|
Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
|
||||||||||
| Słowa kluczowe: Belgia, diety, przychody ze stosunku pracy, umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania | |
| Data: 2008-07-24 | |
![]() Wnioskodawca , bez wezwania, pismem z dnia 10 czerwca 2008r. (data wpływu do tut. Biura odpowiednio 17 czerwca 2008r.) sprecyzował zakres w/w wniosku. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w Polsce. Jest pracownikiem zatrudnionym w polskiej firmie i pracuje na kontrakcie w Belgii. Firma, w której jest zatrudniony jest zarejestrowana w Belgii. Od uzyskanych w Belgii dochodów od wynagrodzenia za pracę i od otrzymanych diet wnioskodawca płaci podatek w Belgii. W umowie o pracę dieta nie jest uwzględniona. Nie jest jednak zarejestrowany w Urzędzie Miasta i nie posiada Belgijskiej Karty Pracy. W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Wnioskodawca uważa, że pracując na kontrakcie w Belgii i uzyskując tam dochody nie powinien płacić podatku dochodowego w Polsce. Dieta nie powinna być składnikiem wynagrodzenia uzyskanego za pracę poza granicami kraju. Jest nim tylko wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę. Dieta to nie jest wynagrodzenie. Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje. Niniejsza interpretacja jest odpowiedzią na pytania nr 1 i 6 Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl art. 4a tej ustawy przepis art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Wnioskodawca pracuje w Belgii. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 tej konwencji bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (Polska) otrzymuje za pracę najemną wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie(Belgia), podlegają opodatkowaniu tylko w tym pierwszym Państwie (Polska), jeżeli:
W rozumieniu w/w konwencji określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa - art. 5 ust. 1 ww. konwencji. Określenie "zakład" obejmuje w szczególności m.in. fabrykę, warsztat, kopalnię - art. 5 ust. 2 lit. d), e) i f) ww. konwencji. Plac budowy lub prace montażowe stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają dłużej niż dwanaście miesięcy - art. 5 ust. 3 tej konwencji. Natomiast odnośnie obliczania dwunastomiesięcznego okresu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 lit. a) ww. konwencji należy zauważyć, że chodzi tu o kolejne 12-miesięczne okresy, a nie o rok podatkowy lub rok kalendarzowy.W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. konwencji, wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Belgii. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy w polskiej firmie i pracuje na kontrakcie w Belgii. Firma w której jest zatrudniony jest zarejestrowana w Belgii. Od uzyskanych w Belgii dochodów wnioskodawca płaci podatek w Belgii. Z powyższego nie wynika czy okres pobytu wnioskodawcy w Belgii przekroczył czy nie przekroczył 183 dni w okresie dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym. Z wniosku wynika natomiast, że wnioskodawca jest zatrudniony w firmie zarejestrowanej w Belgii i płaci podatki w Belgii. Mając na uwadze zawarte we wniosku informacje, można wnioskować, że przynajmniej jedna z przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 2 ww. konwencji nie została spełniona wobec czego dochody wnioskodawcy uzyskane na kontrakcie w Belgii podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust 1 konwencji, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Belgii) oraz w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Polsce). Z tym, że w Polsce dochody te podlegają opodatkowaniu z uwzględnieniem metody unikania podwójnego opodatkowania wynikającej z umowy polsko-belgijskiej. Powołana wyżej polsko-belgijska konwencja przewiduje metodę rozliczenia podatku, która ma zapobiec podwójnemu opodatkowaniu (tzw. metodę odliczenia proporcjonalnego). Zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a) ww. konwencji w przypadku Polski podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
Jak z powyższego wynika, w odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, podwójnego opodatkowania unika się w ten sposób, że jeżeli osiąga ona dochody, które, stosownie do postanowień niniejszej Konwencji, podlegają opodatkowaniu w Belgii, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku należnego od tej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Belgii. Odliczenie takie nie może jednak przekroczyć tej części podatku od dochodu, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która w zależności od przypadku odpowiada tej części dochodu lub majątku, jaka może być opodatkowana w Belgii. W ustawie z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zasadzie tej odpowiada przepis art. 27 ust. 9 i ust. 9a ustawy. W związku z powyższym podatnicy, mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązani w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym wrócili do kraju, wpłacić zaliczkę na podatek dochodowy stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ( art. 45 ust. 7 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Podatnicy, mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypełniając zeznanie podatkowe za dany rok podatkowy są uprawnieni do stosowania przewidzianych w ustawie ulg i zwolnień. W związku z tym wnioskodawca jest obowiązany dokonać rozliczenia dochodów osiągniętych z pracy w Belgii i wykazać te dochody do opodatkowania w Polsce. Aby uniknąć podwójnego opodatkowania podatek zapłacony w Belgii podlega odliczeniu od podatku do zapłaty w Polsce, ale tylko w proporcji w jakiej podatek zapłacony w Belgii przypada na dochód osiągnięty w Belgii. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych część przychodów osób, mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30 % diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15.Wysokość, do której ww. diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika wolne są od podatku dochodowego określają rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz poza granicami kraju (Dz. U. z 2002r. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). W przypadku Belgii w 2008r. wysokość diety za dobę podróży wynosi 45 euro. Zwolnienie to nie ma zastosowania do wynagrodzenia pracownika odbywającego podróż służbową poza granicami RP (art. 21 ust. 15 ww. ustawy). Jak z powyższego wynika zwolnienie to ma zastosowanie do osób czasowo przebywających za granicą w związku z oddelegowaniem ich do pracy za granicę i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, wtedy gdy w umowie o pracę określone zostaje inne od dotychczasowego (stałego miejsca pracy pracownika) miejsce świadczenia pracy, tj. miejsce położone poza krajem, w którym znajduje się siedziba pracodawcy i obejmuje ono jedynie część przychodów. Zatem dla osoby czasowo przebywającej za granicą w związku z oddelegowaniem jej do pracy w Belgii i uzyskującej dochody ze stosunku pracy wolna od podatku dochodowego w Polsce jest część przychodów w kwocie odpowiadającej 30 % diety określonej w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. Równocześnie należy wskazać, że podatnik ustalając dochód uzyskany w Belgii jest obowiązany przeliczając przychód uzyskany w Belgii na złote z uwzględnieniem przepisu art. 11 ust. 3 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a następnie zastosować zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 20 tej ustawy co oznacza, że nie wykazuje on w zeznaniu części przychodu wolnego od podatku dochodowego na podstawie tego przepisu. Od tak uzyskanego przychodu można odliczyć zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy miesięczne koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy. Wobec tego po rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wydano:
W związku z dołączeniem do wniosku kserokopii dokumentów, należy zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). |
|
| 2008-07-24 |
