Istota interpretacji:

Czy obaj tracimy w podatku dochodowym jeżeli nie upłynął okres 10 letni od momentu oddania budynku do użytkowania a zbyciem przez jednego współwłaściciela, zbycia dokonuje tylko jeden współwłaściciel drugiemu i ten, który nabędzie #189; części wspólnej w dalszym ciągu całość budynku przeznaczy na wynajem?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W grudniu 2002 r. Wnioskodawca wraz ze współwłaścicielem oddali do użytku budynek 11 mieszkaniowy z przeznaczeniem na wynajem, na który otrzymali duże ulgi budowlane w podatku dochodowym, każdy w pełnej wysokości. Obecnie współwłaściciel chce sprzedać swój udział tj. #189; budynku, który Wnioskodawca zamierza od niego wykupić. Nabywając grunty pod budowę budynku w akcie notarialnym widnieje określenie "strony wyrażają bezwarunkową zgodę na niezwłoczne przejście udziałów w prawo użytkowania wieczystego działki numer 3/164 bliżej opisanej w § 1 tego aktu na rzecz wnioskodawcy i współwłaściciela w udziałach wynoszących po #189; części dla każdego z nich, a nabywcy oświadczają, że przeniesienie przyjmują." Wnioskodawca i współwłaściciel, ponieśli po #189; nakładów na wybudowanie wspomnianego budynku.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy obaj - Wnioskodawca i współwłaściciel - tracą w podatku dochodowym dużą ulgę budowlaną jeżeli nie upłynął 10-letni okres pomiędzy momentem oddania budynku do użytkowania a zbyciem jego części przez jednego z współwłaścicieli w sytuacji, gdy zbycia dokonuje tylko jeden współwłaściciel na rzecz drugiego i ten, który nabędzie #189; części nieruchomości w dalszym ciągu całość budynku przeznaczy na wynajem...

Zdaniem Wnioskodawcy ulgę traci tylko ten, który zbywa swoją część budynku, ze względu na niedotrzymanie 10-letniego okresu wynajmowania mieszkań. Drugi współwłaściciel zachowuje ulgę ponieważ w dalszym ciągu swoją część budynku będzie wynajmował, a dodatkowo po nabyciu drugiej połowy budynku przeznaczy ją także pod wynajem.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r. (art. 1 pkt 25 i art. 8 ustawy z 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. Nr 104, poz. 1104), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem, oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku. Za lokale przeznaczone na wynajem nie uważa się lokali mieszkalnych wynajętych osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W myśl art. 26 ust. 2 ww. ustawy ogólna kwota odliczeń z tytułu wydatków faktycznie poniesionych na cele określone w ust. 1 pkt 8 w okresie obowiązywania ustawy nie może przekroczyć kwoty stanowiącej iloczyn 70 m2powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego 1 m2powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonego dla celów obliczania premii gwarancyjnej od wkładów na oszczędnościowych książeczkach mieszkaniowych za III kwartał roku poprzedzającego rok podatkowy i liczby mieszkań przeznaczonych na wynajem osobom nie zaliczonym do I grupy podatkowej, o której mowa w ust. 1 pkt 8.

Na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku budowy budynku wielorodzinnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, stanowiącego współwłasność, kwotę odliczeń przysługującą każdemu ze współwłaścicieli w ogólnej kwocie odliczeń, o której mowa w ust. 2, ustala się proporcjonalnie do udziału we współwłasności; w razie braku dowodu określającego wysokość udziałów współwłaścicieli przyjmuje się, że udziały we współwłasności są równe.

Zgodnie z art. 26 ust. 10 ww. ustawy jeżeli przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń na podstawie ust. 1 pkt 8:

1. nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności lub
2. wynajęto budynek albo lokal mieszkalny osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lub
3. dokonano zmiany przeznaczenia budynku lub lokalu z mieszkalnego na użytkowy albo przeznaczono budynek lub lokal mieszkalny na potrzeby właściciela lub współwłaściciela

- podatnik jest obowiązany wykazać w zeznaniu i doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym zaistniały te okoliczności, uprzednio odliczone kwoty w części przypadającej na ten budynek lub lokal. Kwoty doliczone do dochodu zwiększa się o 10% za każdy rok kalendarzowy brakujący do upływu okresu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym.

Z analizy ww. przepisów wynika, iż w przypadku budowy budynku wielorodzinnego, o którym mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącego współwłasność, kwotę odliczeń przysługującą każdemu ze współwłaścicieli w ogólnej kwocie odliczeń, o której mowa w ust. 2, ustala się proporcjonalnie do udziału we współwłasności. Natomiast w myśl art. 26 ust. 10 pkt 1 tej ustawy jeżeli przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń na podstawie ust. 1 pkt 8, nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności, podatnik jest obowiązany odliczone kwoty w części przypadającej na ten budynek lub lokal doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym zaistniały te okoliczności.

Zatem ponieważ Wnioskodawca nie dokonał zbycia, o którym mowa w art. 26 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest obowiązany doliczyć do dochodów odliczone kwoty z tytułu dużej ulgi budowlanej w części przypadającej na jego udział w nieruchomości.

Jednocześnie tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż interpretacje prawa podatkowego wydaje się wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie.

Z uwagi na to, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), został złożony przez jednego ze współwłaścicieli przedmiotowego budynku - Wnioskodawcę - zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego współwłaściciela.

Drugi współwłaściciel chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.