Istota interpretacji:

1. Czy dochody pracownika uzyskane ze stosunku pracy z polską Spółką, ale z tytułu pracy wykonywanej za granicą, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym wyłącznie w Niemczech? 2. Czy w sytuacji, gdy dochody pracownika będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie w Niemczech, Spółka jest zobowiązana zgłaszać pracownika do polskiego urzędu skarbowego? 3. Czy Spółka będzie zobowiązana pobierać z poborów pracownika zaliczki na podatek opłacany w Niemczech i wpłacać go właściwemu niemieckiemu urzędowi skarbowemu, czy też na podstawie art. 44 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sam pracownik powinien opłacać z otrzymanego wynagrodzenia brutto podatek we właściwym niemieckim urzędzie skarbowym?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (Spółka) zamierza zatrudnić na umowę o pracę obywatela Niemiec. Praca ma być świadczona tylko i wyłącznie na terenie Niemiec i polegać ma m.in. na obsłudze targów na terenie Niemiec oraz podejmowaniu tam działań marketingowych i opracowywaniu strategii promocji i marketingu na terenie Niemiec. Pracownik wykonywałby pracę tylko w Niemczech. Pracownik zamieszkuje w Niemczech i będzie tam nadal mieszkał. Pracownik ma centrum interesów życiowych w Niemczech. Pracownik nie ma żadnych związków z Polską.

Pracownik miałby być zatrudniony w Niemczech przez polski zakład. Spółka nie posiada w Niemczech oddziałów, pracownik nie byłby również delegowany z polskiego zakładu pracy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy dochody pracownika uzyskane ze stosunku pracy z polską Spółką, ale z tytułu pracy wykonywanej za granicą, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym wyłącznie w Niemczech...
2. Czy w sytuacji, gdy dochody pracownika będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie w Niemczech, Spółka jest zobowiązana zgłaszać pracownika do polskiego urzędu skarbowego...
3. Czy Spółka będzie zobowiązana pobierać z poborów pracownika zaliczki na podatek opłacany w Niemczech i wpłacać go właściwemu niemieckiemu urzędowi skarbowemu, czy też na podstawie art. 44 ust. 3a ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych sam pracownik powinien opłacać z otrzymanego wynagrodzenia brutto podatek we właściwym niemieckim urzędzie skarbowym...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z tym dochód Niemca wykonującego pracę w Niemczech na rzecz Spółki polskiej nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce, a opodatkowany będzie wyłącznie w Niemczech. Uznać bowiem należy, że dochód z pracy wykonywanej w Niemczech, mimo, że na rzecz polskiego pracodawcy, jest dochodem uzyskanym za granicą.

Zgodnie z powyższym uznać należy, że na podstawie art. 44 ust. 1a i 3a oraz art. 3 ust. 2a pracownik osiągający dochody z zagranicy, podlegać będzie ubezpieczeniu w Niemczech i pracodawca - Spółka polska - nie ma obowiązku ani zgłaszania podatnika do ubezpieczenia w Polsce, ani też pobierania z jego wynagrodzenia zaliczek na podatek i wpłacania tych zaliczek właściwemu niemieckiemu urzędowi skarbowemu. A zatem to sam niemiecki pracownik bezpośrednio powinien rozliczać się z niemieckim urzędem skarbowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 4a ww. ustawy powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. 2005 r., Nr 12, poz. 90) zwanej dalej Umową, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa, podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się państwie" odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsce zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego, bądź ograniczonego obowiązku podatkowego.

Od dnia 1 stycznia 2007 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję miejsca zamieszkania osoby fizycznej dla celów podatkowych.

Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 Umowy uposażenia, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka polska zamierza zatrudnić na umowę o pracę obywatela Niemiec. Praca ma być wykonywana wyłącznie na terenie Niemiec. Pracownik będzie zamieszkiwał tylko w Niemczech Ponadto z informacji wynika, że pracownik ma centrum interesów życiowych w Niemczech i nie ma żadnych związków z Polską. Spółka nie posiada w Niemczech oddziałów.

Reasumując, dochody pracownika uzyskane ze stosunku pracy z polską Spółką z tytułu pracy wykonywanej za granicą będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie w Niemczech. Zatem Spółka nie będzie zobowiązana zgłaszać pracownika do polskiego urzędu skarbowego.

Z kolei odnośnie pytania: czy Spółka będzie zobowiązana pobierać z poborów pracownika zaliczki na podatek opłacany w Niemczech i wpłacać go właściwemu niemieckiemu urzędowi skarbowemu, czy też na podstawie art. 44 ust. 3a ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych sam pracownik powinien opłacać z otrzymanego wynagrodzenia brutto podatek we właściwym niemieckim urzędzie skarbowym..., tut. Organ wyjaśnia, że zapytanie to nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia przedmiotową interpretacją gdyż tę kwestię regulują niemieckie przepisy podatkowe. Natomiast wydawanie interpretacji indywidualnych w oparciu o ustawę Ordynacja podatkowa może opierać się jedynie na polskich przepisach podatkowych.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy m.in. ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych.

Poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Ponadto tut. Organ wskazuje, że powołany przez Wnioskodawcę art. 44 ust. 1a i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się do podatników uzyskujących dochody bez pośrednictwa płatnika z zagranicy. Zatem wskazany przez Zainteresowanego powyższy artykuł nie będzie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.