Istota interpretacji:

należy stwierdzić, iż pomimo wyjazdu do Rosji Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tzn. podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Sam wyjazd za granicę, uzyskiwanie tam dochodów oraz posiadanie wizy roboczej i statusu rezydenta Rosji, nie oznacza automatycznie, iż przestała być Pani polskim rezydentem podatkowym. Zmiana miejsca zamieszkania powinna być równoznaczna z przeniesieniem tzw. ośrodka interesów życiowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Do końca sierpnia 2008 r. Wnioskodawczyni pracowała w oddziale polskim międzynarodowej firmy, na stanowisku menedżerskim. Firma ta zaproponowała Wnioskodawczyni pracę na podobnym stanowisku w jej rosyjskim oddziale. Propozycja została przyjęta i od września 2008 r. Wnioskodawczyni podjęła pracę w Rosji w ramach bezterminowego kontraktu.

W Rosji Wnioskodawczyni została zatrudniona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. otrzymała pozwolenie na pracę, wizę roboczą i status rezydenta. Wnioskodawczyni ma konto w banku rosyjskim, na które przelewane jest wynagrodzenie. Od otrzymanych dochodów odprowadzany jest podatek dochodowy, składka na ubezpieczenie zdrowotne i emerytalno-rentowe. Przez cały okres pobytu w Rosji Wnioskodawczyni mieszka w wynajętym mieszkaniu i zgodnie z obowiązującymi w Rosyjskiej Federacji przepisami podlega obowiązkowi meldunkowemu. Wnioskodawczyni ma liczne grono znajomych, bierze udział w imprezach organizowanych przez lokalną Polonię, prowadzi dom i pracuje.

Do Polski Wnioskodawczyni przyjeżdża okazjonalnie – tylko na święta i krótki urlop wypoczynkowy w ramach swojego limitu urlopowego. W Polsce Wnioskodawczyni wraz z mężem posiada mieszkanie spółdzielczo-własnościowe. Mąż Wnioskodawczyni pozostaje w Polsce, gdyż prowadzi działalność gospodarczą, z której nie może zrezygnować pod rygorem utraty stałych klientów i zastąpić ją podobną w Rosji. Dodatkowo córka Wnioskodawczyni musi ukończyć studia rozpoczęte w Polsce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy będąc rezydentem Rosji, Wnioskodawczynię obowiązuje ograniczony czy nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce...

Zdaniem Wnioskodawczyni:

Biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny, Wnioskodawczyni uważa, iż obowiązuje Ją ograniczony obowiązek podatkowy od dochodów w Polsce.

Wnioskodawczyni powołuje się na interpretację.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
   
   

Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi, że osoby fizyczne jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w myśl art. 3 ust. 2b ww. ustawy – uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.
   
   

W myśl art. 4a ww. ustawy powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni od września 2008 r. podjęła pracę w Rosji w ramach bezterminowego kontraktu. W Rosji Wnioskodawczyni została zatrudniona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. otrzymała pozwolenie na pracę, wizę roboczą i status rezydenta. Wnioskodawczyni ma konto w banku rosyjskim, na które przelewane jest wynagrodzenie. Od otrzymanych dochodów odprowadzany jest podatek dochodowy, składka na ubezpieczenie zdrowotne i emerytalno-rentowe. Przez cały okres pobytu w Rosji Wnioskodawczyni mieszka w wynajętym mieszkaniu i zgodnie z obowiązującymi w Rosyjskiej Federacji przepisami podlega obowiązkowi meldunkowemu. Wnioskodawczyni ma liczne grono znajomych, bierze udział w imprezach organizowanych przez lokalną Polonię, prowadzi dom i pracuje.

Do Polski Wnioskodawczyni przyjeżdża okazjonalnie – tylko na święta i krótki urlop wypoczynkowy w ramach swojego limitu urlopowego. W Polsce Wnioskodawczyni wraz z mężem posiada mieszkanie spółdzielczo-własnościowe. Mąż Wnioskodawczyni pozostaje w Polsce, gdyż prowadzi działalność gospodarczą, z której nie może zrezygnować pod rygorem utraty stałych klientów i zastąpić ją podobną w Rosji. Dodatkowo córka Wnioskodawczyni musi ukończyć studia rozpoczęte w Polsce.

W przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie uregulowania zawarte w umowie podpisanej między Polską a Rosją.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 umowy z dnia 22 maja 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1993 r. Nr 125, poz. 569), określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, miejsce jej stałego pobytu, miejsce zarejestrowania osoby prawnej albo inne kryterium o podobnym charakterze.

Definicja ta odnosi się zatem do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 ww. umowy, jeżeli osoba fizyczna ma miejsca zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony wg następujących zasad:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa,
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem,
4. jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie wzajemnego porozumienia.
   
   

Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż Wnioskodawczyni spełnia przesłanki pozwalające uznać Ją od dnia wyjazdu do Rosji, tj. od września 2008 r. za osobę posiadającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce jak i w Rosji. W Rosji mieszka i pracuje, przy czym jednocześnie Jej rodzina (mąż i córka) przebywają w Polsce.

Powyższe oznacza, iż państwo rezydencji Wnioskodawczyni należy ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 1 ust. 4 ww. umowy.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym umowa zawarta między Polską i Rosją.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

W związku z powyższym, mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż Wnioskodawczyni posiada ściślejsze powiązania osobiste z Polską. W Polsce pozostaje jej mąż, gdyż tutaj prowadzi działalność gospodarczą, z której nie może zrezygnować pod rygorem utraty stałych klientów i zastąpić ją podobną w Rosji. Dodatkowo córka Wnioskodawczyni musi ukończyć studia rozpoczęte w Polsce. W Polsce Wnioskodawczyni wraz z mężem posiada mieszkanie spółdzielczo-własnościowe. Wnioskodawczyni przyjeżdża do Polski na święta i krótki urlop wypoczynkowy w ramach swojego limitu urlopowego. Natomiast w Rosji Wnioskodawczyni jedynie mieszka w wynajętym mieszkaniu i wykonuje pracę w ramach kontraktu bezterminowego, wynagrodzenie jest przelewane na konto w banku rosyjskim. Tam ma liczne grono znajomych, bierze udział w imprezach organizowanych przez lokalną Polonię.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż pomimo wyjazdu do Rosji Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tzn. podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Sam wyjazd za granicę, uzyskiwanie tam dochodów oraz posiadanie wizy roboczej i statusu rezydenta Rosji, nie oznacza automatycznie, iż przestała być Pani polskim rezydentem podatkowym. Zmiana miejsca zamieszkania powinna być równoznaczna z przeniesieniem tzw. ośrodka interesów życiowych.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

W odniesieniu do powołanej przez Wnioskodawczynię interpretacji organu podatkowego należy stwierdzić, że interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.