Istota interpretacji:

Czy do należności osób "których przychody zostały zdefiniowane w art. 13 pkt 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a z którymi płatnik nie zawiera umów cywilnoprawnych a jedynie wypłaca należności na podstawie postanowień sądu (kilku postanowień w ciągu miesiąca w różnych sprawach o należnościach zarówno niższych jak i wyższych od 200 zł), ma zastosowanie art. 30 ust.1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sąd jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nalicza, pobiera i odprowadza podatek od należności przyznanych osobom, których dochody zostały określone w art. 13 pkt 5 i 6 ustawy o podatku od osób fizycznych, czyli między innymi biegłym, adwokatom, kuratorom i świadkom. Sąd nie zawiera umów cywilnoprawnych z tymi osobami, lecz wypłaca należności na podstawie postanowienia lub wyroku sądu. Często jeden biegły wykonuje opinię w kilku sprawach a więc zdarza się‚ że w jednym miesiącu może mieć przyznanych kilka należności na podstawie różnych postanowień. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakłada na Sąd obowiązek wypłaty tych świadczeń niezwłocznie. Od stycznia 2009 r. wątpliwości budzi zastosowanie art. 30 ust.1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji kiedy płatnik nie zawiera umów z podatnikami i nie jest w stanie określić wysokości przewidywanego miesięcznego przychodu podatnika np: biegłego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy do należności osób "których przychody zostały zdefiniowane w art. 13 pkt 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a z którymi płatnik nie zawiera umów cywilnoprawnych a jedynie wypłaca należności na podstawie postanowień sądu (kilku postanowień w ciągu miesiąca w różnych sprawach o należnościach zarówno niższych jak i wyższych od 200 zł), ma zastosowanie art. 30 ust.1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy art. 30 ust.1 pkt 5a nie ma zastosowana do należności biegłych, adwokatów, kuratorów i świadków, ponieważ należności dla tych osób nie są określone w umowach lecz w postanowieniach sądu, a ponadto nie można z góry przewidzieć czy w danym miesiącu suma należności przekroczy kwotę 200 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c wymienionej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy identyfikuje jako osobne źródło przychodu działalność wykonywaną osobiście.

Do tej kategorii przychodów stosownie do treści art. 13 pkt 5 ww. ustawy należy zakwalifikować przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Stosownie natomiast do brzmienia art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zakwalifikowanie przychodów do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 5 lub 6 ww. ustawy powoduje, iż na sądach, prokuraturach, czy też organach władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, jako płatnikach dokonujących wypłat z powyższego tytułu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art. 41 ust. 1a ww. ustawy).

Jednakże, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., ustawodawca ukonstytuował w art. 30 ust. 1 pkt 5a ww. ustawy odmienne zasady opodatkowania dla przychodów z działalności wykonywanej osobiście spełniających określone warunki.

Zgodnie z tym przepisem od dochodów (przychodów) z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 lub 5-9, jeżeli suma należności określonych w umowie lub w umowach zawartych z osobą niebędącą pracownikiem płatnika z tego samego tytułu nie przekracza miesięcznie od tego samego płatnika kwoty 200 zł, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18% przychodu. Zryczałtowany podatek od przychodów wymienionych wyżej pobierany jest bez pomniejszania tych przychodów o koszty ich uzyskania (art. 30 ust. 3 ustawy podatkowej). Dodatkowo, przychodów tych nie łączy się z dochodami podlegającymi opodatkowaniu według skali podatkowej, co wynika z art. 30 ust. 8 ustawy.

Z kolei, przepis art. 41 ust. 4 ustawy obliguje płatnika do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z ww. tytułu, z zastrzeżeniem ust. 5 ustawy. Płatnik, o którym mowa w art. 41 przekazuje kwoty zryczałtowanego podatku dochodowego w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek na rachunek urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę, miejsce prowadzenia działalności lub miejsce zamieszkania płatnika (art. 42 ust. 1 ustawy). Dodatkowo, płatnik w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym przesyła deklarację roczną, według ustalonego wzoru o zryczałtowanym podatku dochodowym do urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę, miejsce prowadzenia działalności lub miejsce zamieszkania płatnika, co bezpośrednio wynika z art. 42 ust. 1a ustawy.

Z treści opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Sąd jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nalicza, pobiera i odprowadza podatek od należności przyznanych osobom, których dochody zostały określone w art. 13 pkt 5 i 6 ustawy o podatku od osób fizycznych, czyli między innymi biegłym, adwokatom, kuratorom i świadkom. Sąd nie zawiera umów cywilnoprawnych z tymi osobami, lecz wypłaca należności na podstawie postanowienia lub wyroku sądu. Często jeden biegły wykonuje opinię w kilku sprawach a więc zdarza się‚ że w jednym miesiącu może mieć przyznanych kilka należności na podstawie różnych postanowień. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakłada na Sąd obowiązek wypłaty tych świadczeń niezwłocznie.

Analiza normy wyrażonej w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy wykazuje, że opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma miejsce gdy:

• suma należności określona w umowie lub umowach z tego samego tytułu nie przekracza miesięcznie od tego samego płatnika kwoty 200 zł oraz

• umowa lub umowy zawarte są z osobą niebędącą pracownikiem płatnika.
  
  

W związku z powyższym przepis ten może mieć zastosowanie do dochodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2 lub pkt 5-9 cytowanej ustawy, zatem przy spełnieniu wskazanych w nim warunków mógłby obejmować również dochody, o których mowa w pkt 5 i pkt 6 art. 13 ustawy. Ponadto, pomimo iż Wnioskodawca nie zawiera umowy z biegłymi, adwokatami kuratorami i świadkami uczestniczącymi w postępowaniu sądowym to jednak zleca im wykonanie określonych czynności.

Jeżeli zatem osoby wymienione w art. 13 pkt 5 i 6 ww. ustawy powoływane są do wykonywania określonych czynności na rzecz Sądu lecz z odrębnego aktu prawnego (powołania, uchwały) nie wynika jaka kwota należności przysługuje im miesięcznie bądź wskazany został wyłącznie sposób wyliczenia tej kwoty, np. jako iloczyn stawki (godzinowej, dziennej) i czasu pracy, powołany powyżej przepis art. 30 ust. 1 pkt 5a ww ustawy nie będzie miał zastosowania. Płatnik powinien wówczas pobierać zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.