Istota interpretacji:

Czy wnioskodawca ma prawo do rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą rozwiedzioną od 2002r. Z rozwiązanego związku małżeńskiego nie ma dzieci. Nie uzyskuje dochodów opodatkowanych w formie ryczałtu. W 2004r. został ojcem dziecka, które uznał administracyjnie. Konkubina wnioskodawcy – matka dziecka – jest osobą rozwiedzioną, zgodnie z orzeczeniem sądu rozwiązującym jej małżeństwo, wychowuje nastoletnią córkę z poprzedniego związku. Od 2001r. korzysta ona z preferencyjnej metody rozliczenia – dla osób wychowujących samotnie dziecko. W 2007r. wnioskodawca wyprowadził się ze wspólnego z konkubiną mieszkania. Od 2008r. syn wnioskodawcy mieszka razem z nim, chodzi do przedszkola w miejscu zamieszkania wnioskodawcy. Syn nie osiąga żadnych dochodów. Za 2008r. wnioskodawca dokonał rozliczenia rocznego stosując opodatkowanie swoich dochodów jako osoba wychowująca samotnie dziecko.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wnioskodawca ma prawo do rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko...

Zdaniem wnioskodawcy, spełnia on przesłanki określone w art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), warunkujące preferencyjną metodę opodatkowania, tzn.:

1. wnioskodawca wychowuje syna,
2. jest osobą wymienioną w definicji osoby samotnie wychowującej dziecko określonej w art. 6 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
3. nie mają do niego ani do jego dziecka zastosowania przepisy art. 30c ww. ustawy, przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz ustawy o podatku tonażowym.
   
   

W ocenie wnioskodawcy przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakładają innych obligatoryjnych uwarunkowań przywileju rozliczenia wspólnie z małoletnim dzieckiem. Wnioskodawca powołuje się na treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. III SA/Wa 1133/07, zgodnie z którym w sytuacji, gdy dane pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie, niedopuszczalne jest posługiwanie się przez organy podatkowe inną jego definicją, bądź też interpretowanie tej definicji w taki sposób, aby wywieść z niej dodatkowe warunki, które muszą zostać przez podatnika spełnione. Zdaniem wnioskodawcy, skoro jest osobą rozwiedzioną, w związku z powyższym ma prawo do takiej formy rozliczenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2009r., wprowadzonym ustawą z dnia 06 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) i zgodnie z treścią art. 14 pkt 1 tej ustawy, mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 01 stycznia 2008r. - od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, samotnie wychowujących w roku podatkowym dzieci:

1. małoletnie,
2. bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3. do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej

- podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów. Za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się również osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.

Zgodnie z art. 6 ust. 8 powołanej ustawy sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W myśl art. 6 ust. 9 ww. ustawy zasada określona w art. 6 ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym niekorzystających jednocześnie z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c albo w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, albo w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006r. o podatku tonażowym.

Ponadto art. 6 ust. 10 ww. ustawy stanowi, iż sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca od 2008r. samotnie wychowuje syna. Od 2002r. jest osobą rozwiedzioną. Nie mają do niego ani do jego dziecka zastosowania przepisy art. 30c ww. ustawy, przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz ustawy o podatku tonażowym.

Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów, należy stwierdzić, iż wnioskodawca dla celów rozliczenia podatkowego za 2008r. spełnia przesłanki do rozliczenia jako osoba samotnie wychowującą dziecko, o ile faktycznie wnioskodawca wychowuje dziecko samotnie, bez udziału matki (nie zamieszkuje z nią), w myśl art. 6 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Odnosząc się natomiast do wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, iż orzeczenia sądów nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.