|
Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
|
||||||||||
| Słowa kluczowe: jednoosobowa działalność gospodarcza, pozarolnicza działalność gospodarcza | |
| Data: 2007-02-02 | |
 Pytanie:Czy wykonywanie usług kierowcy przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą na rzecz jednego podmiotu należy w związku ze zmianą ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwalifikować jako pozarolniczą działalność gospodarczą czy też jako stosunek pracy bądź stosunek cywilnoprawny (umowa zlecenia, o dzieło)?- stwierdza, że stanowisko podatnika w tej sprawie jest prawidłowe. Podatnik jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług kierowania pojazdami. Na podstawie zawartej umowy z jednym podmiotem podatnik świadczy wyłącznie na rzecz tego podmiotu usługi polegające na kierowaniu pojazdem w celu przewiezienia ładunku z miejsca jego pobrania do miejsca przeznaczenia oraz załatwieniu wszelkich spraw formalnych i organizacyjnych związanych z pobraniem ładunku, jego przewozem, ocleniem i wydaniem ładunku upoważnionemu odbiorcy, w celu wykonania powierzonych zadań zleceniodawca przekazuje kierowcy samochód ciężarowy wraz z wyposażeniem. W umowie o współpracy ustalono, że kierowca ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich, a w szczególności wobec klientów zleceniodawcy za rezultat i wykonanie czynności określonych umową, przy czym wobec klientów odpowiedzialność stron jest solidarna. Ponadto kierowca jest odpowiedzialny za szkody wynikłe z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania powierzonych mu zadań. Dodatkowo, zgodnie za zapisami umowy, kierowca ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku nienależytego wykonania prac objętych umową zleceniodawca zastrzegł sobie prawo odmowy zapłaty za usługę. Jednocześnie zleceniodawca ma prawo potrącenia wszelkich przypadających na jego rzecz należności, a w szczególności odszkodowań nie pokrytych z ubezpieczenia z tytułu OC, AC, ubezpieczenia ładunku, kwot nie zapłaconych przez kontrahentów zleceniodawcy w związku z nienależytym wykonaniem usługi oraz wszelkich innych należności wynikających z odpowiedzialności określonej w umowie. W związku z powyższym podatnik ma wątpliwości, czy zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czynności wykonywane przez niego uznawane są za pozarolniczą działalność gospodarczą, czy też należy go uznać za pracownika lub osobę wykonującą działalność osobiście. Zdaniem podatnika zawarte umowy o współpracy oraz charakter świadczonych usług wskazują, iż wykonywane przez niego czynności zaliczane są do działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Gorlicach wyjaśnia co następuje: Według art. 5a pkt. 6 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr. 14, poz. 176 ze zmianami, ostatnia zmiana w Dz.U. z 2006 r. Nr. 217, poz. 1588) ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 - 9. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2006 o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr. 217, poz. 1588) w tekście dotychczas obowiązującej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po art. 5a dodano art. 5b obowiązujący od 1 stycznia 2007 r. w brzmieniu: Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności, 2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności, 3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż samo tylko wykonywanie czynności pod kierownictwem, oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności, nie jest przesłanką wystarczającą do utraty statusu przedsiębiorcy. Do stwierdzenia, że podatnik świadczący usługi na zasadzie samozatrudnienia nie wykonuje pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy konieczne jest wystąpienie łącznie wszystkich przesłanek określonych w pkt 1 do 3. Z istoty prowadzenia działalności gospodarczej wynika, iż osoba prowadząca taką działalność (w tym również osoba samozatrudniona) prowadzi ją na własny rachunek i na własne ryzyko. W granicach tego ryzyka mieści się m.in. ryzyko inwestycyjne czyli prawdopodobieństwo nie uzyskania przewidywanych względnie oczekiwanych wyników ekonomiczno-finansowych związanych z tą działalnością lub też podejmowanym przedsięwzięciem. Występowanie ryzyka gospodarczego jest konsekwencją istniejącej w gospodarce rynkowej wolności gospodarczej oraz szerokiego zakresu swobód, jakie ona za sobą pociąga. Przy czym nie jest wymagane by całe ryzyko gospodarcze spoczywało po stronie jednego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Oznacza to, iż w obrocie gospodarczym istnieje prawo swobody zawierania i kształtowania warunków umów (w tym aneksy zmieniające warunki umowy jak np. zasady ponoszenie ryzyka), nie mniej jednak nie mogą to być fikcyjne umowy, zawarte w celu obejścia prawa podatkowego. Analiza przedłożonych umów o współpracy oraz charakter świadczonych usług wyraźnie wskazuje, iż ryzyko gospodarcze za usługę finalną obciąża zleceniodawcę i samozatrudnionego. Zdaniem tutejszego organu przedsiębiorca wykonujący usługi kierowcy ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat czynności wykonywanych w ramach samozatrudnienia, zatem czynności te należy uznać za działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla niego organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5. |
|
| 2007-02-02 |