Istota interpretacji:

opodatkowanie w Polsce wynagrodzenia osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania we Włoszech oddelegowanej do pracy w Polsce przez swojego zagranicznego pracodawcę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca, zamieszkały we Włoszech jest zatrudniony przez włoską spółkę E. (dalej: spółka włoska). Wykonuje pracę na rzecz swojego pracodawcy, który na podstawie zawartej umowy o pracę wypłaca mu wynagrodzenie. Zarówno spółka włoska, jak i E Poland (dalej: spółka polska) są podmiotami należącymi do międzynarodowej grupy spółek E (dalej również: Grupa E). Spółka włoska nie posiada w Polsce zakładu, ani stałej placówki w rozumieniu Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania (dalej umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania).

Zgodnie z globalną polityką Grupy E regulującą podstawowe zasady oddelegowań pracowniczych, pracownicy macierzystych spółek są delegowani do wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa, w którym siedzibę ma ich pracodawca. Sposób rozliczeń między spółką włoską a innymi spółkami z Grupy E jest regulowany umowami o świadczenie usług. Umowa dotycząca świadczenia usług na rzecz polskiej spółki (dalej umowa o świadczenie usług) obejmuje szerszą kategorię usług, w tym również obowiązki wykonywane przez grupę osób oddelegowanych do Polski, między innymi przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca został oddelegowany przez swojego pracodawcę – spółkę włoską do pracy w Polsce. Z uwagi na międzynarodowy zakres jego obowiązków skutkujący mobilnym charakterem pracy, obecność Wnioskodawcy na terytorium RP w poszczególnych latach nie była taka sama, tak jak i korespondujący zakres wykonywanych przez niego zadań. Dla przykładu w 2008 roku większość zadań koncentrowała się na wykonywaniu obowiązków na terenie polskiej spółki, natomiast w trakcie 2009 roku Wnioskodawca zajmował się głównie realizacją regionalnego projektu na rzecz spółek z Grupy E w Europie.

W marcu 2009 roku Wnioskodawca zakończył okres oddelegowania do Polski i wrócił do Włoch. Tym samym Wnioskodawca nie przekroczył 183 dni pobytu na terenie RP i dlatego w 2009 roku był traktowany jako nierezydent podatkowy w Polsce. Ponadto w 2009 roku Wnioskodawca posiadał status osoby o nieograniczonym obowiązku podatkowym we Włoszech.

Wynagrodzenie podczas całego okresu oddelegowania do Polski było wypłacane w oparciu o dotychczasowy stosunek zatrudnienia ze spółką włoską. Wnioskodawcy nie łączą ze spółką polską jakiekolwiek relacje oparte o umowę o pracę, ani żadne inne umowy.

Za usługi świadczone przez grupę osób oddelegowanych ze spółki włoskiej do Polski, w tym Wnioskodawcę, jak wspomniano, powyżej spółki rozliczają się bezpośrednio na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług. W ramach tejże umowy ze względów technicznych wynikających z faktu, iż polskiej spółce łatwiej jest dokonać określonych świadczeń na terenie RP, spółka polska zobowiązała się do dokonywania bezpośrednich płatności w stosunku do podmiotów trzecich w imieniu włoskiej spółki lub Wnioskodawcy. Dotyczy to m.in. finansowania wynajmu mieszkań czy opieki medycznej dla osób oddelegowanych, bądź tez regulowania zobowiązań podatkowych.

Za okres od stycznia do kwietnia 2009 roku zostały wpłacone nienależne zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym 2009 roku Wnioskodawca spełnia kryteria, o których mowa w art. 15 ust 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Włochami w odniesieniu do osób fizycznych oddelegowanych z Włoch zgodnie z interpretacją zawartą w art. 15 ust 2 MK OECD, i czy w związku z tym, wynagrodzenie Wnioskodawcy podlega opodatkowaniu w Polsce...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Na Wnioskodawcy ani na polskiej spółce nie ciążą obowiązki wpłaty/poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w odniesieniu do 2009 roku lub wykazania i zapłaty tego podatku w zeznaniu rocznym Wnioskodawcy. Wynika to z faktu, iż Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 15 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczące osób fizycznych oddelegowanych z Włoch, rozumianego zgodnie z interpretacją zawartą w art. 15 ust. 2 MK OECD, tj.:

• Wnioskodawca przebywał w Polsce przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 183 dni w 2009 roku (zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt a) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania), i
• wynagrodzenie zostało wypłacone przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, i
• wynagrodzenie nie zostało wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w Polsce.
  
  

W ocenie Wnioskodawcy spełnienie powyższych warunków uzasadnione jest następującymi okolicznościami:

1. w odniesieniu do pierwszego warunku oczywistym jest, iż Wnioskodawca nie przekroczył w 2009 roku 183 dni pobytu w Polsce;
2. w odniesieniu do drugiego warunku, wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce. Wynagrodzenie jest bowiem wypłacane przez podmiot z siedzibą we Włoszech. Tam, gdzie polska spółka dokonywała płatności, były one realizowane w imieniu włoskiego pracodawcy. Spółka polska nie jest pracodawcą Wnioskodawcy. Wynika to między innymi z braku umowy o pracę ze spółką polską. W ocenie Wnioskodawcy jego relacje faktyczne, prawne i ekonomiczne ze spółką polską nie uzasadniają określenia jej jako pracodawcy w rozumieniu polskiego prawa lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
3. w odniesieniu do trzeciego warunku, z uwagi na brak zakładu i stałej placówki zagranicznego pracodawcy w Polsce, wynagrodzenie nie jest ponoszone przez taki zakład lub taką stałą placówkę.
   
   

Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski uważa się m.in. dochody (przychody) z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia. Powyższy przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a które w tym przypadku alokują prawo do opodatkowania tego dochodu poza granice Polski (przy zastosowaniu w Polsce odpowiednich metod unikania podwójnego opodatkowania).

W związku z powyższym, nienależnie wpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. podlegają w całości zwrotowi. Wnioskodawca nie przekroczył bowiem 183 dni pobytu w danym roku podatkowym, wynagrodzenie było wypłacane przez włoskiego pracodawcę lub w jego imieniu, który nie posiada stałej placówki na terenie RP.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie stanowiska zaprezentowanego w niniejszym wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
   
   

Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).

Na mocy art. 4a powyższej ustawy, ww. przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca mający miejsce zamieszkania we Włoszech, został oddelegowany przez swojego włoskiego pracodawcę do pracy na terytorium Polski.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie mają zastosowania uregulowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej miedzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Republiki Włoskiej.

W myśl art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21.06.1985 r., (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374), w rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze. Jednakże niniejsze określenie nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł położonych w tym Państwie.

Na podstawie art. 4 ust. 2 wyżej powołanej umowy, Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
4. jeżeli miejsca zamieszkania tej osoby nie można ustalić zgodnie z postanowieniami liter a)-c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
   
   

Jak wynika z wyżej powołanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie" odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca, zamieszkały we Włoszech jest zatrudniony przez włoską spółkę. Wykonuje pracę na rzecz swojego pracodawcy, który na podstawie zawartej umowy o pracę wypłaca mu wynagrodzenie. Wnioskodawca został oddelegowany przez swojego pracodawcę – spółkę włoską do pracy w Polsce. W trakcie 2009 roku Wnioskodawca zajmował się głównie realizacją regionalnego projektu na rzecz spółek z Grupy E w Europie. W marcu 2009 roku Wnioskodawca zakończył okres oddelegowania do Polski i wrócił do Włoch. Tym samym Wnioskodawca nie przekroczył 183 dni pobytu na terenie RP i dlatego w 2009 roku był traktowany jako nierezydent podatkowy w Polsce. Ponadto w 2009 roku Wnioskodawca posiadał status osoby o nieograniczonym obowiązku podatkowym we Włoszech. Wynagrodzenie podczas całego okresu oddelegowania do Polski było wypłacane w oparciu o dotychczasowy stosunek zatrudnienia ze spółką włoską. Wnioskodawcy nie łączą ze spółką polską jakiekolwiek relacje oparte o umowę o pracę, ani żadne inne umowy.

Spółka włoska nie posiada w Polsce zakładu, ani stałej placówki w rozumieniu polsko-włoskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zatem należy uznać, iż Wnioskodawca jako osoba mająca ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce podlega opodatkowaniu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W celu ustalenia, czy z tytułu oddelegowania Wnioskodawcy do Polski, jego dochody będą podlegały opodatkowaniu w Polsce, niezbędne jest przeanalizowanie treści przepisów w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Włochami, które regulują zasady opodatkowania pracy najemnej.

Zagadnienia dotyczące pracy najemnej w umowie polsko-włoskiej zostały uregulowane w art. 15 tej umowy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. umowy, z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 17, 18, 19, 20 i 21 pensje, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w drugim Państwie.

W myśl art. 15 ust. 2 powyższej umowy, bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1. odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 183 dni podczas danego roku kalendarzowego oraz
2. wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, oraz
3. wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.
   
   

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy polsko-włoskiej, wynagrodzenie Wnioskodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Polski. Natomiast ust. 2 tego przepisu, określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenie Wnioskodawcy oddelegowanego do pracy na terytorium Polski podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli we Włoszech, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tych artykułach warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, iż wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w ust. 1 tego artykułu, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Polsce) oraz w państwie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy (we Włoszech).

Należy zauważyć, że stosownie do Komentarza do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) obliczanie długości pobytu w danym państwie jest dokonywane poprzez stosowanie metody opartej na "dniach fizycznej obecności". W ramach tej metody każda część dnia, nawet bardzo krótka, spędzona przez podatnika w danym państwie, liczy się jako dzień obecności w tym państwie przy obliczaniu okresu 183 dni. Jako dzień obecności liczone są: dzień przybycia i wyjazdu, wszystkie inne dni spędzone w danym państwie, także soboty i niedziele, święta narodowe, urlopy przed, w czasie i po zakończeniu działalności, dni choroby. Nie bierze się pod uwagę dni spędzonych w tym państwie w czasie przejazdu między dwoma miejscami położonymi poza tym państwem. Każdy pełny dzień spędzony natomiast poza danym państwem, czy to w celach wakacyjnych, służbowych, czy z innej przyczyny, nie może być brany pod uwagę.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, z uwagi na międzynarodowy zakres obowiązków Wnioskodawcy, skutkujący mobilnym charakterem pracy, obecność Wnioskodawcy na terytorium RP w poszczególnych latach nie była taka sama, tak jak i korespondujący zakres wykonywanych przez niego zadań. W trakcie 2009 roku Wnioskodawca zajmował się głównie realizacją regionalnego projektu na rzecz spółek z Grupy E w Europie. W 2008 roku większość zadań koncentrowała się na wykonywaniu obowiązków na terenie polskiej spółki, natomiast w marcu 2009 roku Wnioskodawca zakończył okres oddelegowania do Polski i wrócił do Włoch. Tym samym Wnioskodawca nie przekroczył 183 dni pobytu na terenie RP i dlatego w 2009 roku był traktowany jako nierezydent podatkowy w Polsce. Ponadto w 2009 roku Wnioskodawca posiadał status osoby o nieograniczonym obowiązku podatkowym we Włoszech.

W związku z czym został spełniony pierwszy warunek określony w treści przepisu art. 15 ust. 2 umowy polsko-włoskiej, gdyż pobyt Wnioskodawcy na terenie Polski jest krótszy niż 183 dni podczas danego roku kalendarzowego.

Oceniając drugi i trzeci warunek określony w ww. przepisie, należy ustalić podmiot, który wypłaca wynagrodzenie Wnioskodawcy oddelegowanego do pracy w Polsce.

Należy zaznaczyć, iż drugi warunek określony w art. 15 ust. 2 umowy polsko-włoskiej, zgodnie z którym wynagrodzenie musi być wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsce zamieszkania lub siedziby w Polsce, należy interpretować zgodnie z Komentarzem do art. 15 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku. Pkt 8 Komentarza do art. 15 ust. 2 stwierdza, iż pracodawcą w tym znaczeniu jest osoba mająca prawo do prowadzenia prac oraz ponosząca związane z tym ryzyko i odpowiedzialność. W celu ustalenia, który podmiot (zagraniczny pracodawca czy polski podmiot) powinien być uznany za pracodawcę w rozumieniu. art. 15 ust. 2 umowy polsko-włoskiej, należy poddać analizie m.in. następujące okoliczności:

• kto ponosi odpowiedzialność lub ryzyko związane z wynikami pracy pracowników;
• czy na użytkowniku spoczywa obowiązek instruowania pracownika;
• czy prace wykonywane są w miejscu znajdującym się pod kontrolą i odpowiedzialnością użytkownika;
• czy wynagrodzenie pośrednika oblicza się na podstawie czasu wykorzystanego na pracę lub na podstawie jakiegoś związku między wynagrodzeniem pośrednika a pracą pracownika;
• czy narzędzia i materiały dostarczane są przez faktycznego użytkownika pracy;
• czy liczbę i kwalifikacje pracowników określa tylko pośrednik czy też faktyczny użytkownik pracy.
  
  

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jako osoba mająca miejsce zamieszkania we Włoszech jest zatrudniony przez włoska spółkę. Pracę wykonuje na rzecz swojego włoskiego pracodawcy, który na podstawie zawartej umowy o pracę wypłaca mu wynagrodzenie. Wynagrodzenie podczas całego okresu oddelegowania do Polski było wypłacane w oparciu o dotychczasowy stosunek zatrudnienia ze spółką włoską. Wnioskodawcy nie łączą ze spółką polską jakiekolwiek relacje oparte o umowę o pracę, ani żadne inne umowy.

Za usługi świadczone przez Wnioskodawcę do Polski, spółki rozliczają się bezpośrednio na podstawie zawartej umowy o świadczenie usług. W ramach tejże umowy ze względów technicznych wynikających z faktu, iż polskiej spółce łatwiej jest dokonać określonych świadczeń na terenie RP, spółka polska zobowiązała się do dokonywania bezpośrednich płatności w stosunku do podmiotów trzecich w imieniu włoskiej spółki lub Wnioskodawcy. Dotyczy to m.in. finansowania wynajmu mieszkań czy opieki medycznej dla osób oddelegowanych, bądź też regulowania zobowiązań podatkowych.

Analizując powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż dla Wnioskodawcy oddelegowanego do pracy w Polsce pracodawcą jest spółka włoska, z którą Wnioskodawca ma podpisaną umowę o pracę i która wypłaca Mu wynagrodzenia w oparciu o dotychczasowy stosunek zatrudnienia z delegującą spółką włoską (umowa o pracę). Zgodnie z umową o świadczenie usług, spółka polska zobowiązała się do dokonywania bezpośrednich płatności w stosunku do podmiotów trzecich w imieniu włoskiej spółki lub Wnioskodawcy. Dotyczy to m.in. finansowania wynajmu mieszkań czy opieki medycznej dla osób oddelegowanych, bądź też regulowania zobowiązań podatkowych.

Zatem z powyższego wynika, iż spółka polska dokonując bezpośrednich płatności w stosunku do podmiotów trzecich w imieniu włoskiej spółki lub Wnioskodawcy, czyni to w ramach umowy o świadczenie usług podpisanej ze spółką włoską. Bezpośrednie płatności dokonywane przez polską spółkę wynikają jedynie ze względów technicznych.

W związku z powyższym należy uznać, iż został spełniony drugi warunek wynikający z treści art. 15 ust. 2 umowy.

Jak wskazano we wniosku, spółka włoska nie posiada w Polsce zakładu, ani stałej placówki w rozumieniu polsko-włoskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z czym, należy uznać, iż trzeci warunek określony odpowiednio w art. 15 ust. 2 umowy polsko-włoskiej został spełniony, gdyż jak wyżej stwierdzono pracodawcą dla Wnioskodawcy jest spółka włoska, z którą ma On podpisaną umowę o pracę, a wynagrodzenie Wnioskodawcy jest ponoszone przez spółkę włoską, która nie ma w Polsce zakładu, ani stałej placówki w rozumieniu polsko-włoskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Reasumując, należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym 2009 roku Wnioskodawca spełnia kryteria, o których mowa w art. 15 ust 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Włochami, w związku z tym wynagrodzenie Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.