Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawca, jako sublicencjobiorca z wyżej wymienionej umowy jest obowiązany, jako płatnik polskiego podatku dochodowego odprowadzić zryczałtowany podatek, skoro: 1) art. 12 umowy polsko-niemieckiej z 2003 r. o unikaniu podwójnego opodatkowania nie wymienia wyraźnie należności z tytułu licencji do programów komputerowych, jako podległych opodatkowaniu, 2) sublicencja udzielona Wnioskodawcy jest nie przenoszalna na podmiot trzeci, nie jest zatem przedmiotem działalności gospodarczej, służy wyłącznie Wnioskodawcy?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. znak ILPB3/423-650/08-2/MC na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 10 grudnia 2008 r., a w dniu 15 grudnia 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca podpisał w dniu 20 grudnia 2007 r. umowę sublicencyjną z firmą (spółką-matką) XX KG z siedzibą w A., Niemcy.

Przedmiotem wyżej wymienionej umowy jest odpłatne korzystanie z licencji do oprogramowania komputerowego firmy Z z Niemiec.

W uzupełnieniu wniosku podano, iż formą prawną niemieckiego podmiotu pod nazwą XX KG jest spółka komandytowa, której wspólnikami są osoby fizyczne oraz, że jest ona rezydentem podatkowym zarejestrowanym w Niemczech. Skrót KG oznacza w języku niemieckim "Kommanditgesellschaft".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca, jako sublicencjobiorca z wyżej wymienionej umowy jest obowiązany, jako płatnik polskiego podatku dochodowego odprowadzić zryczałtowany podatek, skoro:

1. art. 12 umowy polsko-niemieckiej z 2003 r. o unikaniu podwójnego opodatkowania nie wymienia wyraźnie należności z tytułu licencji do programów komputerowych, jako podległych opodatkowaniu,
2. sublicencja udzielona Wnioskodawcy jest nie przenoszalna na podmiot trzeci, nie jest zatem przedmiotem działalności gospodarczej, służy wyłącznie Wnioskodawcy...

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że należności licencyjne dotyczące oprogramowania komputerowego (Firmy Z za pośrednictwem sublicencjodawcy) nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, a to za przyczyną dwóch różnych argumentów:

1. argument formalny: art. 12 umowy polsko-niemieckiej z 2003 r. dotyczących należności licencyjnych expressis verbis nie wymienia wśród nich licencji od programów komputerowych.
2. argument merytoryczny: przedmiotowa sublicencja służy wyłącznie zaspokajaniu potrzeb Wnioskodawcy. Oprogramowanie Z jest platformą informatyczną koncernu XX z Niemiec dla prowadzenia sprawozdawczości wewnętrznej, prowadzenia księgowości oraz logistyki. Oprogramowanie to nie jest zatem przedmiotem obrotu handlowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 4a cyt. ustawy, art. 3 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska.

Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawierane przez Polskę wzorowane są na Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. Zgodnie z art. 12 Modelowej Konwencji określenie "należności licencyjne" oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za korzystanie z doświadczenia zawodowego w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Termin zaś "należności wszelkiego rodzaju" należy rozumieć również szeroko jako wszelkiego rodzaju środki postawione do dyspozycji dysponenta danego dobra własności intelektualnej.

Definicja "należności licencyjne" obejmuje więc następujące rodzaje własności intelektualnej:

• prawa autorskie,
• prawa własności przemysłowej,
• know-how.
  
  

Natomiast art. 12 ust. 3 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90) zawiera definicję "należności licencyjne", za które uważa się wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.

Należy natomiast zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

W pkt 13 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD, wyraźnie stwierdza się, iż program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki, artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej, najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji "należności licencyjnych", należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak "należność licencyjną".

Jednocześnie należy podkreślić fakt, że prawo do korzystania z oprogramowania komputerowego, zgodnego z prawem autorskim, przekazywane może być na wiele sposobów, z których każdy odmiennie określa kwestie natury praw, jakie odbiorca nabywa w ramach konkretnych uzgodnień, dotyczących programu.

Zaliczenie należności za użytkowanie programów kupionych (umowa sublicencyjna) od niemieckiej spółki-matki od wypłacanych przez Wnioskodawcę na jej rzecz do odpowiedniej kategorii dochodów, w rozumieniu umowy polsko-niemieckiej zależy od istoty praw, jakie odbiorca nabywa w ramach umów przewidujących prawo do korzystania z oprogramowania komputerowego.

Przechodząc do rozpatrzenia sprawy na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, stwierdza się, iż opłaty wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz niemieckiej spółki-matki za korzystanie z oprogramowania komputerowego nie mają charakteru należności licencyjnych podlegających opodatkowaniu w państwie źródła.

Wnioskodawca nabył prawo do użytkowania programu komputerowego na potrzeby własnych przedsięwzięć, będąc jednocześnie - jak wskazano w opisie stanu faktycznego - końcowym użytkownikiem tego programu. Nie występuje tutaj przekazanie klientom jakichkolwiek praw do wykorzystywania oprogramowania.

Z przedstawionych informacji wynika, iż czynności wykonywane przez Wnioskodawcę ograniczają się do korzystania z programu komputerowego wyłącznie na własne potrzeby. Wnioskodawca nie korzysta z programu na inne sposoby, tym samym nie może udzielać dalszych licencji, dokonywać cesji, wypożyczać ani wydzierżawiać programu.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD, zawartym w punkcie 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Biorąc powyższe pod uwagę zakup oprogramowania nie można zakwalifikować jako "należność z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych lub z tytułu zbycia tych praw". W związku z powyższym, należność przekazywana podmiotowi zagranicznemu nie jest objęta dyspozycją art. 12 ww. umowy, co oznacza, że podmiot polski dokonujący wypłaty takiej należności nie jest obowiązany do potrącenia od niej podatku dochodowego.

Reasumując, Wnioskodawca jako sublicencjobiorca z wyżej wymienionej umowy nie jest obowiązany, jako płatnik polskiego podatku dochodowego do odprowadzenia zryczałtowanego podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.