Istota interpretacji:

Wnioskodawczyni podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, t. j. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów ( przychodów ) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W 2003 r. Wnioskodawczyni wyjechała z Polski do Wielkiej Brytanii, korzystając z programu edukacyjnego. W roku 2005 podjęła zatrudnienie na czas nieokreślony. (40 godzin tygodniowo). Po upływie 12 miesięcy Wnioskodawczyni złożyła wniosek w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Wielkiej Brytanii o przyznanie statusu "RESIDENCE PERMIT". Wniosek został rozpatrzony pozytywnie.

Życie Wnioskodawczyni (praca, nauka) umiejscowione jest w Wielkiej Brytanii. Na tej podstawie Wnioskodawczyni wnioskuje, że ośrodek Jej interesów życiowych też tam się znajduje.

W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii, Wnioskodawczyni ukończyła kursy kierunkowe i planuje dalsze podwyższanie kwalifikacji zawodowych w Wielkiej Brytanii. W Polsce Wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości, gospodarstwa rolnego, nie prowadzi działalności gospodarczej. Do chwili obecnej nieprzerwanie od roku 2005, Wnioskodawczyni jest zatrudniona w Wielkiej Brytanii na umowę o pracę na czas nieokreślony.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy Wnioskodawczyni powinna rozliczyć się z urzędem skarbowym w Polsce z dochodów osiągniętych na terytorium Wielkiej Brytanii od roku 2005...
2. Czy w świetle polskiego prawa przysługuje Wnioskodawczyni status rezydenta podatkowego w Wielkiej Brytanii w latach 2005, 2006, 2007...
3. Czy w przypadku powrotu do Polski Wnioskodawczyni powinna rozliczyć się z dochodów osiągniętych w Wielkiej Brytanii...

Zdaniem Wnioskodawczyni podatek od osób fizycznych w Polsce jest nienależny, gdyż obecnie ośrodek Jej interesów życiowych znajduje się w 100% w Wielkiej Brytanii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2003 r. do dnia 31.12.2006 r., obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) podlegają w Polsce osoby fizyczne jeśli mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006r. - Dz. U. z 2006r. Nr 250, poz. 1840 (poprzednia umowa z dnia 16 grudnia 1976r. - opublikowana Dz. U. z 1978r. Nr 7, poz. 20), określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza - z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu - każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje przy tym osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.

Definicja osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie" odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsce zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązującego do dnia 31.12.2006 r. pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane.

Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Postanowienia art. 4 ust. 2 umowy z Zjednoczonym Królestwem mają natomiast zastosowanie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania.

W myśl art. 4 ust. 2 umowy z Zjednoczonym Królestwem, jeśli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady:

1. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2. jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
4. jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Zdanie pierwsze art. 4 ust. 2 lit. a) powyższej umowy wprowadza kryterium stałego miejsca zamieszkania. Przepis ten przyznaje zatem przewagę temu Umawiającemu się państwu, w którym osoba fizyczna ma stałe miejsce zamieszkania. Przepis ten oznacza więc, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej, znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe. Ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.

Istotnym czynnikiem jest zatem w tym przypadku trwałość zamieszkania.

Rozstrzygające znaczenie ma zatem ustalenie miejsca zamieszkania.

Począwszy od 2003 r. Wnioskodawczyni mieszka w Wielkiej Brytanii. Wyjazd w ramach programu edukacyjnego, przerodził się w stały pobyt. Od 2005 r. Wnioskodawczyni podjęła pracę na czas nieograniczony, którą kontynuuje do chwili obecnej. Jednocześnie Wnioskodawczyni nie posiada żadnej nieruchomości w Rzeczypospolitej Polskiej, gospodarstwa rolnego, jak również nie prowadzi działalności gospodarczej. Tym samym uznaje, że Jej centrum interesów życiowych znajduje się w Wielkiej Brytanii o czy świadczy również otrzymanie statusu "residence permit" przyznanego przez Wielką Brytanię.

W świetle przytoczonych wyżej unormowań prawnych oraz biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni spełnia przesłanki pozwalające uznać Ją za osobę podlegającą w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wynika to z faktu, iż jako miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni, należy jednoznacznie wskazać Wielką Brytanię. Poza miejscem zamieszkania, również powiązania o charakterze gospodarczym, postrzegane przez pryzmat pozostawania w stosunku pracy, wiążą Wnioskodawczynię z Wielką Brytanią.

Począwszy od 01 stycznia 2007r. w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojawiła się definicja miejsca zamieszkania.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r., obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) podlegają w Polsce osoby fizyczne jeśli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r.) osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r.) uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska ( art. 4a powołanej wyżej ustawy ).

Biorąc pod uwagę kryteria wyznaczania miejsca zamieszkania w Polsce obowiązujące po 01 stycznia 2007 r. uznać należy, że żaden z warunków, od których zależy posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce, nie został spełniony. Wnioskodawczyni spędza w Polsce mniej niż 183 dni oraz jak wynika z opisu stanu faktycznego nie posiada w Polsce centrum interesów gospodarczych.

Reasumując, w latach: 2005, 2006, 2007 Wnioskodawczyni podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, t. j. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów ( przychodów ) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem dochody uzyskane ze stosunku pracy, osiągnięte w Wielkiej Brytanii, nie podlegają opodatkowaniu w Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym, nie ciąży na Pani obowiązek rozliczenia tych dochodów po powrocie do Polski.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.