Pytanie:

Czy wynikający z art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek sporządzania imiennych informacji o wysokości dochodu z kapitałów pieniężnych (PIT-8C) dotyczy podmiotu wnioskującego?

Strona wnioskująca nie prowadzi rachunków inwestycyjnych klientów i związanej z tym rachunkowości maklerskich instrumentów finansowych, nie przyjmuje też od klientów wpłat gotówkowych. Aktywa klientów, którymi zarządza podmiot zgromadzone są na rachunkach inwestycyjnych prowadzonych przez bank zagraniczny z siedzibą w Danii. W celu wykonania usługi zarządzania aktywami podmiot posiada pełnomocnictwo do rachunku klienta i jest uprawniony do dokonywania na nim operacji w zakresie wynikającym z udzielonego pełnomocnictwa. Rachunkowość związana z transakcjami klientów prowadzona jest przez podmiot zagraniczny i wyłącznie ten podmiot posiada pełną wiedzę o przychodach i kosztach uzyskanych za rok podatkowy związanych z pochodnymi instrumentami finansowymi i papierami wartościowymi zgromadzonymi na rachunku inwestycyjnym.

Strona wnioskująca dysponuje informacjami o stanie i obrotach na tych rachunkach, ale wyłącznie za okres obowiązywania umowy z klientem. Nie posiada również możliwości ostatecznej weryfikacji tych informacji, gdyż wynikają one z ksiąg bankowych prowadzonych przez bank.
Umowa z klientem jest zawierana na czas nieokreślony i może być wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Oznacza to, że umowa o zarządzanie aktywami na zlecenie często nie wiąże stron przez cały rok podatkowy.

Podmiot wnioskujący nie jest stroną transakcji, ponieważ nie dokonuje obrotu instrumentami finansowymi w imieniu własnym i na rachunek własny, w związku z czym w swoich księgach rachunkowych nie wykazuje żadnych skutków tych transakcji poza uzyskanymi przychodami z prowizji za zarządzanie. Strona wnioskująca, działając jako pełnomocnik klienta, dokonuje jedynie transakcji w jego imieniu w ramach ustalonej strategii zarządzania aktywami.

Stanowisko podmiotu wnioskującego:
- podmiot nie ma obowiązku sporządzania imiennych informacji o wysokości niektórych dochodów z kapitałów pieniężnych na druku PIT-8C, ponieważ nie posiada pełnych informacji koniecznych do jej sporządzenia i nie posiada możliwości ich ostatecznej weryfikacji,
- w ocenie podmiotu art. 39 ust.3 ustawy z dnia 26 lipca 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) i wynikający z niego obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C za rok podatkowy może dotyczyć wyłącznie podmiotów prowadzących rachunki klientów, bądź też podmiotów nie prowadzących wprawdzie takich rachunków, ale będących stroną transakcji,
- obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C nie może dotyczyć wszystkich osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej posiadających jakąkolwiek wiedzę o dochodach z kapitałów pieniężnych uzyskanych przez osoby fizyczne,
- art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie może być interpretowany z pominięciem wykładni funkcjonalnej, albowiem uzasadnienie projektu zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówiło o ułatwieniu rozliczeń jako efekcie wprowadzenia zasady rozliczenia podatku raz w roku, bez uprzednich zaliczek. Uzasadnienie to wskazywało też, że obowiązkiem sporządzania informacji na druku PIT-8C maja być objęte podmioty, za których pośrednictwem podatnik dokonuje zbycia papierów wartościowych (instrumentów finansowych),
- sankcje przewidziane w ustawie Kodeks karny skarbowy za niezłożenie wymaganej informacji podatkowej są mniej dotkliwe niż sankcje za złożenie nieprawdziwej informacji podatkowej. Tym samym podmiot posiadający jakąkolwiek wiedzę o dochodach z kapitałów pieniężnych uzyskanych przez osobę fizyczną, który ze względów ostrożności z uwagi na nieprecyzyjne brzmienie art. 39 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych złożył informację PIT-8C, która to deklaracja okazała sie nieprawdziwa, ponieważ nie objęła danych za cały rok rok podatkowy, mógłby być ukarany dotkliwiej niż podmiot, który takiej informacji nie złożył.

Rozpatrując wniosek w oparciu o obowiązujący stan prawny stwierdza się, co następuje:
Przez pochodne instrumenty finansowe rozumie się prawa, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny towarów, walut obcych, waluty polskiej, złota dewizowego, platyny dewizowej albo od wysokości stóp procentowych lub indeksów, a w szczególności opcje i kontrakty terminowe (art .5a pkt. 13 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

W myśl art. 30 b ust. 2 pkt. 3 w/w ustawy, dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a (nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych - do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia - o ile wydatki te, stosownie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych).

Na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnik, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.

Z wniosku wynika, że klienci podmiotu osiągają dochody, o których mowa w art. 30b ust. 2 w/w ustawy.

W postanowieniu nr PDF-3/415-29/06BA z dnia 24.05.2006 r. tutejszy organ podatkowy nie podzielił poglądu podmiotu wnioskującego, iż przepis powołanego art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinien znaleźć zastosowanie jedynie w odniesieniu do podmiotów prowadzących rachunki klientów, bądź podmiotów będących stroną transakcji.

W powyższym postanowieniu powołano się na cel sporządzenia informacji PIT-8C, jakim jest dostarczenie zarówno podatnikowi jak i organowi podatkowemu informacji o wysokości uzyskanego przez niego dochodu. Podkreślono również, że dochód zadeklarowany przez samego podatnika nie musi odpowiadać dochodowi zawartemu w przedmiotowej informacji.

W dniu 02.06.2006 r. podmiot wniósł zażalenie na ww. postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie.
Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie, po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją nr PD-3/41170-42/06/G z dnia 27.07.2006 r. odmówił zmiany postanowienia organu I instancji.
Na powyższą decyzję w dniu 30.08.2006 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W dniu 11.06.2007 r. tutejszy organ podatkowy otrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.02.2007 r. (prawomocny od dnia 04.05.2007 r.) sygn. akt I SA/Kr 1543/06 uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Powołano brzmienie art. 39 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i potwierdzono, że przepis ten nie precyzuje kręgu podmiotów, na których ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C. Zgodnie z powołanym wyrokiem WSA, ma to tym większe znaczenie, gdy zagadnienie to rozpatruje się w związku z zakresem odpowiedzialności karnej określonym w art. 80 ustawy z 10.09.1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. nr 83, poz. 930 ze zm.), tym bardziej, iż organy podatkowe nie zakwestionowały poglądu wyrażonego przez stronę skarżącą co do podlegania tej odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zastosowanie jedynie wykładni językowej przy interpretacji art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych doprowadziłoby do przyjęcia, że niemal każdy kto posiada informację o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinien dopełnić określonego w tym przepisie obowiązku podatkowego. Konieczne jest zatem sięgnięcie do wykładni celowościowej.
Z uzasadnienia ustawy z dnia 12.11.2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 202, poz. 1956) wynika, że do sporządzenia imiennej informacji będą zobowiązane jedynie "podmioty, za pośrednictwem których podatnik dokonuje odpłatnego zbycia papierów wartościowych". Zasadnym w przedmiotowej sprawie jest zatem, zdaniem WSA, ustalenie, czy strona skarżąca jest podmiotem pośredniczącym.
Jak wynika ze stanowiska Spółki, jej działalność polega na zarządzaniu portfelami aktywów. Firma w ramach udzielonych pełnomocnictw, dokonuje w imieniu i na rachunek klienta, bez uzyskiwania każdorazowej zgody, wszystkich, niesprzecznych z obowiązującym prawem czynności, które doradca uzna za właściwe dla korzystnego ulokowania aktywów zgromadzonych na rachunku prowadzonym przez instytucję finansową (§ 12 Regulaminu świadczenia usług w zakresie zarządzania aktywami na zlecenie), którą w niniejszej sprawie jest bank w Danii. Strona skarżąca nie jest zatem pośrednikiem w dokonywanych transakcjach, jest bowiem pełnomocnikiem. W ramach pełnomocnictwa zobowiązuje się ona do zarządzania aktywami klienta, tak aby osiągnął on zysk.
Wobec powyższego nie można uznać, iż Spółka jest podmiotem, za pośrednictwem którego jej klienci dokonują zbycia papierów wartościowych.

Za pośrednika ("łącznika") należy natomiast uznać instytucję finansową, czyli bank w Danii. Instytucja ta prowadzi rachunek klienta i na jego zlecenie (pełnomocnika klienta, czyli firmy) dokonuje na rynku transakcji w imieniu własnym, lecz na rachunek klienta. To ona jest stroną zawieranych transakcji.
Spółka nie ma zatem obowiązku sporządzania imiennych informacji o wysokości niektórych dochodów z kapitałów pieniężnych na druku PIT-8C.
Mając powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto podziela stanowisko wnioskującego w tej sprawie.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

POUCZENIE:
Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.