Pytanie:

We wniosku podatniczka pyta czy w sytuacji sprzedaży środka trwałego nabytego w czasie rozliczania się na karcie podatkowej księguje się jedynie przychód ze sprzedaży.

POSTANOWIENIE
Na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst z 2005 roku Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zmian.), Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Fabryczna stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 21.12.2006 r. (wpływ 28.12.2006 r.) o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej sprzedaży środka trwałego - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 28.12.2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zasto-sowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i rozlicza się na zasadach ogólnych prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów. Do 31.12.2001 r. podatniczka prowadząc działalność gospodarczą podlegała opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. W tym czasie strona nabyła środki trwałe o wartości początkowej do 3.500,00 zł, które ujęto w ewidencji środków trwałych oraz zamortyzowano jednorazowo.
We wniosku podatniczka pyta czy w sytuacji sprzedaży środka trwałego nabytego w czasie rozliczania się na karcie podatkowej księguje się jedynie przychód ze sprzedaży. W ocenie strony, w przypadku sprzedaży zamortyzowanego środka trwałego w sytuacji gdy nie poniosło się kosztów związanych ze sprzedażą tego środka, księguje się jedynie przychód ze sprzedaży.
Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna wskazuje jak niżej.
Problem przedstawiony w zapytaniu regulują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 roku (jednolity tekst z 2000 roku Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Art. 22a ust. 1 ustawy definiuje środki trwałe. Są to stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki, lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia, środki transportu, a także inne przedmioty o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż 1 rok oraz wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Środki trwałe podlegają amortyzacji. Stosownie do treści artykułu 22f ust. 3 ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego (...) w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3.500,00 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500,00 zł, podatnicy (...) mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w miesiącu oddania do używania środka trwałego (...) albo w miesiącu następnym.
W przypadku sprzedaży środka trwałego, powstaje przychód z działalności gospodarczej, o czym mówi art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy. Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:
a) środkami trwałymi
b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
c) wartościami niematerialnymi i prawnymi
- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spół-dzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nie ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Natomiast art. 24 ust. 2 ustawy mówi, że dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach do-chodem lub stratą jest różnica pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia a:
1) wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że sprzedaż dotyczy środka trwałego ujętego w ewidencji środków trwałych oraz całkowicie zamortyzowanego (amortyzacja jednorazowa), gdyż jego wartość początkowa nie przekroczyła kwoty 3.500,00 zł. Przy sprzedaży nie poniesiono żadnych dodatkowych kosztów. Dochodem ze sprzedaży środków trwałych o wartości poniżej 3.500,00 zł oraz jednorazowo zamortyzowanych jest przychód uzyskany z ich odpłatnego zbycia, o czym mówi zapis art. 24 ust. 1 ustawy. Można zatem przyjąć, że w przypadku opisanym przez stronę dochód ze sprzedaży środka trwałego będzie równy przychodowi z tej transakcji.
Reasumując, w świetle powyższych uregulowań oraz stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, przychód uzyskany ze sprzedaży środka trwałego będzie jednocześnie stanowił dochód do opodatkowania.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku - jest prawidłowe.
Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna, uznając stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, rozstrzygnął jak na wstępie.
Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wpływu wniosku.
Jak stanowi art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe, organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.
Zażalenie powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie.