Istota interpretacji:

Czy otrzymanie certyfikatów rezydencji od wspólników spółki T LLP uprawnia wnioskującą do pobrania podatku dochodowego od opłaty licencyjnej według stawki 5%?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka B Sp. k. (dalej: B. Sp. k.) z siedzibą w W zawarła z firmą T z siedzibą w Wielkiej Brytanii umowę, na podstawie której spółka T obciąża B Sp. k. opłatą licencyjną z tytułu użytkowania znaku usługowego T. T jest ostatecznym beneficjentem opłaty licencyjnej.

B. Sp. k. będzie uiszczać należności z tytułu opłaty licencyjnej przelewem na rachunek bankowy spółki T w Wielkiej Brytanii.

Spółka T LLP jest spółką partnerską prawa brytyjskiego. Zgodnie z prawem podatkowym obowiązującym w Wielkiej Brytanii spółka partnerska (LLP) jest transparentna podatkowo, co oznacza że nie jest traktowana jak osoba prawna dla celów podatku dochodowego. Podatnikami podatku dochodowego są natomiast jej wspólnicy. Wspólnikami spółki T LLP są osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii. Sp. k. otrzyma od wspólników spółki T certyfikaty rezydencji w rozumieniu art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych potwierdzające, że wspólnicy ci są rezydentami Wielkiej Brytanii

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy otrzymanie certyfikatów rezydencji od wspólników spółki T LLP uprawnia wnioskującą do pobrania podatku dochodowego od opłaty licencyjnej według stawki 5%...

Zdaniem Wnioskodawcy do uzyskanych przez spółkę T LLP z siedzibą w Londynie wynagrodzeń z tytułu należności licencyjnych opłacanych przez B. Sp. k. zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z prawem podatkowym obowiązującym w Wielkiej Brytanii spółka partnerska (LLP) nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Dochody wypracowane w ramach spółki podlegają rozliczeniu przez jej wspólników (partnerów). W związku z tym, że spółka T LLP nie ma podatkowej osobowości prawnej a jej partnerami są osoby fizyczne, to dochody wypracowane na terenie Polski w ramach spółki podlegają rozliczeniu według przepisów dotyczących osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wynagrodzenie otrzymane przez T LLP od B. Sp. k. z tytułu należności licencyjnych podlega zatem rozliczeniu jako dochód wspólników spółki T LLP osiągnięty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem wnioskodawcy posiadanie certyfikatu rezydencji wspólników spółki T. LLP uprawnia B. Sp. k. do pobrania podatku dochodowego w związku z opłaceniem opłaty licencyjnej według stawki 5%.

Według wnioskodawcy umowa zawarta z T. LLP dotycząca korzystania ze znaku usługowego T. powinna być dla celów podatkowych traktowana tak jak umowy o korzystanie ze znaku towarowego. W związku z tym opłaty licencyjne za korzystanie ze znaku T. stanowią przychody objęte regulacją art. 29 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Według art. 29 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od uzyskanych na terytorium Polski przez osoby nie mające miejsca zamieszkania na terytorium Polski przychodów m.in. z praw do znaków towarowych - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Jednak według art. 29 ust. 2 cytowanej ustawy, przepisy ust 1 tego artykułu stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

W przedmiotowej sprawie w związku z przedłożeniem aktualnych certyfikatów rezydencji przez wspólników T. LLP zastosowanie znajdzie podpisana 20.07.2006 r. Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (dalej: Konwencja).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 konwencji należności licencyjne, do których należą również należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania znaku towarowego, mogą być opodatkowane w państwie otrzymującego te należności.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 Konwencji mogą być jednak opodatkowane również w państwie, w którym powstały - w przedmiotowym przypadku w Polsce - lecz jeśli osoba uzyskująca należności jest osobą do nich uprawnioną, podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty należności licencyjnych brutto.

Jeżeli zatem B. Sp. k. wypłaca kwoty z tytułu opłat licencyjnych bezpośrednio spółce T. LLP, która zgodnie z zawartą z B. Sp. k. umową jest osobą uprawnioną do ich otrzymania - to zgodnie z Konwencją pobrany podatek nie może przekroczyć 5% kwoty należności licencyjnych brutto.

Według wskazań przepisu art. 29 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwość zastosowania 5-procentowej stawki z Konwencji jest dodatkowo uzależniona od otrzymania certyfikatu rezydencji podatnika. Jeżeli zatem B. Sp. k. otrzyma certyfikaty rezydencji wspólników spółki T. LLP, którzy są podatnikami rozliczającymi przychód (dochód) wypracowany w ramach tej spółki to do wynagrodzenia wypłaconego spółce T. LLP zastosować należy stawkę podatku 5% kwoty należności brutto.

B. Sp. k ma obowiązek odprowadzić pobrany podatek od uzyskanych na terytorium Polski przychodów z tytułu należności licencyjnych (z praw do znaku towarowego) na rachunek urzędu skarbowego do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek. Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatnicy są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych m.in. w art. 29 dotyczącym także należności licencyjnych.

Według art. 42 ust. 1 płatnicy, o których mowa w art. 41 przekazują kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różni się od zdarzenia przyszłego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.