Pytanie:

Dotyczy opodatkowania sprzedaży przedsiębiorstwa.

Postanowienie Na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) w związku z art. 4 ust.1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r., o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2006r Nr.217, poz.1590) - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Opolu Lubelskim, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 czerwca 2007r., w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych dokonanej w dniu 30.04.2007 r. sprzedaży przedsiębiorstwa, potwierdza stanowisko strony w tym zakresie przedstawione we wniosku.

Uzasadnienie Pismem które wpłynęło do urzędu dnia 15.06.2007r Podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w dniu 30.04.2007r. dokonał Pan sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art.551 kodeksu cywilnego na podstawie umowy cywilnoprawnej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, w której jest Pan udziałowcem. Przedmiotem umowy była sprzedaż przedsiębiorstwa, obejmująca: firmę, zobowiązania, należności, środki trwałe, wyposażenie, stany magazynowe, dokumentację finansowo-księgową, umowy handlowe, know-how, umowy bankowe oraz leasingowe i konta bankowe. Uwzględniając powyższe podatnik zwraca się z pytaniem: czy zbycie w/w przedsiębiorstwa innemu podmiotowi gospodarczemu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych . Zdaniem podatnika zbycie majątku przedsiębiorstwa stanowi przychód z działalności gospodarczej i opodatkowany jest na zasadach ogólnych. Sprzedaż przedsiębiorstwa zgodnie art. 551 Kodeksu cywilnego, należy traktować jako sprzedaż poszczególnych składników majątku związanych z prowadzoną działalnością. Przychód z tej sprzedaży jest zaliczony do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym przypadku znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, w myśl którego przychodem z działalności gospodarczej jest: odpłatne zbycie (sprzedaż) składników majątku zaliczanych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, oraz nieujętego w tej ewidencji spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, odpłatne zbycie (sprzedaż) składników majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1 ustawy, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł.

Do przychodów z działalności gospodarczej należy również zaliczyć - jako przychód należny na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy - przychody uzyskane z odpłatnego zbycia innych składników majątku, np. towarów, składników majątku niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania równy lub krótszy niż rok, a także z odpłatnego zbycia wierzytelności. Przychodem ze sprzedaży składników majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, która nie powinna bez uzasadnionej przyczyny odbiegać od ich wartości rynkowej - co wynika z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku gdy z umowy wynika, iż w cenie sprzedaży składników majątku uwzględniono zobowiązania przejęte przez kupującego te składniki (cena została ustalona jako różnica między wartością rynkową składników majątku a zobowiązaniami), przychodem z działalności gospodarczej osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą jest również wartość przejętych przez nabywcę zobowiązań związanych z prowadzeniem tego zakładu. Koszty uzyskania przychodów ustala się natomiast zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy, tzn. kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. I tak w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o kórych mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, a także gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, znajdzie zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym wydatki na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, a także na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy, są kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia. Natomiast w przypadku odpłatnego zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć należy nominalną wartość wierzytelności wynikającą ze zobowiązania, które było podstawą jej powstania. Równocześnie przy ustalaniu dochodu ze zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej ma zastosowanie przepis art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiący, że dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, jak również przepisy art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy normujące szczególne zasady ustalania dochodu dla podatników prowadzących księgi rachunkowe lub podatkową księgę przychodów i rozchodów, a także sposób ustalania dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej. W sytuacji zbycia ww. składników majątku dochodem jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a: 1.wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości lub 2.wartością wynikającą z dokumentu stwierdzającego nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, którego wartość początkową dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustalono zgodnie z art. 22g ust. 10, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego prawa lub udziału w takim prawie. Wartość firmy - o ile wartość ta powstała w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części - stanowi składnik majątku związany z działalnością. Sprzedaż tego składnika stanowi przychód w rozumieniu przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lub art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym. Do obliczenia dochodu z tej sprzedaży mają zastosowanie powołane wyżej przepisy art. 9 ust. 2, art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pozostałych przypadkach różnica między ceną sprzedaży a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części stanowi w całości dochód z działalności gospodarczej. Wartość ta stanowić będzie wartość początkową firmy u nabywcy tej firmy. Jednocześnie podkreślić należy, że sposób opodatkowania określony w art. 30c ustawy o podatku dochodowym, według którego podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku, ma zastosowanie do dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, to jest uzyskanego ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zatem ma również zastosowanie do opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży składników majątku związanego z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 14 b § 1. Ordynacji podatkowej interpretacja, o której mowa w art. 14 a § 1 Ordynacji, nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podatnik, płatnik lub inkasent zastosowali się do tej interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązania podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia, o której mowa w art. 14 a § 4 ordynacji, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Natomiast na podstawie art. 14 b § 2 Ordynacji interpretacja, o której mowa w art. 14 a § 1 Ordynacji, jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje zażaleniew terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia do Dyrektora Izby Skarbowejw Lublinie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opolu Lubelskim.