Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawca powinien złożyć w Polsce zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętych w Irlandii Południowej dochodów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca posiada w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Tutaj również przebywa Jego najbliższa rodzina. W 2008 r. Zainteresowany zatrudniony był w Irlandii Południowej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą posiadającym siedzibę w Irlandii Południowej, jako inżynier serwisu w elektrowniach Europy. Wynagrodzenie w 2008 r. każdorazowo wypłacane było przez pracodawcę mającego siedzibę w Irlandii Południowej, który opłacał również składki ubezpieczeniowe. Irlandzki urząd podatkowy zwolnił wynagrodzenie Wnioskodawcy od podatków w Irlandii Południowej. W 2008 r. Zainteresowany nie osiągnął żadnych dochodów ze źródeł położonych na terytorium Polski, za wyjątkiem dochodu ze zbycia papierów wartościowych wykazanych w PIT-38.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy Wnioskodawca powinien złożyć w Polsce zeznanie podatkowe... Jeżeli tak, to na jakich zasadach ma się to odbyć...

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, że w 2008 r. był On zatrudniony w Irlandii Południowej, Jego wynagrodzenie wypłacane było przez pracodawcę posiadającego siedzibę w Irlandii Południowej oraz nie osiągnął On żadnych dochodów w Polsce, Jego dochody z Irlandii Południowej są zwolnione z opodatkowania i nie ma obowiązku składania zeznania podatkowego w Polsce, za wyjątkiem PIT-38.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) zwanej dalej updof, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 1a updof, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Powołane przepisy – w myśl art. 4a updof - stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W myśl art. 15 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129), zwanej dalej umową, pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Powyższy przepis reguluje zasady opodatkowania wynagrodzeń i innych podobnych należności uzyskiwanych z tytułu wykonywania pracy najemnej.

W myśl ww. przepisu umowy, dochód osoby mającej zamieszkanie na terytorium Polski z tytułu wykonywania pracy na terytorium Irlandii, może być opodatkowany w państwie źródła, tj. w Irlandii oraz w państwie rezydencji, tj. w Polsce. Jednocześnie w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu w Polsce, zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a) umowy należy zastosować określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania, w tym wypadku jest to tzw. metoda wyłączenia z progresją. Stosownie do tej metody, jeżeli podatnik, który jest polskim rezydentem, osiąga dochód, który zgodnie postanowieniami dwustronnej umowy może być opodatkowany w Irlandii, to Polska będzie zwalniać taki dochód od opodatkowania.

Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód "może podlegać" opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) nie oznacza, że podatnik może wybrać państwo, w którym opodatkuje swój dochód i zapłaci podatek. Postanowienie to wskazuje natomiast, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.

W myśl wcześniej cytowanego art. 24 ust. 1 umowy, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany w Irlandii to Polska zwolni od podatku taki dochód.

Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 3 umowy jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami niniejszej umowy, dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie jest zwolniony od podatku w tym Państwie, to państwo to może, mimo to, przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby wziąć pod uwagę dochód zwolniony od podatku.

Oznacza to więc, iż dochód uzyskany przez podatnika z tytułu wykonywania pracy w Irlandii jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, przy czym jeżeli podatnik uzyskałby w danym roku podatkowym inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, dochód uzyskany w Irlandii powinien zostać uwzględniony dla potrzeb obliczenia stopy procentowej podatku od pozostałego dochodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce.

Podatek określa się wówczas, stosownie do art. 27 ust. 8 updof, w następujący sposób:

1. do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1,
2. ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,
3. ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Przy tym, zasadę opodatkowania przedstawioną w ww. przepisie stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych zasadach albo chciał skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego np. łącznie z małżonkiem.

W przeciwnym razie, podatnik nie ma obowiązku składania zeznania podatkowego w Polsce.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca posiada w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. W 2008 r. osiągnął on dochody z tytułu umowy zawartej z pracodawcą posiadającym siedzibę w Irlandii. W Polsce Zainteresowany nie osiągnął żadnych dochodów, za wyjątkiem dochodu ze zbycia papierów wartościowych wykazanych w PIT-38.

Reasumując, dochód uzyskany przez Wnioskodawcę w Irlandii Południowej po zastosowaniu tzw. metody wyłączenia z progresją określonej w art. 24 ust. 1 lit. a) umowy w zw. z art. 27 ust. 8 updof jest zwolniony od opodatkowania w Polsce. W związku z tym Zainteresowany nie ma obowiązku składania zeznania rocznego, za wyjątkiem PIT-38, tj. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych.

Z uwagi na fakt, iż stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania pierwszego zawartego we wniosku jest prawidłowe, odstąpiono od odpowiedzi na drugie pytanie, gdyż stała się ona bezprzedmiotowa.

Należy dodać, iż dokumenty dołączone do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.