Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 22 sierpnia 2008 r. znak ILPP2/443-584/08-2/EN, ILPB1/415-457/08-2/AG, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 25 sierpnia 2008 r., a w dniu 1 września 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 20 września 2006 r., a następnie Sądu Okręgowego z dnia 21 grudnia 2006 r. została zmniejszona kwota jaką Wnioskodawczyni winna otrzymać za wykonane prace remontowo-budowlane od kontrahenta. Należność za wykonane prace remontowo-budowlane została zmniejszona z powodu nałożenia przez kontrahenta na Wnioskodawczynię kary umownej, która następnie została skompensowana z przysługującą Wnioskodawczyni wobec kontrahenta wierzytelnością.

Ponieważ wcześniej faktury zostały wystawione na całość wykonanych prac, Wnioskodawczyni zwróciła się do kontrahenta z wnioskiem o akceptację faktur korygujących, wystawionych na kwoty zgodne z ww. prawomocnymi wyrokami sądu, zmniejszających należność od kontrahenta o kwotę nałożonej kary umownej. Kontrahent kategorycznie odmówił zaakceptowania faktur VAT korygujących.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy jest podstawa prawna do zmniejszenia przychodów?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z zaistniałymi okolicznościami - przysługuje Jej prawo do odpowiedniego zmniejszenia przychodu, pomimo tego, że kontrahent odmówił zaakceptowania wystawionych faktur VAT korygujących.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Kara umowna to instytucja prawa cywilnego mająca za zadanie zabezpieczenie interesów nabywcy towarów bądź usług w razie nienależytego wykonania umowy. Zgodnie z art. 483 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego (w tym przypadku zobowiązania do wykonania usługi w oznaczonym czasie) nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). W świetle powyższego można powiedzieć, że kara umowna stanowi tytuł odrębnego zobowiązania; nie stanowi tym samym elementu kalkulacyjnego ceny usługi.

W interpretacji z dnia 26 września 2008 r. nr ILPP2/443-584/08-4/EN, wydanej w przedmiotowej sprawie przez tut. Organ w zakresie podatku od towarów i usług wskazano, iż - tu cyt. "kara umowna, którą kontrahent obciążył Wnioskodawczynię stanowi rekompensatę za poniesione przez niego ewentualne straty i nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie, brak jest zatem podstaw by naliczoną karę umowną traktować jak zmniejszający podstawę opodatkowania rabat, nie zachodzą też pozostałe przypadki wskazane w art. 29 ust. 4 ustawy, dopuszczające możliwość obniżenia obrotu, a tym samym również kwoty podatku należnego. Podkreślić należy, że Zainteresowana nie może wystawić do faktur VAT dokumentujących świadczenie usług budowlano-montażowych, faktur korygujących - obniżających podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego - o kwotę kary umownej, ponieważ świadczenie usług i kara umowna są to dwa odrębne stosunki prawne. Wystawione przez Zainteresowaną faktury VAT dokumentują wynagrodzenie (cenę) za wykonanie usług budowlano-montażowych, z kolei kara, którą kontrahent obciążył Zainteresowaną nie stanowi elementu kalkulacyjnego ceny tych usług jest natomiast sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązania wynikającą z umowy zawartej między kontrahentami."

Teza ta ma zasadnicze znaczenie przy określaniu skutków naliczania kar umownych tak z punktu widzenia podatku VAT, jak i z punktu widzenia podatku dochodowego. W przypadku zatem, gdy firma Wnioskodawczyni zostaje obciążona karą umowną za wadliwe bądź nieterminowe wykonanie usługi, wówczas nie ma podstaw, by naliczoną karę traktować jak zmniejszający podstawę opodatkowania rabat.

Wobec powyższego należy uznać, że stanowisko Wnioskodawczyni co do zasadności zmniejszenia przychodu, związane z nałożoną na Wnioskodawczynię karę umowną- jest nieuzasadnione. Bowiem naliczonej kary nie można traktować jako zmniejszającego podstawę opodatkowania rabatu, a sama kara nie stanowi elementu kalkulacyjnego ceny usługi.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku od towarów i usług wniosek rozstrzygnięto interpretacją indywidualną z dnia 26 września 2008 r. nr ILPP2/443-584/08-4/EN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje