Istota interpretacji:

Czy można zwrócić pracownikowi nadpłacony podatek za miesiące, w których pracownik utracił prawo do korzystania ze świadczenia ulgowych przejazdów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Pracownicy P. mają prawo do świadczenia w postaci uprawnienia do przejazdów z ulgą 50% w komunikacji Krajowej. Świadczenie zostało wykupione na rok kalendarzowy 2009.

Zgodnie z warunkami zawartej pomiędzy przewoźnikami a P.:

1. do ulgi ma prawo każdy pracownik zatrudniony za podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej #189; etatu na czas określony lub nieokreślony, nie krótszy niż do 31 grudnia 2009 r.,
2. przy ustalaniu okresu wykorzystania legitymacji przyjmuje się pełny miesiąc kalendarzowy, tj. 1/12,
3. pracownik, z którym ustał stosunek pracy ma obowiązek zwrócić legitymację,
4. wartość uprawnienia do przejazdów z ulgą 50% w roku 2009 wynosi brutto 460 zł.

1. w miesiącu wydania legitymacji poświadczającej uprawnienie do przejazdów z ulgą 50% zwiększa przychód pracownika o wartość uprawnienia oraz nalicza, pobiera i odprowadza podatek
   
   

W związku z przeprowadzanymi w P. zwolnieniami grupowymi, pracownicy posiadający uprawnienia do ulgowych przejazdów muszą zwrócić legitymacje. Jeden z pracowników po zwrocie legitymacji zażądał zwrotu nadpłaconego podatku, za te okresy, w których utracił prawo do ulgowego przejazdu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy można zwrócić pracownikowi nadpłacony podatek za miesiące, w których pracownik utracił prawo do korzystania ze świadczenia ulgowych przejazdów...

Zdaniem Wnioskodawcy, nie można pracownikowi zwrócić podatku, ale powinno się zmniejszyć przychód pracownika za rok 2009 o 1/12 za każdy miesiąc wartości legitymacji, w którym pracownik został pozbawiony prawa skorzystania ze świadczenia ulgowych przejazdów.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam , co następuje:

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 -16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z treści art. 31 ww. ustawy wynika, iż osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że pracownicy P. mają prawo do świadczenia w postaci uprawnienia do przejazdów z ulgą 50% w komunikacji krajowej. Świadczenie zostało wykupione na rok kalendarzowy 2009. P. w dniu wydania legitymacji poświadczającej uprawnienie do przejazdów z ulgą 50% zwiększa przychód pracownika o wartość uprawnienia oraz nalicza, pobiera i odprowadza podatek. W związku z przeprowadzonymi w P. zwolnieniami grupowymi, pracownicy posiadający uprawnienia do ulgowych przejazdów muszą zwrócić legitymacje, a co za tym idzie nie korzystają z ulgowych przejazdów.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem przez pracownika, który został zwolniony, w związku ze zwolnieniami grupowymi, nienależnie otrzymanego świadczenia za miesiące, w których pracownik utracił uprawnienie do przejazdów z ulgą 50%.

W myśl art. 41b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik dokonał zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, przy ustalaniu wysokości podatku (zaliczek) płatnicy, o których mowa w art. 31, 33, 35 i 41, odejmują od dochodu kwotę dokonanych zwrotów łącznie z pobranym podatkiem (zaliczką).

Powyższy przepis realizuje zasadę uwzględniania podatnikowi kwot przez niego zwróconych w możliwie najkrótszym czasie, czyli w rozliczeniach związanych z obliczeniem zaliczek na podatek. Płatnik, któremu podatnik zwrócił nienależnie pobrane świadczenie, obowiązany jest pomniejszać miesięczny dochód ustalany dla celów obliczenia zaliczki, o wartość dokonanego przez podatnika zwrotu. Jeżeli kwota dokonanego zwrotu przekracza dochód danego miesiąca, płatnik może o powstałą różnicę pomniejszyć dochód z miesiąca następnego, aż do pełnego pomniejszenia. Przy czym powyższe pomniejszenia mogą być stosowane przez płatnika wyłącznie w tym roku podatkowym, w którym podatnik dokonał zwrotu.

Brak możliwości rozliczania przez płatnika kwoty zwrotów w latach następnych nie oznacza, iż powyższa kwota podatnikowi przepada. Bowiem ustawodawca w art. 26 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy ustanowił procedury dokonywania takich odliczeń bezpośrednio przez podatnika, pozwalające samodzielnie pomniejszyć podstawę obliczenia podatku o dokonane w roku podatkowym zwroty nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika.

W przypadku gdy pracownik zwróci w ciągu roku legitymację uprawniającą do ulgowych przejazdów należy uznać, iż przychód w wysokości równowartości uprawnienia wynikającego z posiadania legitymacji nie podlega korekcie w całości, a jedynie ulegnie proporcjonalnemu zmniejszeniu odpowiadającemu okresowi nie posiadania legitymacji.

Reasumując, w przypadku utraty przez pracownika prawa do ulgowych przejazdów, Wnioskodawca powinien zmniejszyć dochód pracownika za rok 2009 r. proporcjonalnie do okresu, w którym pracownik został pozbawiony prawa skorzystania ze świadczeń ulgowych przejazdów. Dochód należy zmniejszyć o kwotę zwrotu łącznie z pobranym podatkiem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.