Istota interpretacji:

Czy samochód specjalny jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest z wykształcenia artystą - plastykiem. Swoją działalność wykonuje na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zajmuje się działalnością projektowo-graficzną, wykonuje głównie projekty opakowań na artykuły spożywcze. W jego pracy niezbędne są stałe wyjazdy do klientów, stały monitoring (podpatrywanie) co się dzieje na rynku wzornictwa opakowań w Polsce i w Europie. Ponadto dla celów opracowywania swoich wzorów opakowań musi dysponować bardzo dużą bazą zdjęć (meble, krajobrazy, elementy architektury, rośliny, zwierzęta, wyroby przemysłowe, opakowania wykonane przez innych, artykuły i przedmioty wyposażenia wnętrz, itp.). Wymaga to od niego bardzo dużej mobilności i ciągłych wyjazdów do klientów, a przede wszystkim na europejskie tragi spożywcze w celu ciągłej obserwacji trendów rządzących rynkiem i korzystania z rad profesjonalnych handlowców. Musi bezustannie doskonalić swój warsztat pracy, aby wypracowana przez niego pozycja projektanta opakowań pozostała stabilna. W zwykłym samochodzie osobowym musiałby wozić nie cały swój sprzęt fotograficzny i tylko podstawowy komputerowy, na dodatek mocno spakowany, stale go gdzieś przenosić, wypakowywać, zapakowywać oraz dbać o jego bezpieczeństwo. Zwykły samochód osobowy po prostu nie może być jego ruchomym warsztatem pracy, jeżeli jego maleńka firma ma przetrwać na globalnym rynku wielkich korporacji. Dlatego w celu polepszenia swoich warunków pracy, dla oszczędności i wyeliminowania wszystkich niedogodności zwykłego samochodu osobowego, sprowadził z USA pojazd samochodowy, tak zwany kamper, który jest dla niego biurem, pracownią, miejscem przyjęć klientów, rozmów biznesowych oraz hotelem. Samochód został dopuszczony do ruchu w Polsce i zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w dniu 26 sierpnia 2008r. Wnioskodawca przyjął samochód na ewidencję swoich środków trwałych. Od zakupionego samochodu odliczył w całości podatek VAT. Od kupowanego paliwa odlicza w całości podatek VAT. Amortyzuje go od całej jego wartości. Postąpił tak i postępuje, ponieważ uważa, że samochód ten nie spełnia kryteriów samochodu osobowego. Żeby móc nim jeździć musiał ukończyć dodatkowy kurs nauki jazdy i zdać egzamin na prowadzenie pojazdów samochodowych o całkowitej masie własnej większej niż 3,5 tony.

Dane techniczne samochodu:

1. Marka typ model - FOUR WINDS 31 H HURRICANE
2. Rok produkcji - 2007, samochód fabrycznie nowy
3. Rejestrowany na 7 osób
4. Masa własna - 5.000 kg
5. Maksymalna (dopuszczalna) masa całkowita pojazdu - 8.165 kg.

W dowodzie rejestracyjnym samochód jest sklasyfikowany jako samochód specjalny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy samochód ten jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem wnioskodawcy, pojazd ten nie jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - art. 5a pkt 19.

Nie jest też samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - art. 86 ust. 3 i 6, art. 88 ust. 1 pkt 3.

Dla potrzeb obu ustaw podstawowym wyróżnikiem samochodu osobowego jest to aby pojazd samochodowy miał dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony. Ponieważ maksymalna masa całkowita pojazdu wynosi 8.165 kg, to tym samym nie spełnia on głównej definicji samochodu osobowego. Jeżeli tak, to nie dotyczą go wszystkie ograniczenia podatkowe i kosztowe wynikające z obu ustaw.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5a pkt 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o: samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

1. pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju:
   wielozadaniowy, van,
2. pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u którego długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,
3. pojazdu samochodowego, który ma otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,
4. pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
5. pojazdu samochodowego będącego pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o podatku od towarów i usług.
   
   

Z definicji zawartej w powyższym przepisie wynika, iż samochodem osobowym jest każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, chyba że jest pojazdem spełniającym warunki enumeratywnie wymienione w lit. a)-e) tego przepisu.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż dopuszczalna masa całkowita zakupionego przez wnioskodawcę samochodu specjalnego wynosi 8.165 kg, a zatem przekracza 3,5 tony, co w świetle treści art. 5a pkt 19 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na niezaliczenie tego samochodu do samochodów osobowych.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż ww. samochód w świetle cyt. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest samochodem osobowym.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.