Pytanie:

Jestem obywatelką Polski, która wraz z mężem zamieszkałym w Warszawie zostałam oddelegowana do pracy w Niemczech w ramach Umowy Rządowej z Republiką Federalną Niemiec z 1990 roku jako tzw. "personel kluczowy do pracy w biurze niemieckiego przedstawicielstwa firmy ....". Z racji charakteru zatrudnienia w polskiej Spółce ........ S.A. Biuro Niemcy - ........ w pełnym wymiarze czasu pracy i przy 26 - dniowym wymiarze urlopu wypoczynkowego przebywaliśmy w 2002 roku ponad 183 dni kalendarzowe w roku na terytorium Niemiec i tylko tam osiągaliśmy dochody. Jednakże przez cały okres oddelegowania do Niemiec utrzymywaliśmy w Polsce własne gospodarstwo domowe i przede wszystkim centrum interesów życiowych, mając w Polsce najbliższą rodzinę, krewnych i przyjaciół. Te silne więzy rodzinne i bieżące sprawy osobiste były przyczyną wielu przyjazdów do domu rodzinnego. Naszym zdaniem całokształt stanu faktycznego powinien prowadzić do stwierdzenia, że nie tylko ilość dni pobytu na terytorium danego kraju jest jedynym kryterium określającym status podatkowy podatnika, a orzekanie o ograniczonym bądź nieograniczonym obowiązku podatkowym w danym kraju winno być oparte na ocenie faktycznego posiadania centrum interesów życiowych w danym kraju.

Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmieniu obowiązującym w 2002 roku wskazuje, iż "osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie a art. 4 w/w ustawy "osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub pobytu w rozumieniu art. 3 ust. 1, oraz osoby określone w art. 3 ust. 2 podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl zatem uregulowań art. 3 i 4 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku kryterium ograniczonego bądź nieograniczonego obowiązku podatkowego nie było określane poprzez deklarację złożoną przez podatnika, a dotyczącą miejsca zamieszkania w danym kraju, jedynie zaś poprzez ilość dni faktycznego pobytu na terytorium danego kraju.

Jak wynika z Pani zapytania przebywała Pani wraz z mężem w 2002 roku na terytorium Niemiec przez ponad 183 dni i tylko tam uzyskali Państwo dochód. W związku z powyższym w Polsce podlegała Pani w roku 2002 ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jednocześnie tut. urząd zauważa, iż wymienione przez Panią we wniosku "centrum interesów życiowych" zostało wskazane w art. 4 ust. 2 umowy między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 18 grudnia 1972 roku, przy czym to kryterium stosuje się do osób mających miejsce zamieszkania w obu umawiających się Państwach. Jednakże Naczelnik tut. urzędu odstąpił od poddania ocenie niniejszego kryterium, ze względu na brak uprawnień kompetencyjnych w tym zakresie. Zgodnie z unormowaniami art. 14 e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60, z późn. zm.) pisemne interpretacje z zakresu postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono orzec jak w sentencji.