Istota interpretacji:

Jaka jest interpretacja prawa podatkowego w sytuacji Wnioskodawczyni? Czy jest objęta obowiązkiem płacenia podatku w kraju?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest obecnie pracownikiem misji Unii Europejskiej w Kosowie. Od 10 lat nie zamieszkuje w kraju. Roczne pobyty Wnioskodawczyni są bardzo krótkie, nie przekraczające 60 dni w roku.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Nr IPPB4/415-136/09-2/JK tut. Organ wezwał Wnioskodawczynię o uzupełnienie wniosku poprzez m.in. doprecyzowanie stanu faktycznego.

Pismem z dnia 24.04.2009 r. Wnioskodawczyni uzupełniła przedmiotowy wniosek informując, iż w czerwcu 1999 r. wyjechała z Polski. W trakcie pobytu za granicą nie uzyskiwała dochodów w Polsce, nie posiada rodziny (męża, dzieci). Wnioskodawczyni nie posiada również statusu rezydenta dla celów podatkowych w Kosowie. Natomiast wszyscy pracownicy misji posiadają według prawa lokalnego status dyplomatyczny.

Ponadto Wnioskodawczyni wskazała, że zapytanie przyporządkowane do stanu faktycznego dotyczy 2008 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jaka jest interpretacja prawa podatkowego w sytuacji Wnioskodawczyni... Czy jest objęta obowiązkiem płacenia podatku w kraju...

Zdaniem Wnioskodawczyni

Ponieważ od 10 lat Wnioskodawczyni nie zamieszkuje na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i nie posiada centrum interesów życiowych i gospodarczych w Polsce, a także nie przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym uważa, że nie powinna być objęta obowiązkiem podatkowym w kraju (art. 3).

Ponadto obecnie Wnioskodawczyni pracuje dla misji Unii Europejskiej która otrzymuje środki z Unii Europejskiej i została utworzona na mocy dokumentu (joint aqlow) zatwierdzonego również przez Polskę jako kraju członkowskiego Unii Europejskiej (art. 21).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z regulacja art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
   
   

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne nie posiadające na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Polska do tej pory nie zawarła z Kosowem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dlatego też należy odnieść się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Od 1 stycznia 2007 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję miejsca zamieszkania osoby fizycznej dla celów podatkowych (art. 3 ust. 1a ww. ustawy).

Za osobę mającą w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych uważa się taką, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub przebywa w Polsce przez więcej niż 183 dni w roku kalendarzowym.

W przypadku Wnioskodawczyni drugi z wymienionych warunków nie będzie spełniony gdyż jak sama wskazuje jej roczne pobyty w kraju są bardzo krótkie, nie przekraczające 60 dni w roku.

Analizując natomiast pierwszy warunek oraz biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny, należy stwierdzić, iż od czerwca 1999 r. Wnioskodawczyni przeniosła swój ośrodek interesów życiowych do Kosowa.

W związku z powyższym należy uznać, iż w 2008 r. Wnioskodawczyni podlegała w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tj. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiągniętych na terytorium RP. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni w tym okresie uzyskała tylko dochody na terytorium Kosowa, zatem nie miała obowiązku rozliczania się z tych dochodów w Polsce.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.