Pytanie:

Czy w związku z umową o pracę i pobytem na terenie Francji od dnia 1.11.2005r. będę francuskim rezydentem podatkowym?

uznać za nieprawidłowe wyrażone we wniosku stanowisko w zakresie prawa podatkowego odnośnie potwierdzenia statusu francuskiej rezydencji podatkowej w 2006r.

Z uwagi na brak we wniosku własnego stanowiska w sprawie i opłaty skarbowej, organ podatkowy pismem Nr US34/DD2/415/32/06 z dnia 30-06-2006r. (doręczone 18-07-2006r.) wezwał do usunięcia w/w braków.Wniosek został uzupełniony pismami z dnia 24-07-2006r. i 26-07-2006r., w których podano, że Pana zdaniem powinien Pan być uznany za francuskiego rezydenta podatkowego, ponieważ wyjazd traktowany jest, jako wyjazd na długo, najprawdopodobniej na stałe.

Działając na podstawie art.14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz.60 z późn. zm.) organ podatkowy informuje:

Zgodnie z art.3 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz.176 z późn. zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).Miejsce zamieszkania osoby fizycznej nie ma swej legalnej definicji ani w w/w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani w art.17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.). Natomiast utrwalił się pogląd w oparciu o orzecznictwo sądowe, iż miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejsce jej faktycznego przebywania z zamiarem trwałego pobytu. Istnieje przy tym domniemanie, iż osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w miejscowości, w której jest zameldowana na pobyt stały lub okresowy.Do ustalenia miejsca zamieszkania (pobytu) osoby fizycznej w sferze prawa publicznego należy stosować postanowienia ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 1984r. Nr 32 poz.174 z późn. zm.). Według art.6 ust.1 powyższej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Również we wszystkich polskich umowach międzynarodowych w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodów stosuje się określenie "miejsce zamieszkania", zamiast terminu rezydencja. Zgodnie z definicją powszechnie przyjętą w tych umowach określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego państwa podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co oznacza odesłanie do wewnętrznego porządku prawnego.

Wobec braku w polskim prawie podatkowym definicji legalnej "miejsca zamieszkania osoby fizycznej" oraz w związku z tym, iż nie powinno się utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności (zameldowanie czyni jedynie prawdopodobnym przypuszczenie, iż w miejscowości zameldowania osoba fizyczna ma także miejscem zamieszkania) - celowe jest przy określaniu tego pojęcia posłużenie się ustawą z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16 poz.93 z późn. zm.). W art.25-28 Kodeksu cywilnego zdefiniowane są podstawowe kategorie, które można odpowiednio zastosować w prawie podatkowym.

W świetle art.25 Kodeksu cywilnego o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki zewnętrzny (faktyczne przebywanie) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu) występujące i trwające łącznie.Przede wszystkim zmiana miejsca zamieszkania nie następuje, jeśli dana osoba przebywa za granicą w przejściowych celach, np. związanych z pracą zarobkową, po osiągnięciu których zamierza powrócić do kraju. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 15 lipca 1978r. Syg.akt IV CR 242/78 stwierdził, że wyjazd za granicę na studia, w misji dyplomatycznej, w podróż służbową, w celach zarobkowych nie skutkuje zmianą miejsca zamieszkania.

Art.4 ust.2 ustawy zawartej w dniu 20 czerwca 1975r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1977r. Nr 1 poz.5) stanowi, że jeżeli osoba ma miejsce zamieszkania w obu Państwach to jej status będzie okręslony w sposób następujący:

a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania, w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),

b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa,

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj, w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem.

Potwierdzenie zatem rezydencji francuskiej w 2006r. na bazie przedstawionego przez Pana stanu faktycznego nie jest możliwe.W związku z powyższym, stanowisko Pana odnośnie statusu francuskiego rezydenta podatkowego w 2006r. jest nieprawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego na dzień zaistnienia zdarzenia i nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli podatkowej do czasu jej zmiany lub uchylenia - zgodnie z art.14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.