Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawczyni przysługuje prawo do ulgi rehabilitacyjnej?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym pismem z dnia 20 marca 2009 r., znak ILPB2/415-58/09-2/WM wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia tego wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie poinformowano Wnioskodawczynię, że - stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej - okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Zainteresowaną nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie wysłane w dniu 20 marca 2009 r. skutecznie doręczono 24 marca 2009 r. Natomiast odpowiedź na nie została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 25 marca 2009 r. (data wpływu 01 kwietnia 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni, będąca inwalidą II grupy, używa samochodu osobowego stanowiącego Jej własność do potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne. W związku z tym odpisuje od swojego dochodu kwotę 2.280,00 zł.

Zainteresowana ma na częściowym utrzymaniu matkę, której renta rocznie nie przekroczyła kwoty 9.120,00 zł. Matka Wnioskodawczyni, będąca inwalidą I grupy, jest dowożona przez Zainteresowaną na konieczne zabiegi rehabilitacyjne w inne miejsca niż miejsce zabiegów córki. Ponieważ niski dochód matki nie pozwala na wycofanie przysługujących jej ulg podatkowych, Wnioskodawczyni - zgodnie z tym, że ma na utrzymaniu niepełnosprawną matkę (I grupa inwalidztwa) - odpisuje od swojego dochodu kwotę 2.280,00 zł. przysługującą Jej matce - inwalidce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni prawidłowo wykazała w swoim zeznaniu podatkowym PIT-37 w poz. 99 oraz w załączniku PIT/O w poz. 17 kwotę 4.560,00 zł. (2.280,00 zł - rehabilitacja własna oraz 2.280,00 zł. - rehabilitacja matki)...

Zdaniem Wnioskodawczyni, ustawa podatkowa nie zabrania dokonanego przez Nią odliczenia. Zainteresowana wskazuje, że używanie przez Nią własnego samochodu pozwala na skorzystanie z ulgi w kwocie 2.280,00 zł. W ocenie Wnioskodawczyni również dowóz matki na rehabilitację samochodem stanowiącym własność Zainteresowanej daje Jej prawo odliczyć kwotę 2.280,00 zł. Wnioskodawczyni uważa, iż ma sprawo skorzystać z odliczenia w łącznej kwocie 4.560,00 zł. Swoje stanowisko uzasadnia tym, że dochód matki jest praktycznie żaden (mniej niż 9.120,00 zł.), zatem nie ma możliwości zwrotu przysługującej matce ulgi inwalidzkiej.

Wnioskodawczyni cytuje fragment broszury do PIT-O, w którym - Jej zdaniem stwierdzono - że odliczeń z tytułu używania samochodu osobowego stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej dotyczą osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną I grupy.

Zainteresowana konstatuje stąd, że w Jej sytuacji ww. przypadki występują równocześnie i nie mają ze sobą nic wspólnego. Jej zdaniem, rehabilitacja podatnika to jedno, a rehabilitacja matki to drugie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 - 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy, za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7d cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1. grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
   a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
   b) znaczny stopień niepełnosprawności,
2. II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
   a) całkowitą niezdolność do pracy albo
   b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
   
   

Stosownie do art. 26 ust. 7e ww. ustawy, przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.

Z analizy wyżej przytoczonych przepisów wynika, że aby skorzystać z możliwości odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, należy posiadać I lub II grupę inwalidztwa i być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego lub być podatnikiem, na którego utrzymaniu pozostają m.in. rodzice, których dochody w ciągu roku nie przekroczyły kwoty 9.120 zł. i być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego, oraz dojeżdżać nim na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni jest osobą zaliczoną do II grupy inwalidztwa. Posiada samochód osobowy, którym dojeżdża na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Na częściowym utrzymaniu Zainteresowanej pozostaje Jej matka, której dochody w roku podatkowym nie przekraczają kwoty 9.120 zł. Matka, będąca osobą zaliczoną do I grupy inwalidztwa, dowożona jest przez Wnioskodawczynię na zabiegi rehabilitacyjne.

Zauważyć należy, iż określona w ustawie kwota 2.280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona tytułem poniesienia ww. wydatków. Wydatki te muszą być jednakże faktycznie poniesione. Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia "w wysokości nieprzekraczającej kwoty 2.280 zł" (a nie "w wysokości 2.280 zł") wskazuje, iż wysokość odliczenia uzależniona od intensywności (częstotliwości) używania samochodu. Należy również podkreślić, że odliczenia powyższego dokonuje podatnik - osoba niepełnosprawna, a w sytuacji, gdy osoba ta jest - w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - na utrzymaniu innej osoby, wówczas powyższego odliczenia może dokonać osoba utrzymująca osobę niepełnosprawną.

Analizując przepisy regulujące odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, należy stwierdzić, iż limit odliczeń z ww. tytułu w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni będąca osobą niepełnosprawną posiadająca na utrzymaniu niepełnosprawną matkę może odliczyć wydatki z tytułu przejazdu na własne zabiegi oraz na zabiegi pozostającej na Jej utrzymaniu matki jedynie do łącznej kwoty 2.280 zł.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w XXX, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.