osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczna, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub<
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
   
   

Z kolei ograniczony obowiązek podatkowy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. został określony w art. 4 ww. ustawy, w myśl, którego osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub pobytu w rozumieniu art. 3 ust. 1, oraz osoby określone w art. 3 ust. 2 podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie zapis o ograniczonym obowiązku podatkowym został zamieszczony w art. 3 ust. 2a i w okresie 01 styczeń 2003 r. - 31 grudzień 2006 r. obowiązywał w brzmieniu: osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Od 01 stycznia 2007 r. obowiązuje następujące brzmienie art. 3 ust. 2a: osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 16 grudnia 1976 r. (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), obowiązującej do 26 grudnia 2006 r. osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie oznacza każdą osobę, która według prawa tego państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona, określenie to nie obejmuje osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych. Określenia "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce" oraz "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Zjednoczonym Królestwie" będą rozumiane w sposób analogiczny.

Podobnie definiuje tą kwestię obowiązująca od 27 grudnia 2006 r. Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2006 r. Nr 250, poz. 1840), zgodnie z którą określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko, dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Rozstrzygające znaczenie w kwestii opodatkowania dochodów uzyskiwanych ze źródeł położonych na terytorium danego państwa ma, zatem ustalenie miejsca zamieszkania podatnika. To kryterium będzie rozstrzygające dla określenia miejsca zamieszkania podatnika dla lat 2002 - 2006 (dla roku 2002 nie wystąpił bowiem u podatnika dodatkowy warunek czasowego pobytu na terytorium Polski w roku podatkowym dłużej niż 183 dni), od roku 2007 to kryterium u podatnika będzie wiązało się z przesłanką posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych.

W przepisach polskiego prawa podatkowego, obowiązujących latach 2002 - 2006 pojęcie "miejsca zamieszkania" nie było zdefiniowane, a do tego celu posługiwano się art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), w myśl którego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Analizując ten przepis należy mieć na uwadze, że warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie rodzi problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Natomiast zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby.

Zamiar stałego pobytu ustala się przy pomocy kryteriów obiektywizujących, zgodnie, z którymi podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych. Od roku 2007 r. pojęcie miejsca zamieszkania powiązano z posiadaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny Wnioskodawca stoi na stanowisku, że od dnia wyjazdu z Polski do dnia powrotu nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski. Fakt czasowego pobytu i prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie powinien przesądzać o posiadaniu miejsca zamieszkania na terytorium Polski w kontekście mającej miejsce od 2002 roku zmiany miejsca zamieszkania na Wielką Brytanię. Również fakt zakupu nieruchomości traktowanej jako inwestycja ze środków prowadzonej w Wielkiej Brytanii działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki do uznania, że od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Wielką Brytanię w lipcu 2002 r. do dnia planowanego powrotu do Polski w 2008 r. podatnik posiada w Polsce miejsce zamieszkania.

Oznacza to, że za cały okres swojego pobytu, począwszy od lipca 2002 r. do dnia planowanego powrotu (kwiecień 2008 r.) podatnik podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Konkludując w tym okresie czasu (teoretycznie wobec nie osiągania dochodów na terenie Polski) podlegał opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Polski na mocy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Podatnik uznaje jednak, że z momentem przyjazdu do Polski, planowanego na kwiecień 2008 r. podlega on opodatkowaniu w Polsce od całości uzyskanych dochodów, na zasadach określonych w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2008 r.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast zgodnie z art. 4 ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub pobytu w rozumieniu art. 3 ust. 1, oraz osoby określone w art. 3 ust. 2 podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2003 r. do 31.12.2006 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie do treści art. 3 ust. 2a osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 4a tej ustawy stanowi, iż wymieniony wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i zysków majątkowych (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), określenie "osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza - z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu - każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.

Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązującego do dnia 31.12.2006 r. pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane.

Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości.

Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

W związku z przekształceniem działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna w spółkę z ograniczona odpowiedzialnością, Wnioskodawcy jako jej udziałowcowi przysługuje wypłata dywidendy.

W przypadku, gdy dywidenda jest wypłacana przez Spółkę mającą siedzibę w Wielkiej Brytanii, osobie mającej miejsce zamieszkania również w Wielkiej Brytanii, do opodatkowania takiej dywidendy mają zastosowanie przepisy angielskie.

Natomiast, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce otrzymuje dywidendę od Spółki z siedzibą w Wielkiej Brytanii, do opodatkowania należy zastosować przepisy prawa podatkowego obowiązujące na terytorium Polski z uwzględnieniem zapisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 10 polsko - angielskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dywidendy, które płaci spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Jednakże, w świetle ust. 2 ww. artykułu takie dywidendy mogą być także opodatkowane tym Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty dywidend brutto.

W myśl art. 10 ust. 3 ww. umowy, określenie "dywidendy" użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji) lub innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód z innych praw w spółce, który według prawa Umawiającego się Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z udziałów (akcji) i obejmuje również każdy dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest traktowany jak dywidenda lub dystrybucja dokonywana przez spółkę.

Stosownie do art. 22 pkt 2 lit. b) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podpisanej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii, b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski majątkowe, które zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12 lub 13 niniejszej Konwencji, mogą być opodatkowane w Zjednoczonym Królestwie, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu lub zysków majątkowych tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Zjednoczonym Królestwie. Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód lub zyski majątkowe uzyskane w Zjednoczonym Królestwie.

Na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od otrzymanej dywidendy pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy.

Ww. przepis stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawione przepisy prawne, należy stwierdzić, iż od dnia wyjazdu z Polski, t. j. od lipca 2002 r. do kwietnia 2008 r. Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Wielkiej Brytanii, w tym państwie mieszkał i do lutego 2004 r. uzyskiwał dochody z pracy najemnej. W okresie od października 2004 r. do marca 2006 r. prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna.

Od dnia wyjazdu do Wielkiej Brytanii Wnioskodawca w Polsce nie uzyskiwał żadnych dochodów. Od lutego do września 2004 r. przebywał czasowo w Polsce i rozpoczął tutaj działalność gospodarczą. Z działalności tej nie uzyskał żadnych dochodów. W okresie od lutego do września 2004 r. przebywał również na terytorium Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził działania promocyjne firmy polskiej. Działalność w Polsce została zawieszona w październiku 2004 r., a w marcu 2005 r. zlikwidowana. W Polsce Wnioskodawca posiada nieruchomość zakupioną w 2006 r. jako formę inwestycji. Z nieruchomości tej nie uzyskuje żadnych dochodów.

W październiku 2004 r. Wnioskodawca powrócił do Wielkiej Brytanii, gdzie otworzył działalność gospodarczą prowadzoną jako osoba fizyczna. W marcu 2006 r. działalność ta została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i jest prowadzona do chwili obecnej.

Reasumując, należy sierdzić, iż od dnia wyjazdu do Zjednoczonego Królestwa do dnia powrotu (kwiecień 2008 r.) podlegał Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, t. j. podlegał Pan opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Natomiast od dnia planowanego przyjazdu do Polski, t. j. od kwietnia 2008 r., w przypadku przeniesienia swojego centrum interesów życiowych i gospodarczych, przez polskie organy podatkowe będzie Pan traktowany jako osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce i będzie Pan podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (tzn. od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów) - zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja została wydana tylko w zakresie obowiązku rozliczania się w Polsce z dochodów uzyskanych za granicą przez osobę fizyczną.

W przypadku zamiaru otrzymania interpretacji w zakresie rozliczania dochodów uzyskanych przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka ta, będąca osobą prawną, winna jako Wnioskodawca wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.